نشر روزنامه در ايران از زمان داريوش کبير آغاز شد. در اين زمان اوضاع مملکتى بر روى لوحه‌اى حکاکى شده براى حکام مناطق مختلف و همچنين رؤساى ممالک تحت سلطه فرستاده مى‌شد. براى ارسال اين‌گونه اخبار پيک‌هاى تيزرو به خدمت گرفته شده بودند و توسط آنها مهم‌ترين اخبار مملکت در اسرع وقت در سراسر کشور پهناور هخامنشى منتشر مى‌گرديد. تعداد لوحه‌ها ابتدا اندک بود ولى رفته‌رفته که به اهميت آن پى برده شد، دستگاه پخش اخبار توسعه يافت و به جاى نگارش بر روى لوحه‌هاى گِلى نيز از سنگ‌هاى نرم و چوب استفاده گرديد. تعداد اين نشريه در اين هنگام به ۱۰۰ شماره بالغ گرديد. علاوه بر نشر اخبار، فتح‌نامه‌ها، جنگ‌نامه‌هاى متعددى نيز از اين زمان باقى مانده است. پنجاه سال بعد تعداد اين الواح به ۱۰۰۰ هزار شماره ترقى نمود. نشريات هر يک ماه يک‌بار منتشر مى‌گرديد و وقايع مهم مملکتى در آن درج مى‌شد.