نهايت آنکه وقتى مجموعه‌اى از نماهاى آرشيوى مديريت مى‌شود ضرورت دارد رواج و قابليت استفاده مجدد آنها بر مبناى متعارف، مورد بازبينى قرار گيرد. نوارى را در نظر بگيريد که به تازگى ضبط شده است و صحنه‌هائى از خيابان‌هاى نيويورک را با آسمان‌خراش‌ها، ماشين‌ها و مردم آن نشان مى‌دهد. اين نوار را مى‌توان به طرق مختلف مورد استفاده مجدد قرار داد، مثلاً به‌عنوان نماى معرّف (Establishing Shot) يک شهر، يا تصويرکننده کلان شهرى شلوغ، يا شايد هم نمايش‌دهنده ازدحام ترافيک. به هر حال، ممکن است بعد از ۵ سال اين بريدهٔ فيلم غيرقابل استفاده شود و به‌نظر قديمى بيايد چون مدل ماشين‌ها تغيير خواهد کرد، لباس‌ آدم‌ها از مد افتاده به‌نظر خواهد آمد و حتيٰ ساختمان‌ها ممکن است فرق کند. با اينکه هدف آرشيو فيلم يا ويديو حفظ اکثر فيلم‌ها و برنامه‌هاى خود براى آيندگان است ولى نگهدارى نماهاى آرشيوى کهنه شده امتياز چندانى ندارد. نماهائى از چشم‌اندازهاى طبيعي، مانند منظره‌هاى هوائى گراند کانيون (Grand Canyon) يا سرن‌جتى (Serengeti)، به همان طريق [بالا] از گذشت زمان تأثير نمى‌پذيرد، اگرچه امکان دارد فرمتى که روى آن ضبط شده است از جهت تصويرى يا بريده فيلم‌هائى که روى فرمت‌هاى جديد هستند قابل مقايسه نباشد. با اين همه به بعضى از انديشه‌ها بايد ارزش تاريخى داده شود؛ پس از ۲۰ سال نماهاى خيابان‌‌هاى نيويورک، که در بالا گفته شد، مى‌تواند براى به تصوير کشيدن فرهنگ شهرنشينى معاصر به‌کار رود.