مديريت صدور براى قبول انواع ريسک‌ها به داشتن تعرفهٔ نرخ، طبقه‌بندى ريسک‌ها، جدول ظرفيت‌ها، اطلاعات فنى کافي، شناخت مراحل توليد ريسک‌هاى صنعتى و سابقهٔ خسارت نياز دارد. هدف بيمه‌گر در فعاليت حرفه‌‌اى خود ايجاد تعادل بين حق بيمه، خسارت و هزينه است که در نهايت سود معقولى نيز توليد کند. بنابراين فعاليت بيمه‌گر بايد ثابت معقول و ضريب خسارت متعادل داشته باشد.

نکات مهم براى بيمه‌گر

- توزيع جغرافيائى ريسک:

داشتن ريسک‌هاى مختلف به تعداد زياد در اندازه‌هاى مختلف، اجراءِ قانون اعداد بزرگ، حساب احتمالات و پرتفوى معقول را امکان‌پذيرمى‌کند، ولى ثبات ضريب خسارت را تضمين نمى‌کند.


- دقت در انتخاب ريسک:

با توجه به اينکه محاسبهٔ دقيق نرخ امکان‌پذير نيست خطرهاى انسانى در مقايسه با خطرهاى مادى کمتر در محاسبهٔ نرخ مورد ارزيابى قرار مى‌گيرد، زيرا کيفيت بايد به کميت تبديل شود. در ضمن، شناخت بيمه‌گر از ريسک‌ها نسبى است. بيمه‌گر براى اجتناب از ريسک‌هاى نامطلوب و زير استاندارد بايد به انتخاب ريسک توجه داشته باشد.


- کفايت نرخ:

حق بيمهٔ متناسب با ريسک، ما به‌ازاءِ تعهد بيمه‌گر و قيمت پوشش است، حتى يک ريسک خوب اگر با نرخ پائين‌تر از نرخ واقعى بيمه شود به ريسک بد و نامطلوب تبديل خواهد شد.


- برنامهٔ اتکائى مطلوب:

بيمه‌گر براى توزيع ريسک‌هاى مازاد بر سهم نگهدارى خود بايد برنامهٔ اتکائى مناسبى در نظر گيرد.


- کنترل خسارت بيمه‌گر:

براى تداوم پرتفوى در سطح مناسب بايد هم در هنگام صدور و هم در زمان تجديد بيمه‌نامه، سابقهٔ خسارت را بررسى کند.


- معقول‌بودن هزينه‌ها:

شرکت بيمه با صرف هزينه‌هاى مختلف منطقى است که به‌‌سود معقول و مناسبى هم دست يابد.

ابزارهاى مديريت صدور موفق

مديريت صدور در بقاء و تداوم فعاليت شرکت نقش مهمى ايفاء مى‌کند. اين مديريت که بايد با همکارى ساير قسمت‌هاى شرکت اقدامات تأمينى لازم را به‌عمل آورد، براى توفيق در کار ابزارهاى زير را در اختيار دارد:


- قدرت مالى شرکت: ظرفيت يکى از برجسته‌ترين ابزارهاى موفقيت در امر صدور بيمه‌نامه‌هاى اموال به‌شمار مى‌آيد. حتى اگر شرکت کليهٔ شرايط لازم را در حد مطلوب داشته باشد نمى‌تواند ظرفيت صدور در حد توانائى و قدرت مالى خود را ناديده بگيرد. براى ارائهٔ خدمات مطلوب به مشترى و جلب رضايت وى شرکت بيمه بايد در هنگام مواجهه با بحران، تأمين مالى مناسبى داشته باشد.


- صدور بيمه‌نامه براساس ارزش واقعي: با توجه به رشد قيمت‌ها، لااقل سالى يکبار لازم است سرمايه‌هاى بيمه ‌شده تعديل شوند.


- حداقل حق بيمهٔ مورد نياز: حق بيمه بايد علاوه بر تأمين هزينه‌ها سود معقولى نيز عايد سهامداران شرکت کند.


- حداقل ايمنى مورد نياز هر ريسک: شرکت بيمه بايد کفايت عوامل پيشگيرى و سيستم ايمنى مورد نياز را با توجه به ماهيت ريسک ارزيابى کند، براى اطمينان از عملکرد آنها بازديد مقطعى به‌عمل آورد و به بيمه‌گذار هشدارهاى لازم را بدهد.


