اطلاعات را مى‌توان در قالب سه بخش زير تقسيم‌بندى نمود. اين سه بخش عبارتند از:


۱. حالت معلوم

۲. حالت ريسک

۳. حالت نامعلوم


در حالت معلوم اطلاعات براى سياستگزاران معلوم و مشخص است، سياستگزاران مالى در چنين موقعيتى به‌طور دقيق مى‌توانند عواقب ناشى از تصميم‌گيرى خود را پيش‌بينى نمايند. در حقيقت تصميم‌گيرى خط‌مشى‌گذاران مالى در حالت معلوم، حالت روتين و جارى بوده و تصميم‌گيرى براساس انتخاب بهترين‌ها خواهد بود.


اطلاعات به‌دست آمده در خصوص پيش‌بينى درآمدها در طول يک سال براى يک دولت، حالت معلوم است. در اين حالت هر تصميم را مى‌توان به درستى پيش‌بينى کرد. چرا که شک و ترديدى درباره صحت اطلاعات وجود ندارد.


اطلاعات سياستگزاران مالى در حالت ريسک، به اين‌صورت است که تصميم‌گيرى بايد در شرايطى انجام گيرد که اگرچه اطلاعات ناقص است ولى قابل اطمينان مى‌باشد. در حالت ريسک حالتى است که اگرچه تصميم‌گيرنده به يقين نمى‌داند که نتيجه حاصله از تصميمى که اتخاذ مى‌نمايد چه خواهد بود، ولى احتمال وقوع آن را مى‌داند.


اطلاعات به‌دست آمده در خصوص افزايش درآمدهاى غيرمالياتى دولت‌ها از جمله درآمدهاى نفتى علاوه بر پيش‌بينى انجام‌شده در تصويب بودجه سالانه براى هر دولتى مى‌تواند حالت ريسک داشته باشد چرا که اولاً ناقص است براى اينکه نمى‌توان گفت که چقدر افزايش بهاء خواهيم داشت. ثانياً قابل اطمينان است به خاطر اينکه درآمدزائى از اين طريق خواهيم داشت.


اطلاعات سياستگزاران مالى در حالت نامعلوم، نوعى از اطلاعات است که سياستگزاران مالى درباره عوامل محيطى که تصميم‌گيرى‌هاى آنان را تحت‌تأثير قرار مى‌دهد، اطلاعاتى نداشته و يا اطلاعات کمترى داشته باشد.


در اين حالت تصميم‌گيرى سياستگزاران مالى بيشتر براساس حدس و گمان به قضاوت و تجربيات قبلى آنان انجام مى‌گيرد.