بدهى‌ها و حقوق صاحبان سهام نشان‌دهندهٔ منابع مالى هستند که شرکت براى به‌دست آوردن دارائى‌ها از آنها استفاده مى‌کند. منابع مالى عبارتند از: حساب‌ها و اسناد پرداختني، ماليات‌هاى پرداختني، حقوق پرداختني، انواع و اقسام وام‌ها و اوراق قرضه، سهام ممتاز، سهام عادي، اندوخته‌ها و سود انباشته.

آثار وام در فرآيند تأمين سرمايه

اگر شرکتى بخشى از سرمايه خود را از راه وام تأمين کند، سهامداران آن ريسک سنگين‌ترى را مى‌پذيرند و چه‌بسا به اين ترتيب نرخ بازدهٔ سهامداران بيشتر شود. اين افزايش درجهٔ ريسک، احتمالاً به‌صورت کاهش قدرت شرکت در پرداخت بدهى‌هاى سر رسيده شده پديدار مى‌شود.


اگر شرکتى بتواند از محل سرمايه‌گذارى خود نرخ بازدهى بيشترى نسبت به نرخ بهرهٔ وامى که گرفته به‌دست آورد، سود هر سهم شرکت افزايش مى‌يابد و شرکت مى‌تواند قسمتى از سود اضافى را بين سهامداران تقسيم و بقيه را به حساب سود انباشته منظور کند. اما در بسيارى موارد، شرکت‌ها از نرخ بازده سرمايه‌گذارى آگاهى و اطمينانى ندارند. اگر نرخ بازده سرمايه‌گذارى از نرخ بهرهٔ وام کمتر شود، گرفتن وام موجب کاهش سود هر سهم و اُفت قيمت سهام مى‌شود.

ساختار مطلوب سرمايه

ريسکى که به واسطه ساختار سرمايه به‌وجود آيد، ”ريسک مالي“ نام دارد. نسبت بين وام به حقوق صاحبان سهام نشان‌دهندهٔ ميزان ريسک مالى شرکت است. نظريه‌پردازان و مديران مالى بر اين باور هستند که هر شرکتى داراى ترکيب مطلوبى از بدهى‌ها و حقوق صاحبان سهام است.