”سبک پايان شگفت‌انگيز از سبک‌هاى شيرين خبرنويسى ست. در اين سبک قفل ماجرا در پايان خبر باز مى‌شود و خواننده را شگفت‌زده مى‌کند. طبعاً اين سبک به اين دليل پا به عرصهٔ ادبيات روزنامه‌نگارى گذاشته است که به نياز نوجوئى خواننده پاسخ مى‌دهد. البته اين سبک نمى‌تواند براى ارائهٔ هر خبرى مورد استفاده قرار گيرد. سبک پايان شگفت‌انگيز بيشتر در خور رويدادهائى است که خود از چاشنى شگفتى و ندرت برخورادار هستند و روزنامه‌نگار براى آنکه اين چاشنى را کاملاً کارساز کند، از اين سبک بهره مى‌جويد. توصيه مى‌شود که نبايد سعى شود که رويدادهاى طولانى در قالب اين سبک عرضه گردند. براى اين کار سبک تاريخى به همراه ليد که در مباحث قبل به آن پرداختيم، فرصت‌هاى بيشترى را دراختيار نويسنده قرار مى‌دهد. در سبک پايان شگفت‌انگيز هم مى‌توان از ايجاد هرم وارونه و هم از فضاسازى خاص سبک تاريخى به همراه ليد بهره برد“.(شکرخواه يونس، خبر، ۴۱)


اين سبک مقابل سبک بيان تاريخى قرار دارد. متن خبر با آخرين قسمت واقعه شروع و سپس سوابق امر براى روشن شدن موضوع بيان مى‌شود، آخرين قسمت خبر ليد خبر است و اين سبک براى خبر کوتاه است وگرنه شنونده اصل خبر را گم مى‌کند.