- ارزيابى خطرهاى بيمه‌ شده: بهترين روش، صدور بيمه‌نامه براساس سرمايه است. هر يک از خطرهاى مورد بيمه بايد جداگانه قابل ارزيابى و محاسبه باشد. با توجه به اينکه در محاسبهٔ حداکثر خسارت ممکن و حداکثر خسارت برآوردشده عناصرى دخالت دارند که ممکن است با حدس و گمان همراه باشند صدور بيمه‌نامه بر اين اساس بايد با کمک متخصصان باتجربه و صاحب‌نظر براى به ‌حداقل رساندن اشتباهات انجام پذيرد.


امروزه در بيشتر کشورهائى که از نظر تکنيک‌هاى مديريت ريسک و ارزيابى خطر پيشرفته هستند صدور بيمه‌نامه‌هاى آتش‌سوزي، مهندسى و خطرهاى فاجعه‌آميز براساس PML و EML متداول است. بر همين اساس نيز پوشش بيمهٔ اتکائى تهيه مى‌کنند. بيمه‌گران اتکائى نيز دقت لازم را در تهيهٔ برنامهٔ بيمهٔ اتکائى اين شرکت‌ها مبذول مى‌دارند. در اين خصوص، اعتبار فنى بيمه‌گر واگذارنده اهميت بسيارى دارد.

ريسک‌هاى بيمه‌ناپذير

بيمه‌گر با توجه به شناختى که از ريسک‌هاى مختلف دارد، اغلب پيشنهاد بيمه‌گذار را براى بيمه‌کردن ريسک‌هاى نامطلوب و ريسک‌هائى که به‌دليل ماهيت خاص آنها بيمه‌پذير نيستند و خطرناک به‌نظر مى‌رسند نمى‌پذيرد. البته گاهى بيمه‌گر براى حفظ مشترى ارزنده و با اهميت خود، ريسک خطرناک ولى کوچک وى را مى‌پذيرد.

جدول ظرفيت‌ها

جدول استانداردى بر مبناى طبقات مختلف ريسک است و حداکثر ظرفيت پذيرش شرکت بيمه را، با توجه به برنامهٔ بيمهٔ اتکائى و ميزان سهم نگهدارى از ريسک‌هاى رشته‌هاى مختلف نشان مى‌دهد. شرکت‌هاى بيمه در آغاز فعاليت خود سهم نگهدارى کمترى خواهند داشت. ميزان نگهدارى شرکت بيمه از ريسک‌هاى متصل و يا از مناطقى که تجمع خطر محسوب مى‌شوند براساس حداکثر ظرفيت نگهدارى شرکت در يک حادثه از مجموع کليهٔ ريسک‌هاى بيمه‌شده محاسبه مى‌شود. ايجاد صندوق‌هاى بيمهٔ اتکائى در بازار داخلى يا منطقه‌اى موجب توزيع جغرافيائى ريسک بيمه‌ شده در سطح وسيعى مى‌شود. جدول ظرفيت بيمهٔ آتش‌سوزى که در قراردادهاى اتکائى نسبى ظاهر مى‌شود براساس محل جغرافيائى ريسک (حفاظت و تأمين در مقابل آتش‌سوزي)، نوع ساختمان و اشتغال مرتب مى‌شود.

نحوهٔ صدور بيمه‌نامه

بيمه‌نامه براساس حداکثر خسارت احتمالي(maximum probale loss MPL)، حداکثر خسارت ممکن(possible maximum loss PML) يا حداکثر خسارت برآوردشده(estimated maximum loss EML) صادر مى‌شود. محاسبات تا حد امکان بايد دقيق باشد. در صورتى‌که محاسبات با واقعيات تطابق نداشته باشد تعهدات بيمه‌گر بسيار سنگين خواهد شد (بدون اينکه شرکت بيمه توانائى مالى لازم را داشته باشد يا پوشش اتکائى لازم را تدارک ديده باشد

ساختمان‌هاى استاندارد

مقررات کشورها بر ميزان نرخ تعرفه براساس ساختمان‌هاى استاندارد مؤثر است. اگر ساختمان بيمه‌شده بر اساس آن استانداردها نباشد نرخ بالاترى اعمال مى‌شود. در ايران حداقل نرخ در بيمه‌ٔ آتش‌سوزى با توجه به نوع ساختمان و حق بيمهٔ واقعى متناسب با ريسک، با توجه به مصالح به‌کار رفته در ساختمان و اقدامات ايمنى تعيين مى‌شود.