در قرارداد اجاره معمولاً بر حسب مورد تعداد روزهائى که براى تخليه يا بارگيرى لازم است معيّن مى‌شود. کرايه ايّام معطّلى مبلغ مقطوعى است که قبلاً در قرارداد اجاره به‌عنوان خسارت معيّن، بابت روزهائى که کشتى علاوه بر ايّام لازم براى بارگيرى و تخليه در بندر معطّل مى‌شود مشخّص گرديده و توسّط مستأجر قابل پرداخت است.


مالک کشتى در موارد زير مى‌تواند براى پرداخت خسارت ايّام توقّف اضافى (Detention) اقامه دعوا بنمايد.


۱. اگر ايام تعيين‌ شده براى تخليه يا بارگيرى تمام شده و کرايه‌اى بابت ايام معطلى تعيين نگريده باشد.


۲. در خصوص ايّام بارگيرى يا تخليه موافقت نشده باشد و زمان معقول براى بارگيرى يا تخليه سپرى شده باشد.


۳. اگر کرايه ايام معطّلى (Demurrage) براى روزهاى معيّن مورد توافق قابل پرداخت باشد اما تأخير بيشترى صورت گرفته و کشتى بيشتر از اين روزها در بندر معطّل شده باشد.


خسارتى که براى ايّام توقّف اضافى تعيين مى‌گردد به خسارت نامعيّن موسوم است که دادگاه با ارزيابى اين که چه ضرر و زيانى به مالک کشتى در اثر اين توقف وارد شده ميزان آن را مشخّص مى‌نمايد. قاعدهٔ کلّى اين است که نرخ اين خسارت همان نرخ ايّام معطّلى است اگر اين نرخ مشخص شده باشد. اگر در اثر توقّف اضافى شرايط ديگرى از قرارداد مثلاً تعهّد مبنى بر بارگيرى کامل و تمام کشتى هم نقض شود اين خسارت هم به خسارت فوق افزوده مى‌گردد مگر اين که از نصّ قرارداد چنين استنباط گردد که مالک کشتى از تقاضاى بيش از نرخ موافقت شده ممنوع شده است.