توسعه جوامع روستایی در ایران

امروزه رشد جمعیت جوامع روستایی به‌دلیل شرایط جدید جهانی و شهری و صنعتی شدن، کفاف ظرفیت‌های جامعه را نمی‌کند و بسیاری از خدمات اجتماعی و امکانات زندگی و رفاهی تنها در شهرهاست که قابل دسترسی است، از این رو روستاها با مهاجرت به خصوص نسل جوان خود به شهرها مواجه هستند. حال برای هرگونه پیش‌بینی و برنامه‌ریزی‌ای در جوامع روستایی، شناخت تحولات در سطوح خرد و کلان کشور ضروری است.
در سطح خرد با کنش‌هایی مواجه هستیم، که افراد و نهادهای روستایی را هدایت کرده و تحولات اجتماعی را از آن طریق جهت می‌دهند. تقدیرگرایی روح قالب تفکر و کنش در جامعه روستایی و عشایری ماست. بدین معنی که بسیاری از روستاییان بین اعمال خود و تحقق مطلوب اهداف و مقاصد موردنظر ارتباطی نمی‌بینند، بلکه آن را حاصل قضا و قدر و دست تقدیر روزگار می‌دانند. در‌حالی‌که برنامه‌ریزی و بهبود روش‌ها، نیاز ضروری به تفکری دارد که مبتنی بر ارتباطی عقلایی بین اهداف و مقاصد با اعمال و روش‌ها باشد. کنش‌های احساسی و قمارگونه از دیگر کنش‌های مضر در جامعه ما هستند. از این روی اساسی‌ترین نکته برای تحقق هر برنامه‌ای در جوامع روستایی کشور ما، توجه به این نحوه‌های نگرش و رفتار و کوشش در جهت تغییر آنها است. تکیه بر توسعه مشارکتی و آموزش‌های مستمر و ترویج از جمله راهکارهای پیشنهادی برای عقب‌نشینی کنش تقدیرگرایی از کارها و امور روزمره به حوادث و اتفاقات غیرمترقبه هستند.
در سطح کلان اجتماعی نیز توسعه جوامع روستایی از روندی برخوردارست که متأثر از تحولات کلان کشور است. فرآیندهای شهرنشینی، توسعه جوامع صنعتی، بهبود خدمات اجتماعی، حاشیه نشینی و برنامه‌های کلان توسعه کشور، جملگی بر روند تحولات جوامع روستایی تأثیر می‌گذارند.

فایل(های) الحاقی

توسعه جوامع روستایی در ایران toseye javame roostaie dar iran.exe 515 KB application/octet-stream