اگر در قرارداد اجاره تعدادى روز به‌طور مطلق يا روز پياپى به‌عنوان ايام توقّف براى تخليه يا بارگيرى تعيين شده باشد منظور روزهاى متوالى است با احتساب يکشنيه‌ها و تعطيلات. منظور از روز همان روز تقويمى است نه يک دورهٔ ۲۴ ساعته که از تاريخ ورود کشتى محاسبه شود.


منظور از روزهاى کار، روزهائى است که معمولاً طبق قانون و عرف در بندر کار انجام مى‌شود. و منظور از روزهاى مساعد کار (Weather Working days) روزهاى کارى است که هوا اجازهٔ فعّاليّت را مى‌دهد.


مثلاً در پروندهٔ کمپانيا ناويرا و بريتيش اويل (Compania Naviera Azuero SA V British Oil and Cake Mills Ltd. [1957] 2 QB 293) در قرارداد اجاره تعداد معيّنى از روزهائى که بتوان در هواى مساعد کار کرد به‌عنوان ايام تخليه توافق شده بود. چندين بار بارندگى شديدى در اين ايام رخ داد. اگرچه در حين بارندگى سنگين مستأجر برنامه‌اى براى تخليه نداشت و تخليه‌اى هم صورت نگرفت اما اگر مستأجر برنامهٔ تخليه داشت اين بارندگى مى‌توانست مانع تخليه محموله شود.


دادگاه رأى داد که روزهائى که بارندگى بوده بايد از ايام توقف اضافى کسر گردد. زيرا روزهاى مساعد کار فقط با توجه به وضعيّت هوا تعيين مى‌شود، اگرچه هيچ برنامه‌اى هم براى کار در اين روزها نباشد.


احتساب ايام توقف براى تخليه يا بارگيرى با وجه به وضعيّت هواى مساعد در طول روز که طرفين کار کرده‌اند و يا انتظار مى‌رفت که در آن ايام کار کرده باشند انجام مى‌گيرد. اين احتساب بستگى کامل به واقعيات هر مورد دارد. گاهى اوقات مستقيماً به تعداد ايّام توقّف در قرارداد اجاره اشاره نمى‌شود اما به‌جاى آن براى تعيين ايام به معيار روزانه کار تخليه يا بارگيرى توجّه مى‌شود و بر اين اساس روزها تعيين مى‌گردند. مثلاً ۵۰۰ تن از کالا در هر روزى که هوا براى کار کردن مساعد باشد.