قالب‌هاى رايج فراوانى براى يک برنامهٔ تلويزيونى وجود دارد: مصاحبه، مباحثه، تکنوازى آلات موسيقي، خوانندگان، و اخبار. اين قالب‌ها معمولاً براى گروه توليدى مشخص و آشنا است و در آنها تنوع و تغييرات بصرى در تصويربردارى محدود است. آنچه مجرى مى‌گويد (يا مى‌نوازد) مهم‌تر از تلاش‌هاى خسته‌کننده براى به‌دست آوردن نماهاى جديد و تازه است. بدين‌لحاظ اين نوع برنامه‌ها سير و روند مشخصى را طى مى‌کنند و کارگردان غالباً کار خود را با ديدگاه‌هاى مشخص شروع کرده سپس در مقاطع مورد نياز نماهاى جديد را معرفى مى‌کند.


برنامه‌ريزى در برنامه‌هاى معمولى تا حدود زيادى به هماهنگى گروه و وسايل بستگى دارد.


اطمينان خاطر از اينکه فيلم يا نوار ويدئوى مورد نياز در برنامه آماده باشد (زمان‌بندى و مقاطع فرمان شروع و اتمام)؛ عنوا‌ن‌بندى و تصاوير گرافيکى مرتب بوده و هر گونه مواد تصويرى و صوتى کمکى در جاى خود قرار دارند.