۱. سهام عادى هيچ‌گاه به سررسيد نمى‌رسند. اين نوع سهام يکى از منابع دائمى تأمين مالى به حساب مى‌آيند. اگر شرکت بخواهد مى‌تواند تعدادى از سهام عادى خود را بازخريد کند و آنها را از دور خارج کند. (طبق قانون تجارت ايران اين عمل مجاز نيست).


۲. از آنجا که سود سهام عادى ميزان مشخص و ثابتى نيست. انتشار و فروش سهام جديد باعث خواهد شد که انعطاف‌پذيرى مديريت شرکت از لحاظ تأمين سرمايه در آينده بيشتر گردد. يکى از استراتژى‌هاى متداول اين است که شرکت‌ها براى تهيه سرمايه به‌منظور بازپرداخت بدهى‌هاى کوتاه‌مدت خود، سهام عادى جديد منتشر مى‌کنند. استراتژى ديگر اين است که شرکت‌ها از طريق انتشار سهام عادى درصدد برمى‌آيند تا نسبت بدهى‌ها به حقوق صاحبان سهام شرکت را پائين آورند و سپس با استفاده از مزيت حاصل، اقدام به انتشار اوراق قرضه کنند.


۳. شرکت الزام قانونى به پرداخت سود به سهامداران عادى خود ندارد، لذا انتشار سهام عادى ريسک ورشکستگى و ريسک مالى شرکت را افزايش نمى‌دهد.


۴. مى‌توان به سرعت و بدون تحمل هزينه زياد سهام عادى را منتشر و به بازار عرضه کرد. اين‌کار از طريق اعطاء گواهى حق تقدم خريد به سهامداران موجود و استفاده از خدمات مؤسسات تأمين سرمايه که موظف به خريد سهام عادى که پذيره‌نويسى نشده‌اند صورت مى‌گيرد. اگر قيمت پذيره‌نويسى کمتر از قيمت جارى بازار سهام باشد، سهامداران از خريد سهام جديد استقبال خواهند کرد.


۵. براى اکثر شرکت‌ها وضع به‌گونه‌اى است که با انتشار و عرضه سهام عادى جديد، در مالکيت و کنترل شرکت تغيير صورت نمى‌گيرد. سهامداران کنونى شرکت مى‌توانند با استفاده از حق تقدم خريد، درصد مالکيت خود را حفظ کنند يا با مراجعه به بازار، سهام عادى بيشترى بخرند.