گاهى سهام ممتاز با شرايط خاصى منتشر مى‌شوند؛ مثلاً امکان دارد که شرکت انتشاردهنده حق بازخريد اينها را براى خود نگه دارد يا اينکه شيوهٔ پرداخت سود سالانه آنها را تعيين کند. هدف اين است که به‌اصطلاح آنها را بازارپسند کنند. برخى از شرکت‌ها ممکن است سهام ممتاز خود را قابل تبديل به سهام عادى کنند.

سهام ممتاز جمع‌شونده

يکى از راه‌هائى که شرکت مى‌تواند در زمان بحران مالى مشکل نقدينگى خود را حل کند اين است که پرداخت سود سهام ممتاز را ”به تعويق اندازد“. اگر سهم از نوع جمع‌شونده باشد، شرکت حق پرداخت هيچ نوع سودى را به سهامداران عادى نخواهد داشت، مگر اينکه سود سهام ممتاز انباشته‌شده در سال‌هاى قبل را بپردازد. از آنجا که هيچ نوع الزام قانونى به پرداخت سود به سهامداران ممتاز وجود ندارد، مناسب‌ترين راه براى جلب‌نظر سرمايه‌گذاران انتشار سهام ممتاز از نوع جمع‌شونده است؛ زيرا شرکت مى‌تواند از اين طريق خريداران را از دريافت سود سهم مطمئن سازد. اکثر سهام ممتازى که در اين سال‌ها منتشرشده از نوع جمع‌شونده بوده است.

سهام ممتاز مشارکتى

شرکتى ک سهام ممتاز مشارکتى منتشر مى‌کند به خريداران سهام اين حق را مى‌دهد که پس از دريافت ميزان معينى سود سهام، در تقسيم سود يا صاحبان سهام عادى سهيم شوند يا مشارکت کنند. کسى‌که داراى سهام ممتاز مشارکتى است فقط زمانى حق مشارکت در سود اضافى شرکت را دارد که صاحبان سهام عادى ميزان معينى سود سهام دريافت کرده باشند.

سهام ممتاز قابل تبديل

دارندگان سهام ممتاز قابل تبديل حق دارند در صورت تمايل، سهام ممتاز خود را به سهام عادى تبديل کنند. بديهى است که نرخ تبديل اين سهام از قبل تعيين‌شده و مورد توافق قرار گرفته است. تبديل سهام ممتاز به سهام عادى باعث مى‌شود که ميزان سرمايه شرکت که با بازده ثابت تأمين شده است کاهش يابد؛ زيرا سهام ممتازى که داراى سود ثابت است حذف مى‌شود و به‌جاى آن سهام عادى منتشر مى‌گردد. از سوى ديگر، نسبت بدهى‌ها به حقوق صاحبان سهام شرکتى که سهام ممتاز آن به سهام عادى تبديل مى‌گردد تغيير نخواهد کرد.

سهام ممتاز قابل بازخريد

شرکتى که اين نوع سهام منتشر مى‌کند، در هر زمان که بخواهد مى‌تواند آنها را بازخريد و از دور خارج کند. معمولاً قيمت بازخريد اين سهم از قيمت فروش يا ارزش اسمى آنها بيشتر است. معمولاً با گذشت زمان، قيمت بازخريد کاهش مى‌يابد و به قيمت فروش يا ارزش اسمى آنها نزديک مى‌شود. اکثر سهام ممتازى که در سال‌هاى اخير منتشر شده‌اند از نوع قابل تبديل و قابل بازخريد هستند. هدف از انتشار اين نوع سهام اين است که شرکت‌ها بتوانند بدان‌وسيله مشکل پرداخت سود ثابت سهام را حل کنند و در نهايت، سهام عادى خود را به‌دست مردم بدهند (افزايش سرمايه تأخيرى).

سهام ممتاز با نرخ شناور

در سال ۱۹۸۲، يکى از بانک‌هاى معروف آمريکا ۲۵۰ ميليون دلار سهام ممتاز به بازار عرضه کرد. سود اين سهام ثابت نبود، بلکه مرتب تغيير مى‌کرد و ميزان تغييرات آن با تغيرات نرخ بازده اوراق قرضه خزانه ارتباط داشت. اين‌گونه سهام ممتاز را (که سود سهام آنها ثابت نيست و با نرخ بهره بازار ارتباط دارد) سهام ممتاز با نرخ شناور مى‌نامند.


معمولاً ميزان سود اين سهام براى مدت کمى پس از انتشار ثابت مى‌ماند. فراتر اينکه، شرکتى که اين نوع سهام را منتشر مى‌کند معمولاً پائين‌ترين (کف) و بالاترين (سقف) ميزان سود پرداختى آنها را تعيين مى‌کند. مثلاً نرخ سود سهام ممتازى که آن بانک آمريکائى منتشر کرده بود، ابتدا ۱/۱۴ درصد بود که با نرخ بهره اوراق قرضه هماهنگى داشت. در عين حال، حداقل نرخ بازدهى سالانه اين سهام ۵/۷ درصد و حداکثر ان ۲۵/۱۶ درصد تعيين شده بود. معمولاً اين نوع سهام ممتاز، جمع‌شونده و قابل تبديل است.


در سال ۱۹۸۴، نوعى سهام ممتاز با نرخ شناور منتشر گرديد. سود اين سهام هر ۴۹ روز يک‌بار مورد تجديدنظر قرار مى‌گرفت. شرکت‌هائى که در اين‌گونه سهام سرمايه‌گذارى کرده بودند مى‌توانستند در ظرف اين مدت از معافيت‌هاى خاص مالياتى (در رابطه با سود اين سهام) استفاده کنند. معمولاً براى اينکه ريسک بازار در پائين‌ترين حد باقى بماند، شرکت انتشاردهنده اين اوراق مى‌بايست نرخ بازده آنها را به‌گونه‌اى تعيين کند که در بازار، به قيمتى معادل يا حدود ارزش اسمى خريد و فروش شوند.