روبش يا جاروى تصوير با شکل‌هاى مختلف هندسى از جلوه‌هاى بصرى است که اساساً براى انتقالات تزئينى به‌کار مى‌رود. اين نوع انتقال تصويرى را مى‌توان به طرق مختلف ايجاد کرده اما اکثر ميزهاى ترکيب تصاوير داراى امکاناتى براى ايجاد روبش تصاوير هستند. روبش در فيلم‌هاى اوليه رواج خاصى داشت و داراى مفاهيم بصرى ويژه‌اى بود. امروزه نيز در بسيارى از ميان‌پرده‌ها و آگهى‌هاى تجارتى به‌کار مى‌رود. در اين برنامه‌ها، عدم‌هماهنگى بخش‌هاى نامربوط به کمک روبش مخفى مى‌ماند.


جلوهٔ روبش بر اساس چگونگى کاربرد آن، آشکار کردن، پنهان کردن و تقسيم کردن است. روبش به کمک شکل‌هاى هندسى تصوير اوليه را جارو مى‌کند و در مسير جاروى خود تصوير دوم را جايگزين آن مى‌سازد. روبش به هر شکلى که به‌کار رود توجه بيننده را به طبيعت تخت صفحهٔ تصوير جلب مى‌کند و توهم سه بُعدى فضاى صحنه را از بين مى‌برد.


جهت و راستاى روبش مى‌تواند با حرکت موضوع يکسان يا متضاد باشد. شکل‌‌هاى هندسى فرايند روبش داراى لبه‌هاى مختلفى هستند: بعضى از اين شکل‌ها لبه‌هاى تيز و مستقيم دارند (لبه سخت - روبش سخت) و بعضى ديگر لبهٔ نامشخص دارند (لبه نرم - روبش نرم). روبش‌هاى لبه نرم توجه کمترى را به‌خود جلب مى‌کند. کاربرد اين روبش‌ها شباهت بسيارى به عمل هم‌گذارى تصاوير دارد.


روبش‌ها داراى شکل‌هاى هندسى متنوعى هستند و کاربرد آنها با موقعيت صحنه تغيير مى‌کند. به‌طور مثال، يک روبش عنبيه‌اي، مى‌تواند در انتقال نماى نزديک نوازندهٔ ويلن به نماى بازترى از تمامى ارکستر استفاده شود.


پردهٔ نيمه: چنانچه روبش در نيمه‌راه خود متوقف شود، صفحهٔ تلويزيون به دو بخش تقسيم خواهد شد که حاوى اطلاعاتى از هر دو نما است. با اين روش مى‌توان دو صحنهٔ جدا از يکديگر را در کنار هم قرار داد. اگر نسبت اين دو بخش برابر باشد حالت تصويرى را پردهٔ نيمه مى‌گويند.


طرح‌هاى رايج روبش
طرح‌هاى رايج روبش

- طرح‌هاى رايج روبش:

۱- روبش افقى.۲- روبش عمودى (رو به پائين). ۳- روبش عنبيه‌اى.۴- روبش گوشه‌اى. ۵- روبش دروازه‌اى. ۶- روبش کرکره‌اى. ۷- روبش مورب. ۸- روبش پروانه‌اى. ۹- روبش لوزى. ۱۰- روبش مستطيلى


روبش‌هاى پيچيده و مرکب
روبش‌هاى پيچيده و مرکب

- روبش‌هاى پيچيده و مرکب:

۱- روبش چند دايره‌اى. ۲- روبش کرکره‌اى مرکب. ۳- روبش صليبى. ۴- روبش انفجارى. ۵- روبش موجى. ۶- روبش زاويه‌اى. ۷- روبش تلفيقى.


خصوصيات اين جلوهٔ تصويرى را مى‌توان در حالات زير خلاصه کرد:


- وقايع همزمان را نشان مى‌دهد


- کنش‌هاى متقابل با مکان‌هاى متفاوت را در کنار هم قرار مى‌دهد (مکالمهٔ تلفني)


- ظاهر و رفتار دو يا چند موضوع را مقايسه مى‌کند


- گذشته و حال را در کنار هم قرار مى‌‌دهد


- نمونه‌هاى متفاوت را با يکديگر مقايسه مى‌کند (مقايسهٔ نقشهٔ برجستهٔ يک منطقه با عکس هوائى آن)