هر آتشى آتش‌سوزى نيست ولى هر آتش‌سوزى آتش است. آتش‌سوزى آتشى است که يا از منبع حرارتى غيرقابل کنترل سرچشمه گرفته و يا منبع حرارتى معين کنترل‌شده‌اى را ترک‌کرده و با نيروى حرارتى خود گسترش و توسعه يافته است (آتش خسارت‌زننده). تعهد بيمه‌گر جبران خسارت‌هاى ناشى از اين آتش‌سوزى است که به آن ”آتش وحشي“ نيز اطلاق مى‌شود. منبع حرارتى عبارت از هر شيء يا دستگاهى است که آتش بتواند از آن سرچشمه گيرد، مانند چوب‌کبريت روشن‌شده. منبع حراراتى معين‌ کنترل‌شده، هر جسم يا دستگاهى است که آتش را توليد يا جذب کند، مانند چوب‌کبريت يا شمع. تا زمانى‌که آتش، منبع حرارتى را ترک نکرده است نمى‌توان به آن آتش‌سوزى اطلاق کرد. بنابراين، خسارت‌وارده به اشياءِ داخل منبع حرارتى کنترل‌شده يا به بدنهٔ آن جزءِ خسارت‌هاى بيمهٔ آتش‌سوزى محسوب نمى‌شود.


آتش، سوختنى همراه با نور است ولى ظهور نور صرفاً به ظهور شعله وابسته نيست بلکه گداختگى و يا سوختن آهستهٔ بدون شعله هم عمل سوختن را تکميل مى‌کند. آتشِ در داخل منبع حرارتى معين کنترل‌شده سه حالت دارد:


۱. در داخل منبع مى‌سوزد (مانند هيزمى که در بخارى مشتعل است و البته آتش‌سوزى نيست).


۲. منبع را ترک مى‌کند (مانند آتش‌گرفتن پردهٔ نزديک اجاق‌گاز که آتش‌سوزى است).


۳. از منبع حرارتى معين کنترل‌شده به منبع حرارتى معين کنترل‌شدهٔ ديگرى سرايت مى‌کند و نمى‌توان آن را آتش‌سوزى تلقى کرد (مانند آتش‌زدن هيزم در بخارى با کبريت مشتعل)


اگر عمل سوختن ادامه و يا توسعه پيدا نکند نمى‌توان آن آتش را آتش‌سوزى تلقى کرد (مانند سوختگى لباس يا فرش بر اثر آتش سيگار يا پريدن جرقه). بنابراين، مثلاً در موارد زير، بيمه‌گر متعهد پرداخت خسارت نيست:


ترک‌‌خوردگى و دودزدگى (مگر اينکه ناشى از آتش‌سوزى باشد)؛ کز دادن و يا سوختن از رو (مگر اينکه بر اثر آتش‌سوزى باشد)؛ و خسارت‌هاى ناشى از توليد حرارت خودبه‌خود تا زمانى‌که به آتش‌‌سوزى تبديل نشده است.