فنيقى‌ها در پايان هزاره دوم قبل از ميلاد گونهٔ جديدى از حروف را وضع کردند که از خط ميخى و هيروگليفى و حروف ديگرى که در منطقه هلال خصيب تحول يافته بود، بسيار آسان‌تر و کامل‌تر مى‌نمود. در واقع اين ابتکار عمل، الفباء جديدى را با حروفى بسيار ساده به ارمغان آورد. اين الفباء مشخصاً براى بيان اصوات تنها ۲۲ نماد داشت.


فنيقى‌ها همچون ساير سامى‌ها نمادهاى خاصى را براى اصوات در اختيار نداشتند، اين نمادها را بعداً يونانيان هنگامى که الفباء فنيقى را براى خود برگزيدند بر آن افزودند. از عصر باستان مشخصاً از زمان هرودت مشهور است که فنيقى‌ها الفباء را ابداع کرده‌اند، و اين پس از زمانى بود که آن را در سرزمين‌هاى واقع در درياى مديترانه انتشار دادند. ولى فنيقى‌ها نخستين کسانى نبودند که به نمادهاى بازگو کننده اصوات دست يافتند، بلکه اين نوع حروف سه الى چهار قرن پيش از ايشان در خاورميانه و شرق درياى مديترانه پيدا شده بود. بايد دانست اوگاريت‌ها نمادهائى را به‌ کار مى‌بردند که اصوات را بيان مى‌کرد و در سينا و جزء آن شناخته شده بود، ولى اين در شهرتى که فنيقى‌ها در تاريخ کتابت يافته بودند تأثيرى نداشت، چه افتخار اين کار از آن ايشان است که الفباء جديد و آسانى را بنيان نهادند و سپس در سواحل درياى مديترانه به انتشار آن پرداختند. براى نشان دادن اهميت اين امر، همين بس که يونانيان اين الفباء را از فنيقى‌ها گرفتند و به‌ وسيله ايشان بود که به ميان ملت‌ها راه يافت.