بيمهٔ حمل و نقل کالا مانند انواع ديگر بيمه تحت قراردادى موسوم به بيمهٔ حمل و نقل کالا تحقق مى‌پذيرد. طرفين اين قرارداد عبارت است از بيمه‌گذار که معمولاً صاحب کالا يا شخصى است که مسئوليت حفظ و نگهدارى کالا را در مدت حمل به‌عهده دارد (متصدى حمل و نقل)، يا هر شخص ديگرى که در بقاى آن کالا ذى‌نفع باشد مانند بانکى که به صاحب کالا اعتبار مى‌دهد و کالا در وثيقهٔ او قرار دارد و بيمه‌گر که شرکت بيمه است. قراداد بيمه در هر کشور بر اساس قانون و مقررات بيمهٔ حاکم در آن کشور صادر مى‌شود، لکن از آنجا که حمل و نقل از کشورى به کشور ديگر (به‌ويژه وقتى که با کشتى انجام گيرد) تحت تأثير بعضى مسائل و مقررات بين‌المللى نيز قرار مى‌گيرد، دست‌اندرکاران امور در برخى کشورهاى اروپائى و آمريکائى از ديرباز مقرراتى وضع کرده‌اند که به‌موجب آن حقوق و تعهدات بيمه‌گر و بيمه‌گذار در اين نوع بيمه‌ها به‌صورت يکسان و يکنواخت درآمده است. اين مقررات از اختلاف نظرها و مشکلاتى که معمولاً در صورت وقوع حادثه ايجاد مى‌شود تا حد زيادى جلوگيرى مى‌کنند. امروزه اين شرايط و مقررات بيمه‌اى در اغلب کشورهاى جهان با فرق‌هائى کم و بيش اندک مورد عمل شرکت‌هاى بيمه قرار گرفته است. مؤسسهٔ بيمه‌گران لندن از جمله معروف‌ترين مؤسساتى است که به تنظيم شرايط و مقررات بيمهٔ حمل و نقل مبادرت ورزيده است. شرايط قديمى اين مؤسسه براى حمل و نقل کالا عبارت بودند از:


- شرايط (F.P.A (free of particular average

- شرايط (W.A (with average

- شرايط (A.R (all risk با تمام خطر


اين شرايط چند سالى است که مورد بازنگرى قرار گرفته و به‌جاى آن شرايط جديدى تدوين گرديده است. شرايط جديد که درحال حاضر در اغلب کشورها مورد استفاده قرار مى‌گيرد عبارت است از شرايط A، شرايط B و شرايط C که به‌ترتيب جايگزين شرايط all risks، شرايط W.A و شرايط F.P.A شده است.


پرسشى که اغلب در خصوص شرايط سه‌گانهٔ بيمهٔ حمل و نقل کالا مطرح مى‌شود اين است که چه خسارت‌هائى در هر يک از شرايط قابل جبران است. اين پرسش نه‌تنها ذهن بيمه‌گذاران و صاحبان کالا را به‌خود مشغول مى‌دارد بلکه اطلاعات زيادى هم از بيمه، به‌ويژه بيمهٔ حمل و نقل، به‌دست نمى‌دهد؛ آن هم با اين شرايط پيچيده و مشکل که به زبان اصلى است و عيناً به بيمه‌نامه الصاق مى‌شود. شرکت‌هاى بيمه نيز با اينکه سال‌ها است از اين شرايط استفاده مى‌کنند و حقوق و تعهدات بيمه‌گر و بيمه‌گذار بر اساس آنها ارزيابى و حل و فصل مى‌شود هنوز بعضاً ممکن است با موارد ابهام مواجه باشند؛ مواردى که به‌صراحت نمى‌توان گفت که مثلاً ”آيا بيمه‌گذار حق دريافت خسارت خاصى را دارد يا نه“؛ ”آيا فلان هزينه در بيمه با شرايط A قابل پرداخت است يا نه“ و ”آيا بيمه‌گر حق دريافت حق بيمهٔ اضافى دارد يا ندارد“ و جزء آن. به‌نظر مى‌رسد که اين اشکالات ناشى از دو امر جدا از يکديگر باشد، يکى پيچيدگى و نارسا بودن متن شرايط بيمه و ديگرى موضوعات جديدى که با توجه به تنوع کالاها و مسائل مربوط به حمل و نقل مطرح مى‌شود؛ مسائلى که در گذشته وجود نداشته و حالا وجود دارد. لذا ابتدا شرايط قبلى و سپس شرايط جديد مورد بحث و بررسى قرار مى‌گيرد.