شرکت‌هاى سهامى عام بايد در رابطه با تقسيم سود، سياست مشخصى را اتخاذ کنند. در تدوين اين سياست عوامل متعددى از جمله سياست‌هاى مورد استفاده در ساير شرکت‌هاى مشابه بايد مورد توجه قرار گيرند. اگرچه مى‌توان صدها سياست تقسيم سود متفاوت را مشخص ساخت، ولى اکثر سياست‌هاى تقسيم سود در يکى از سه گروه اصلى زير طبقه‌بندى مى‌شوند: نسبت سود تقسيمى ثابت، پرداخت سود ثابت و پرداخت منظم سود ثابت همراه با مبلغ اضافى.

نسبت سود تقسيمى ثابت

شرکت مى‌تواند به چندين طريق از نسبت سود تقسيمى ثابت استفاده کند و آن را در سياست تقسيم سود بگنجاند. آن روش‌ها به قرار زير است:


۱. پرداخت درصد ثابتى از سود سالانه؛


۲. پرداخت سود سهام به‌صورت درصد ثابت و مشخصى از سود خالص سال‌هاى قبل؛


۳. انتخاب درصدى به‌عنوان نسبت سود تقسيمى مطلوب که قرار است در بلندمدت رعايت شود. درصد سود تقسيمى واقعى در يک سال مى‌تواند کمتر يا بيشتر از درصد مطلوب باشد، ولى شرکت مى‌کوشد درصد سود تقسيمى واقعى را نزديک به درصد مطلوب نگه دارد.

پرداخت سود ثابت

بسيارى از شرکت‌ها در زمينه پرداخت سود رويه ثابتى دارند و تقريباً به‌صورت پايدار عمل مى‌کنند. متداولترين روش که بسيارى از شرکت‌ها در سال‌هاى اخير در پيش گرفته‌اند اين است که سالانه از بابت سود هر سهم مبلغ معينى پرداخت مى‌کنند و با افزايش سود شرکت به‌تدريج بر اين مبلغ مى‌افزايند. شرکتى که سياست تقسيم سود خود را بر اين اساس گذارده باشد يا اعلان ميزان سود تقسيمى هر سهم، پيام مهمى را به سهامداران مخابره مى‌کند، به‌ويژه زمانى اين امر اتفاق مى‌افتد که ميزان سود تقسيمى شرکت دستخوش تغييرات چرخه‌هاى تجارى و نوسانات بازار قرار نگيرد. از آنجا که پرداخت سود سهام مستلزم داشتن سود و همچنين نقدينگى کافى است، شرکتى که چنين سياستى را رعايت مى‌کند به سهامداران و گروه‌هاى ذى‌نفع اين پيام را مى‌دهد که از نظر سود‌آورى و قدرت نقدينگى در وضع بسيار خوبى قرار دارد.

پرداخت منظم سود ثابت به‌علاوه يک مبلغ اضافى

برخى از شرکت‌ها سياست تقسيم سود خود را بر اين اساس مى‌گذارند که سالانه مبلغ معينى به‌عنوان سود هر سهم به سهامداران پرداخت کنند و با افزايش سود شرکت بر ميزان سود تقسيمى هر سهم بيفزايند. مزيتِ دادنِ مبلغى اضافى در اين است که شرکت مى‌تواند برحسب ضرورت مبالغ اضافى را قطع کند، بدون اينکه از ميزان سود تقسيمى هر سهم بکاهد. يکى از عيب‌هاى کاربرد چنين روشى در اين است که نوعى توقع در سهامداران به‌وجود مى‌آورد و هر سال منتظر دريافت مبالغ بيشترى خواهند بود. اگر اين مبلغ اضافى پرداخت نگردد، احياناً قيمت بازار سهام شرکت کاهش مى‌يابد.