بيمه‌گر براى پذيرش پيشنهاد، تعيين نرخ بيمه و محاسبهٔ حق بيمه نيازمند اطلاعاتى است که ريسک را ارزيابى کند. بيمه‌گذار بايد کليهٔ حقايق و اطلاعاتى را که بر تصميم بيمه‌گر مؤثر است در اختيار وى قرار دهد. بازديد اوليهٔ کارشناس بيمه‌گر نيز وظيفهٔ بيمه‌گذار در خصوص اظهارات واقعى را ساقط نمى‌کند. در صورتى‌که اظهارات بيمه‌گذار خلاف واقع باشد، يا حقايق را کتمان کند و اين‌کار از روى عمد نباشد بيمه‌گر امکان فسخ قرارداد را خواهد داشت. اگر هم قرارداد فسخ نشود، باز بيمه‌گذار نمى‌تواند خسارت خود را به‌طور کامل دريافت کند.( مادهٔ ۱۳ قانون بيمه.) عمل بيمه‌گذار در مورد تنظيم پيشنهاد و تسليم آن به بيمه‌گر ايجاب تلقى مى‌شود و بيمه‌گر بايد قبولى خود را با صدور بيمه‌نامه يا به هر نحو ديگرى نظير گواهى موقت به اطلاع بيمه‌گذار برساند. به‌ موجب مادهٔ ۲۲ شرايط عمومى در موارد زير قرارداد بيمه‌ باطل است و بيمه‌گذار حقوق خود را از دست مى‌دهد:


۱. کتمان حقايق يا اظهارات خلاف واقع عمدى بيمه‌گذار در پيشنهاد بيمه به نحوى‌که به‌کاهش اهميت خطر در نظر بيمه‌گر منجر شده باشد.( مادهٔ ۱۳ قانون بيمه)


۲. بيمه‌کردن اموال به‌ميزانى بيش از ارزش واقعى با قصد تقلب.


۳. بيمهٔ مضاعف مورد بيمه در مقابل همان خطر و مدت در نزد بيمه‌گر ديگر با قصد تقلب.


۴. مباشرت و يا مشارکت صاحبان حقوق در ايجاد خسارت عمدى در موضوع بيمه، اعم از بيمه‌گذار و يا قائم‌مقام وي.


۵. بيمهٔ خطرى که قبلاً تحقق يافته است.


بيمه‌‌گر براى ارزيابى ريسک به اطلاعاتى در اين زمينه‌ها نياز دارد:


موضوع بيمه (ساختمان و تأسيسات کارخانه، مجتمع‌هاى مسکوني، انبار، مغازه، کارگاه، فروشگاه و جزءِ آن)؛ محل و نشانى مورد بيمه؛ نوع ساختمان مورد بيمه (بتوني، فلزي، ...)؛ نوع سقف و ديوارها؛ تعداد طبقات ساختمان؛ مساحت ساختمان؛ نحوهٔ سيم‌کشى (از رو يا توکار)؛ نحوهٔ تأمين برق (برق شهرى و ژنراتور در مواقع ضرورى و به‌هنگام قطع برق)؛ طرز گرم‌کردن، روشنائى و تهويهٔ ساختمان؛ تأسيسات اطفاءِ حريق و گارد آتش‌نشانى (آب‌فشان‌هاى خودکار، هيدرانت، انواع کپسول‌هاى آتش‌نشاني، اعم از گرد، کف و گاز CO۲)؛ اعلام‌کننده‌ها و ديگر وسايل جلوگيرى از وقوع حادثه؛ فاصلهٔ نزديک‌ترين ايستگاه آتش‌نشانى به محل مورد بيمه؛ امکان ورود و خروج وسايل آتش‌نشانى شهري؛ تعداد درها و پنجره‌هاى خروجي؛ نزديکى محل مورد بيمه به خطرهاى شديدتر؛ ارتباط مورد بيمه با خطرهاى شديدتر؛ نحوهٔ استفاده از مورد بيمه؛ مدت فعاليت (يک نوبت يا بيشتر)؛ مدتى‌که مورد بيمه بدون استفاده رها مى‌شود؛ نحوهٔ نگهبانى و حفاظت از مورد بيمه؛ وضع حقوقى بيمه‌گذار و نحوهٔ مديريت واحد بيمه‌شده؛ تأسيسات آب‌رساني؛ طرز تعمير و نگهداري؛ نحوهٔ رعايت مقررات ايمني؛ ساير بيمه‌نامه‌هاى بيمه‌گذار؛ نرخ پوشش‌هاى بيمه‌اى خريدارى‌شدهٔ بيمه‌گذار و شرکت‌هاى بيمه‌اى که آنها را صادر کرده‌اند؛ مبلغ و مدت قراردادهاى بيمه‌اى ديگر (در صورتى‌که بخشى از خطرها نزد شرکت ديگرى بيمه‌ شده باشد)؛ و آيا مورد بيمه قبلاً دچار خسارت از نوع خطرهاى مورد تقاضاء شده است يا نه؟ در صورتى‌که پاسخ مثبت باشد، آيا اين خسارت بيمه‌گذار مردود شناخته شده است علت آن چيست؟


در انتخاب خطر براى مورد بيمه، بيمه‌گر به دو مطلب زير توجه دارد:


- جلوگيرى از تراکم خطر (رعايت اصل پراکندگي).


- تعيين ميزان سهم نگهدارى متناسب با وضع مالى شرکت (سرمايه و ذخاير) و ميزان واگذارى به بيمه‌گران اتکائي.