اگر از ديدگاه سود هر سهم به مسئله توجه شود، براى سطوح EBIT مساوى يا کمتر از ۱۵،۲۰۰ ميليون ريال،سودآورى ساختار فعلى سرمايه بيشتر از سودآورى دو روش تأمين مالى الف ـ فروش اوراق قرضه و ب ـ فروش سهام عادى است. اگر سود قبل از بهره و ماليات به بالاتر از اين مقدار برسد، بايد يکى از آن دو روش را به اجراء درآورد. اگر از ديدگاه ريسک مالى به موضوع نگاه کنيم، اين سؤال مطرح مى‌شود که اگر سود قبل از بهره و ماليات از ۱۵،۲۰۰ ميليون ريال کمتر باشد، آيا باز هم ساختار سرمايه کنونى مطلوب‌تر است؟ پاسخ مثبت است؛ زيرا با هر ميزان از EBIT ساختار کنونى سرمايه و روش ب داراى درجه اهرم مالى مساوى خواهند بود و در عين حال، ريسک روش ب از روش الف کمتر است. چون در ساختار کنونى سرمايه روش ب از مقادير مساوى I و E استفاده مى‌شود (در معادله ”معادله ۱صفحه ۱۵۱ جلد اول مديريت مالى ـ بالاى صفحه“ در هر دو مورد I برابر ۲ ميليارد ريال و E برابر صفر است). پس بايد درجه اهرم مالى هريک از آنها عين ديگرى گردد. بنابراين، براى مقاديرى از EBIT که مساوى يا کمتر از ۱۵،۲۰۰ ميليون ريال شوند، ساختار کنونى سرمايه از روش ب بهتر است؛ زيرا ساختار کنونى سرمايه از روش ب سودآورتر است و درجه ريسک مالى هر دو روش مساوى يکديگر است.


مطلوبيت اين سه حالت (به بيانى ديگر، اين سه روش) را مى‌توان تابعى از ميزان و ثبات EBIT دانست. بنابراين، آن را به‌شرح زير خلاصه مى‌کنيم:


۱. براى مقاديرى از سود قبل از بهره و ماليات که کمتر از ۲/۱۵ ميليارد ريال باشند، ساختار کنونى سرمايه از هريک از دو روش بهتر است؛


۲. براى مقاديرى از سود قبل از بهره و ماليات که بيش از ۲/۱۵ ميليارد ريال باشد، شرکت بايد يکى از دو روش الف و ب را به اجراء درآورد که اين‌کار با توجه به ميزان ريسک و بازده شرکت صورت مى‌گيرد. براى مقاديرى از EBIT که بين ۲/۱۵ ميليارد ريال و ۴۴/۱۵ ميليارد ريال قرار مى‌گيرند، روش ب مطلوب نخواهد بود؛ زيرا سود هر سهم به کمتر از ۲۵۲۰ ريال خواهد رسيد (البته سود هر سهمى که با ساختار کنونى سرمايه به‌دست مى‌آيد). براى مقاديرى از EBIT که بيش از ۴۴/۱۵ ميليارد ريال باشند. روش الف سودآورتر است، ولى ميزان ريسک آن هم از روش ب بيشتر است.