آتش نتيجهٔ عمل شيميائى است که از ترکيب اکسيژن، حرارت و يک مادهٔ اشتعال‌پذير به‌دست مى‌آيد. به اين ترتيب که اکسيژن با کربن اجسام ترکيب مى‌شود و توليد انيدريد کربنيک (CO۲) و گاهى نيز اکسيد کربن مى‌کند. بر اثر اين کنش و واکنش، شعله و حرارت توليد مى‌شود. تجربه نشان داده است که براى ايجاد آتش‌سوزي، تمامى اجسام در مقابل حرارت در شرايط به‌خصوص اشتعال‌پذير هستند. براى اشتعال مايعات، سه عامل بايد موجود باشد: ۱. مايعات در حال بخار باشند؛ ۲. اکسيژن به‌اندازهٔ کافى موجود باشد؛ و ۳. حرارت به‌اندازه‌اى باشد که مخلوط را به‌درجهٔ احتراق برساند. در جامدات، حرارتى که شعله ايجاد مى‌کند در تمامى جسم منتشر مى‌شود و امکان سوختن بقيهٔ جسم را فراهم مى‌کند. هر اندازه که مواد سوختنى به حرارت اضافه شود سرعت و شدت اشتعال بيشتر مى‌شود. به‌طور کلي، شعله يعنى سوختن گازهاى متصاعد.