اندازه حريم شخصى مورد نياز يک شخص بستگى به تراکم جمعيت منطقه‌اى که در آن بزرگ شده دارد. افرادى که در مناطق روستائى با جمعيت پراکنده رشد کرده‌اند در قياس با کسانى‌‌که در شهرها بزرگ شده‌اند، به حريم شخصى بيشترى نياز دارند. تماشا کردن شخصى که دست خود را براى مصاحفه دراز مى‌کند، معيارى براى تشخيص اين است که آيا او اهل يک شهر بزرگ مى‌باشد يا يک منطقه روستائى و دور افتاده. ”حباب“ حريم شخصى اهالى شهر ۴۶ سانتى‌متر است، و اين فقط به اندازه فاصله بين مچ دست و تنه بدن است هنگامى‌که دست خود را براى دست دادن دراز مى‌کنند. (تصوير A - دست دادن دو مرد شهري) اين باعث مى‌شود که تلاقى دو دست در ناحيه خنثى (بى‌طرف) انجام گيرد. مردمى که در يک شهر روستائى با تراکم جمعيت خيلى کم‌ترى بزرگ شده‌اند، شايد داراى ”حباب“ حريمى تا ۱۰۰ سانتى‌متر يا بيشتر باشند و اين مقدار به اندازه فاصله متوسط مچ دست تا بدن شخص روستائى در هنگام مصاحفه است. (تصوير B - دست دادن دو مرد روستائي).


دست دادن دو مرد شهري
دست دادن دو مرد شهري

دست دادن دو مرد روستائي
دست دادن دو مرد روستائي

روستائيان عادت دارند پاهاى خود را خيلى محکم‌ و ثابت روى زمين قرار دهند و تا آنجائى که مى‌توانند براى دست دادن به‌ جلو خم شوند، در حالى‌که يک شهرى به جلو قدم مى‌گذارد تا با شما دست بدهد.


مردمى که در مناطق کم‌جمعيت يا دورافتاده بزرگ شده‌اند، معمولاً به يک حريم بزرگ شخصى نياز دارند که مى‌تواند تا ۶ متر باشد. اين افراد ترجيحاً دست نمى‌دهند و از فاصله‌اى دور دست تکان مى‌دهند (تصوير C - دو مرد از روستائى دورافتاده و کم‌جمعيت).


دو مرد از روستائى دورافتاده و کم‌جمعيت
دو مرد از روستائى دورافتاده و کم‌جمعيت

اين اطلاعات براى فروشنده‌هاى شهرى که اقدام به فروش لوازم کشاورزى به کشاورزان مناطق روستائى دورافتاده مى‌کنند، به ويژه مفيد است. با توجه به اينکه يک کشاورز شايد ”حريمي“ معادل ۱۰۰ تا ۲۰۰ سانتى‌متر يا بيشتر داشته باشد، دست دادن مى‌تواند تهاجمى به حريم شخصى او تلقى شود که همين امر يک عکس‌العمل منفى و حالت دفاعى از سوى کشاورز ايجاد مى‌کند.