اولين قانونى که سيستمى براى بازنشستگى در ايران به‌وجود آورد. قانون استخدام کشورى مصوب ۲۲/۹/۱۳۰۱ بود، از سال ۱۳۱۳ اداره کل بازنشستگى کشورى مرجع رسيدگى به کليه امور استخدامى کارمندان دولت شناخته شد و تا سال‌هاى ۱۳۵۴ تحت پوشش وزارت دارائى بود. از سال ۱۳۵۴ صندوق بازنشستگى کشورى به‌صورت مؤسسه‌اى مستقل وابسته به سازمان امور ادارى و استخدامى کشور درآمد و اداره امور صندوق بازنشستگى را عهده‌دار شد.


هر چند هدف از تشکيل اين سازمان بهره‌بردارى اقتصادى از موجودى صندوق بود، ليکن در اين زمينه تاکنون نتوانسته است به موفقيت‌هاى چشم‌گيرى نائل شود.


از جمله وظايف اساسى اين سازمان مى‌توان به موارد زير اشاره کرد:


۱. اداره امور بازنشستگى و وظيفه از کارافتادگى و وظيفه بازماندگان مستخدمين مشترک صندوق بازنشستگى کشور و کارکنان شرکت‌هاى دولتى و شهردارى‌هاى کشور به استثناء شهردارى تهران.


۲. اجراء قانون و مقررات مربوط به بازنشستگى کشوري، وظيفه‌بگيرى و تهيه آئين‌نامه‌ها اجرائى سازمان.


۳. بهره‌بردارى از وجوه صندوق بازنشستگى کشورى و کوشش در جهت ايجاد صندوق بازنشستگى به‌صورت خودکفا.