نقش شرکت پاياپاى اختيار معامله (OCC ـ The Option Clearing Company)

بعد از اينکه معامله کامل شد، اتاق پاياپاى (Clearing House) وارد فرآيند مى‌شود. اتاق پاياپاى که رسماً به ”شرکت پاياپاى اختيار معامله“ يا OCC معروف است، يک شرکت مستقل است که انجام تعهدات فروشنده اختيار معامله را تضمين مى‌کند. OCC در هر معامله‌اى نقش واسطه را بازى مى‌کند. خريدارى که قصد اعمال يک اختيار معامله را دارد، فروشنده را طرف حساب خود نمى‌داند؛ بلکه خود را با اتاق پاياپاى طرف مى‌داند. فروشنده نيز هنگام اعمال يک اختيار معامله، پرداخت وجه نقد يا تحويل سهام را به اتاق پاياپاى ارائه مى‌دهد.


هريک از اعضاء OCC که به‌عنوان ”بنگاه پاياپاى ـ Clearing Firm“ ناميده مى‌شوند، يک حساب يا OCC دارند. هر بازارسازى بايد معاملات خود را با يک ”شرکت عضو“ انجام دهد، همين‌طور شرکت‌هاى کارگزاري، اگرچه در بعضى موارد شرکت کارگزارى خودش بنگاه پاياپاى نيز مى‌باشد.


هنگامى‌که يک اختيار معامله خريدارى مى‌شود، خريدار بايد تا صبح روز کارى بعد، پرداخت را به‌طور کامل انجام دهد. اين حق شرط به حساب OCC واريز مى‌شود و حساب آن در حساب‌هاى بنگاه پاياپاى نگهدارى مى‌شود. فروشنده اختيار معامله که داراى يک حساب اعتبارى يا بنگاه پاياپاى مى‌باشد، به اندازه حق شرط در حساب‌هاى بنگاه پاياپاى بستانکار مى‌شود، ولى نمى‌تواند اين مبالغ را دريافت کند. وى همچنين بايد وجوه اضافى ديگرى به‌عنوان ”اعتبار ـ Margin“ نزد OCC به سپرده بگذارد.


OCC داراى يک سيستم حسابدارى مى‌باشد که در آن تمام موقعيت‌هاى خريد و فروش اختيار معامله ثبت مى‌شود. تعداد قراردادهاى خريد (Long Contracts) بايد با تعداد قراردادهاى فروش (short contracts) تطابق داشته باشد. در دفاتر OCC، خريداران و فروشندگان قراردادها، بنگاه‌هاى پاياپاى عضو، مى‌باشند. هر بنگاه پاياپاى نيز به نوبه خود، براى هر قرارداد اختيار معامله نشانى طرفين معامله يا شرکت‌هاى کارگزارى که مسئول هستند را نگاهدارى مى‌کند.


تعداد کل قراردادهاى موجود در هر زمان معينى را ”اختيار معاملات خنثى‌نشده ـ Open Interest“ گويند. تعداد معاملات خنثى‌نشده، تعداد ”معاملات پايان دهنده‌اى ـ Closing Transactions“ را که ممکن است تا قبل از تاريخ انقضاء اختيار معامله رخ دهد، بيان مى‌کند. در پايان سال ۱۹۸۷، تعداد اختيار معاملات خنثى‌نشده در اختيار معاملات روى سهام کليه بورس‌ها (در آمريکا) بيش از ۵/۶ ميليون قرارداد بود ((SEC، Monthly Statistical Review (May 1988).


OCC مسئوليت مهمى را در قبال تضمين عملکرد فروشندگان اختيار معامله ارائه مى‌کند. بنابراين، خريدار اختيار معامله، نيازى ندارد که اعتبار فروشنده را چک کند، در واقع، در مورد افراد حقيقى و شرکت‌هاى خارج از تالار بورس، خريدار حتى هويت فروشنده را نمى‌داند.


از آنجا که بنگاه‌هاى پاياپاى عضو OCC، ناگزير از تحمل مقدارى ريسک هستند، OCC يک سرمايه حداقل مورد نياز را روى آنها تحميل مى‌کند. در صورت ورشکستگى آنها، OCC روى اوراق بهاءدار و سپرده‌هاى اعتبارى آنها ادعا خواهد داشت. براى اطمينان بيشتر، OCC وجوه خاصى را که توسط اعضاء تأمين مى‌شود نگهدارى مى‌کند. اگر اين وجوه نيز تمام شود، OCC حق دارد از ساير اعضاء وجوهى را دريافت کند تا به اين وسيله ادامه حيات خود و به‌طور کلى بازار اختيار معاملات را تضمين نمايد.