مسئله ”رد کردن يا پذيرفتن طرح ـ accept / reject decision “، هنگامى مطرح مى‌شود که طرح منحصر به‌فردى را (بدون توجه به ساير طرح‌ها) بپذيريم يا آن را رد کنيم. چنين تصميمى زمانى گرفته مى‌شود که طرح‌ها از نظر اقتصادى مستقل باشند. طرحى از نظر اقتصادى مستقل است که داراى شرايط زير باشد:


۱. مبلغ خالص سرمايه‌گذارى و جريان‌هاى نقدى ورودى طرح تحت‌تأثير خالص سرمايه‌گذارى‌ها و جريان‌هاى نقدى به‌دست آمده از طرح‌هاى ديگر قرار نمى‌گيرد.


۲. پذيرفتن يا رد کردن آن طرح تأثيرى در مطلوب بودن ساير طرح‌ها نداشته باشد.

معيارهاى ارزيابى

اعم از اينکه طرحى را بر مبناى ارزش فعلى خالص يا براساس نرخ بازده داخلى ارزيابى کنيم، تصميم‌گيرى در مورد رد کردن يا پذيرفتن طرح يکسان است. از آنجا که در محاسبه دوره بازگشت سرمايه به مسئله سودآورى و نيز ارزش زمانى پول توجهى نمى‌شود، تصميمى که براساس اين معيار گرفته مى‌شود با تصميمى که بر مبناى دو معيار ديگر گرفته شود متفاوت خواهد بود.

قواعد تصميم‌گيرى

با توجه به معيارهائى که در زمينهٔ طرح‌هاى سرمايه‌گذارى بيان شده است، براى ارزيابى طرح‌هاى سرمايه‌گذارى بايد قواعدى را رعايت کرد. رعايت اين قواعد در مورد هر طرح الزامى است.


در خصوص تصميم‌گيرى براى رد کردن يا پذيرفتن طرح قواعد تصميم‌گيرى ذيل بايد رعايت شود:


۱. دوره بازگشت سرمايه؛ دوره بازگشت سرمايه طرح را حساب کنيد. اگر دوره برگشت کمتر از حداکثر دوره موردنظر شرکت يا مساوى با آن بود، طرح را بپذيريد؛ در غير اين‌صورت آن را رد کنيد.


۲. ارزش فعلى خالص؛ با استفاده از نرخ بازده موردنظر شرکت، ارزش فعلى خالص طرح را حساب کنيد. اگر ارزش فعلى خالص آن بزرگ‌تر از صفر يا مساوى با صفر بود، آن طرح را بپذيريد؛ در غير اين‌صورت آن را رد کنيد.


۳. نرخ بازده داخلي؛ نرخ بازده داخلى طرح را حساب کنيد. اگر نرخ بازده داخلى بزرگ‌تر از نرخ بازده موردنظر شرکت يا مساوى با آن بود؛ طرح را بپذيريد و اگر نرخ بازده داخلى از نرخ بازده موردنظر کمتر بود، طرح را رد کنيد.