هزينه‌هاى جارى دولت، در حقيقت هزينه‌هائى هستند که در زمان حال، منافعى را ايجاد نمايند و داراى منافع مستقيم در بلندمدت و آينده نيستند. صاحبنظران اين نوع هزينه‌ها را هزينه‌هاى مصرفى تلقى مى‌نمايند. اين هزينه‌ها باعث افزايش فورى در تقاضاى کل بدون تغيير در طرف عرضه مى‌باشد. اين هزينه‌ها در بودجه دولتى ايران در مبحث اول تحت‌عنوان هزينه‌هاى پرسنلى مشخص شده است. هزينه‌هاى پرسنلى در برابر انجام دادن خدمت يا به واسطهٔ آن به‌طور مستقيم و يا غيرمستقيم به‌صورت حقوق و دستمزد مزايا و کمک‌ها منحصراً به کارکنان شاغل که خدمت مستمر ارائه مى‌نمايد، پرداخت مى‌گردد و غالباً بيش از ۸۵ ـ ۷۵ درصد از کل بودجه جارى دستگاه اجرائى را شامل مى‌شود و در طرح‌هاى عمرانى به‌علت عدم سازمان و تشکيلات مصوب، اعتبارى براى اين منظور مشخص نمى‌گردد.

حقوق و دستمزد

اين هزينه‌ها در برابر خدمت مستمر به شاغلين پرداخت مى‌شود و غالباً دريافت‌کنندگان آن عبارت‌اند از کارکنان رسمى دولت که مشمول قانون استخدام کشورى هستند، کارکنان غيررسمى و موقت و غيردائم که در مورد مشمولين قانون استخدام کشورى به‌صورت پيمانى و در سال‌هاى اخير به‌صورت خريد خدمت، قراردادى و روزمزد، بدون اينکه در قانون استخدام کشورى و آئين‌نامه‌هاى مربوط از آنها ذکرى به‌عمل آمده باشد، پديد آمده‌اند، همچنين کارکنان موقت دستگاه‌هاى مشمول قانون خاص، کارگران تابع قوانين کار و تأمين اجتماعى و ساير کارکنان که هيچ‌کدام از موارد فوق مطابقت ندارد.

مزايا و کمک‌ها

هر شغلى به‌موجب قانون استخدام کشورى داراى مزايائى است، همچنين قوانين استخدامى خاص دستگاه‌هاى اجرائى نيز براى مشاغل خود مزايائى تعيين شده است و هر مزايائى در دستگاه‌هاى مربوط به خود مصداق دارد که اهم آنها عبارت‌اند از:


ـ فوق‌العاده يا مزاياى شغل شاغلين


ـ پاداش


ـ فوق‌العاده اضافه ‌کار و کشيک


ـ فوق‌العاده بدى آب و هوا، محروميت از تسهيلات زندگى و محل خدمت و اشتغال خارج از کشور.


ـ ساير مزايا و فوق‌العاده‌ها