فرآيند قيمت سهام معرفى شده در اين گفتار داراى دو پارامتر μ و σ مى‌باشد. مقادير اين پارامترها به واحدهاى انتخاب‌شده‌اى که زمان برمبناى آن محاسبه مى‌گردد (واحد زمانى انتخاب‌شده)، بستگى دارد. در اينجا و ساير موارد اين مبحث فرض خود را بر اين مى‌گذاريم که زمان را به سال اندازه‌گيرى مى‌نمائيم. پارامتر μ بازده نسبى مورد انتظار يک سرمايه‌گذارى طى يک دوره زمانى کوتاه‌مدت مى‌باشد. اين بازده را به‌صورت ساليانه و نسبى پايان مى‌دارند. بيشتر سرمايه‌گذاران جهت پذيرش ريسک بيشتر بازده بالاترى را طلب مى‌نمايند. بنابراين، مى‌توان گفت که مقدار μ بستگى به ريسک بازده کسب شده از سهام دارد(۱) علاوه بر اينها، مقدار μ به نرخ بهره موجود نيز بستگى دارد. بدين‌ترتيب، هر چه نرخ‌هاى بهره در يک محيط اقتصادى بالاتر باشد، انتظار داريم که نرخ بازده مورد انتظار نيز بالاتر باشد. در ايالات متحده آمريکا نرخ بازده مورد انتظار به‌طور متوسط ۸ درصد بالاتر از نرخ بهره اوراق قرضه خزانه است.


(۱) . خلاصه‌تر بگوئيم، μ مربوط به بخشى از ريسک مى‌شود که سرمايه‌گذار نمى‌تواند با تنوع بخشيدن به اوراق سرمايه‌گذارى خود آن را از بين ببرد.


خوشبختانه ما مجبور نيستيم وارد جزئيات مواردى‌که μ را تعيين مى‌نمايند، بشويم. چرا که ارزش يک ورقه بهاءدار مشتقه که متکى به سهام است. عموماً مستقل از μ مى‌باشد. پارامتر σ به‌نحو چشمگيرى در تعيين ارزش اکثر اوراق مشتقه مهم است. انحراف معيار تغيير نسبى در قيمت سهام طى يک فاصله زمانى کوتاه‌مدت ”Δt“ برابر با σ√Δt مى‌باشد. به همين ترتيب، مى‌توان گفت که انحراف معيار تغيير نسبى در قيمت سهام طى يک فاصله زمانى بلندمدت ”T“ برابر با σ√t مى‌باشد. اين امر بدان‌مفهوم است که نوسان‌پذيرى سهام را مى‌توان انحراف معيار تغييرات روى‌داده در قيمت سهام طى يک سال دانست.


توجه داشته باشيد که انحراف معيار، تغيير نسبى در قيمت سهام طى يک دوره زمانى نسبتاً بلندمدت ”T“ دقيقاً برابر σ√t نيست. اين امر به خاطر آن است که تغييرات نسبى حالت تجمعى ندارند. مثلاً افزايش ده درصدى در قيمت سهام که پس از يک افزايش بيست درصدى در قيمت آن حاصل شده است. به مفهوم ۳۶ درصد افزايش کلى قيمت است و نه ۳۰ درصد افزايش.