زمانى‌که تصميم گرفته مى‌شود تا به شرکتى کالاهائى به‌صورت نسيه فروخته شود، بايد شرايط اعتبارى خاصى آن مشترى را تعيين کرد. معمولاً مدت زمان اعتبار (چند روزى که به مشترى فرصت داده مى‌شود تا بدهى خود را بپرازد) براساس رويه رايج در آن صنعت و با توجه به‌نحوهٔ عملکرد رقباى تجارى تعيين مى‌گردد. در هر حال، شرکت بايد براى هر مشترى حداکثر سقف اعتبارى را تعيين کند.


معمولاً ميزان، حدود و درجه اعتبارى يک مشترى جديد با توجه به وضع مالى وى تعيين مى‌گردد. مى‌توان حداکثر ميزان اعتبار يک مشترى جديد را برابر با ۵ درصد سرمايه در گردش وى يا ۱۰ درصد قدرت مالى آن شرکت در نظر گرفت. براى مثال، اگر درجه اعتبارى مشترى DD۱ باشد، بالاترين ميزان اعتبار وى ۳،۵۰۰،۰۰۰ ريال تعيين خواهد شد يعنى (۳۵،۰۰۰،۰۰۰) (۰/۱). روش ديگر اين است که بدون مطالعه دقيق وضع مالى شرکت‌ها ميزان مشخصى را براى همه متقاضيان در نظر گرفت. مثلاً يک عمده‌فروشى بالاترين ميزان اعتبار شرکت‌هاى متقاضى را برابر با ۱۰ درصد قدرت مالى آنها با ۳۰،۰۰۰،۰۰۰ ريال، هرکدام که کمتر است، در نظر مى‌گيرد. اگر يک شرکت خرده‌فروشى بيش از ۳۰،۰۰۰،۰۰۰ ريال اعتبار بخواهد بايد مدارک لازم جهت تحقيق و بررسى بيشتر به شرکت عمده‌فروشى ارائه دهد. معمولاً ميزان اعتبارى که براى اين نوع مشتريان در نظر گرفته مى‌شود، بايد به تصويب معاونت مالى شرکت برسد.