اگر ارزش اوراق بهاءدارى که به‌صورت اعتبارى خريدارى‌شده به پائين‌ترين حد قانونى کاهش يابد. کارگزار سرمايه‌گذار اخطار افزايش سپرده مى‌دهد. کارگزار بدين ترتيب به مشترى اعلام مى‌کند که پول بيشترى براى تکميل سپرده لازم است. اگر سرمايه‌گذار نتواند پول اضافى را طى دو روز تهيه کند کارگزار بايد اوراق بهاءدار سرمايه‌گذار را تبديل به وجه نقد نموده تا سرمايه موجود در حساب را به سطح لازم برساند. نقد نمودن اوراق بهاءدار مشترى که به‌صورت اعتبارى خريد مى‌کند آسان است. چون مشترى براى وامى که مى‌گيرد اوراق بهاءدار خود را به‌عنوان وثيقه مى‌سپارد. اگر پس از افزايش سپرده فروش اجبارى يا بازپرداخت وام، مبلغى در حساب مشترى باقى بماند، قابل پرداخت به مشترى خواهد بود.

تعيين حد کاهش قيمت سهام

بورس نيويورک براى اخطار افزايش سپرده به سرمايه‌گذاران، مقررات خاصى را تدوين نموده است. مطابق اين مقررات زمانى‌که سرمايهٔ موجود در حساب کمتر از ۲۵ درصد ارزش بازار باشد بايد اخطار افزايش سپرده داده شود. در مورد سرمايه‌گذار فوق وقتى ارزش بازار اوراق بهاءدار کمتر از ۶۰۰۰ دلار شود ارسال اخطار افزايش سپرده ضرورى است.


به‌عبارت ديگر وام اعطائى کارگزار نمى‌تواند بيشتر از ۷۵ درصد از ارزش بازار باشد. و وام ۴۵۰۰ دلاري، ۷۵ درصدِ ارزش بازارِ ۶۰۰۰ دلار مى‌باشد. در عمل اکثر کارگزاران نرخ‌هاى سپرده بيش از ۲۵ درصد که توسط بورس نيويورک تعيين شده به‌کار مى‌برند.


دليل استفاده از خريد اعتبارى اين است که به سرمايه‌گذار اجازه مى‌دهد تا سود ناخالص را به اندازه معکوس نرخ سپرده افزايش دهد. اگر نرخ سپرده يک‌دوم (۵۰ درصد) باشد سود ناخالص ۲ برابر و اگر يک‌سوم (۳۳ درصد باشد. سود خالص ۳ برابر مى‌شود) ريسک عمده‌اى که وجود دارد اين است که اگر قيمت سهام کاهش يابد زيان نيز به همين ترتيب چند برابر مى‌شود. يکى ديگر از معايب اين روش اين است که بدون توجه به افزايش يا کاهش قيمت سهام نرخ بهره ثابت است. به‌طور کلى معامله اعتبارى سود و زيان، پتانسيل سرمايه‌گذار را افزايش مى‌دهد.