تفاوت اصلى بين روش مذاکره و روش مزايده در چگونگى انتخاب سنديکاى تضمين‌کننده است. اجراء قوانين و مقررات ايجاب مى‌کند که شرکت‌هاى دولتى و عام‌المنفعه اوراق بهاءدار خود را از طريق مزايده به فروش برسانند. در اجراء اين روش، شرکتى که اوراق قرضه منتشر مى‌کند. موضوع را از طريق رسانه‌ها به اطلاع عموم مى‌رساند و هر سنديکائى مى‌تواند وارد مزايده شود. هر سنديکائى که برنده اين مزايده گردد نقش سنديکاى تضمين‌کننده را بر عهده مى‌گيرد. البته واحد دولتى يا شرکتى که اوراق قرضه منتشر کرده است حق دارد همهٔ پيشنهادها را رد کند.


در اين روش، سنديکاى تضمين‌کننده از شرکتى که اورق بهاءدار منتشر مى‌کند مى‌خواهد که در مورد کليه شرايط مربوط به انتشار آن اوراق بهاءدار (به استثناء قيمت) تصميم بگيرد و اسناد و مدارک لازم را به کميسيون بورس و اوراق بهاءدار تسليم کند. بدين‌منظور، شرکت مى‌تواند از تعدادى متخصص کمک بگيرد. سپس اين اطلاعات به بانک‌هاى سرمايه‌گذار ارسال مى‌گردد. معمولاً چندين سنديکا پيشنهاد خود را عرضه مى‌کنند، به اميد اينکه برنده اين مزايده شوند. سنديکائى که برنده مزايده گردد مراحل تضمين و فروش را به اجراء درمى‌آورد و بقيه مراحل مشابه روش مذاکره است.

عرضه چند مرحله‌اى

از مارس ۱۹۸۲، کميسيون بورس و اوراق بهاءدار آمريکا به برخى از شرکت‌ها اجازه داد تا اوراق قرضه و سهام جديدالانتشار خود را در چند مرحله عرضه کنند. از اين تاريخ، ديگر شرکت‌ها مجبور نبودند که در هر مرحله اوراق بهاءدار را در کميسيون ثبت کنند. در اين روش، شرکت اسناد و مدارک و اطلاعيه پذيره‌نويسى و آگهى فروش اوراق بهاءدار را به کميسيون بورس و اوراق بهاءدار تسليم مى‌کند. پس از انقضاء دوره مقرر شرکت مى‌تواند اوراق قرضه يا سهام را در زمان‌هاى مختلف منتشر کند. در مورد انتشار اين اوراق بهاءدار (در چند نوبت)، شرکت مجبور نيست که در هر مورد اسناد و مدارک جديد به آن کميسيون تسليم کند و در هر دفعه منتظر منقضى شدن دوره بيست روزه بماند؛ به‌عبارت ديگر، شرکت پس از گرفتن تائيديه از کميسيون مى‌تواند به دفعات به عرضه و فروش قسمتى از اوراق بهاءدار اقدام کند.