شاخص هر بورس همچون دماسنج نشان‌دهنده وضعيت بازار سرمايه و وضعيت اقتصادى يک کشور است. کاهش شاخص سهام عموماً به معناى رکود اقتصادى و افزايش آن به مفهوم رونق اقتصادى است. اولين بار شاخص قيمت سهام در سال ۱۸۸۴ در آمريکا مورد استفاده قرار گرفت. اين شاخص در صنعت راه‌آهن از ميانگين ساده قيمت سهام ۱۱ شرکت به‌دست مى‌آمد. امروزه شاخص‌هاى زير در بازار سرمايه آمريکا رواج دارد.


۱. شاخص داوجونز (Dow jones) که شامل اطلاعات ۳۰ شرکت صنعتي، ۲۰ شرکت حمل‌ونقل و ۱۵ شرکت خدمات عمومى.


۲. شاخص بارون (Barron) شامل سهام ۵۰ شرکت بزرگ.


۳. ميانگين جامع وليولاين (Value line) شامل بيش از ۱۲۰۰ سهم بورس نيويورک و بازار خارج از بورس.


۴. شاخص دايجست (Digest)شامل ۲۵۰۰ سهم.


۵. شاخص جامع بورس نيويورک (NYSE) شامل ۱۶۰۰ سهم عادى بورس نيويورک.


۶. شاخص ارزش بازار بورس آمريکا (ASE) شامل سهام ۸۰۰ شرکت.


۷. شاخص جامع (NASDAQ) شامل سهام عادى خارج از بورس.


۸. شاخص استاندارد پورز ۲۵۰ (۲۵۰ S&P) شامل ۲۵۰ سهم بزرگترين صنايع خارج از بورس.


۹. شاخص جامع وليولاين شامل ۱۷۰۰ سهم شرکت‌هاى بزرگ و کوچک.


۱۰. شاخص سهم عادى ويلشاير ۵۰۰۰ شامل تمام سهمى که روزانه قيمت و مقدار معامله آن در دست است.


۱۱. شاخص استاندارد و پورز ۵۰۰ (۵۰۰S&P) شامل ۴۰۰ شرکت صنعتي، ۶۰ شرکت حمل‌ونقل و ۴۰ شرکت خدمات عمومى.