در سال ۲۱۵ ق.م. فرمانده نظامى مينگ تين قلم بى را اختراع کرد. قلم بى عبارت بود از: فرچه‌اى ساخته شده از موى شتر که براى نگارش بر روى حرير و سپس کاغذ به‌ کار رفت. اين فرچه به‌کارگيرى قلم خيزران و قلم فلزى را در چين از رونق انداخت. اين تحول در شکل حرف‌هاى الفباء چيني، نشانى سترگ در پى داشت. نسخه برداران با تبديل خط چينى به هنرى حقيقي، به اين تحول يارى رسانند. بدين ترتيب مهارت در خطى که در آن روزگار رواج داشت رو به شکوفائى نهاد، و اين مهارت به يکى از ويژگى‌هاى فرهنگ چينى و به‌ طور کلى خاور دور تبديل گشت.