بيمهٔ مهندسى رشتهٔ جوانى در فعاليت صنعت بيمه است. فعاليت در اين رشته در بازارهاى بيمهٔ جهانى نخستين‌بار از بيمهٔ بخار در انگلستان شروع شد. مؤسسهٔ مطالعاتى و آموزش بيمهٔ چارتر لندن در مورد تحولات بيمهٔ مهندسى چنين مى‌گويد:


استفاده از ماشين بخار در نيمهٔ اول سدهٔ نوزدهم باعث به‌وجود آمدن انفجارهائى شد که خسارت‌هاى سنگينى به جان و مال مردم وارد کرد. بنابراين استفاده‌کنندگان بر آن شدند که چاره‌اى براى حفاظت و جلوگيرى از بروز چنين خسارت‌هائى بينديشند. در سال ۱۸۵۴ تعدادى از مصرف‌کنندگان ديگ‌هاى بخار به فکر افتادند که در شهر منچستر گرد هم بيايند تا براى حل اين مشکل راهى بيابند. نتيجهٔ بررسى‌ها منجر به تأسيس سازمانى به‌نام ”سازمان مصرف‌کنندگان ديگ بخار منچستر“ شد. وظيفهٔ اين سازمان جلوگيرى از انفجار ديگ‌هاى بخار و کاهش زيان‌هاى اقتصادى بود که به‌طور روزافزونى افزايش مى‌يافت. توافق شد که هر يک از اعضاء مبلغى بابت حق عضويت و حق کارشناسى بپردازند. همچنين مقرر شد که يکى از اعضاء با استخدام کارشناسان ورزيده و متخصص به‌طور مرتب از ديگ‌هاى بخار مورد مصرف آنان بازديد و با محاسبات دقيق، خطر انفجار را برآورد کند و نظر مشورتى به اعضاء ارائه نمايد. سازمان، مسئوليت داشت که از جنبه‌هاى اقتصادى نيز به اعضاء کمک کند و راهنمائى‌هاى لازم را در مورد انتخاب ديگ‌هاى بخار مناسب به آنان ارائه نمايد.


 اين اصول هنوز در رشتهٔ بيمهٔ مهندسى کاربرد دارد و بيمه‌گذار مى‌تواند از کارشناسان متخصص دعوت کند تا ضمن بازديد از ماشين‌آلات و ارائه طريق براى حفظ و نگهدارى آنها با او مشورت کند. اين سازمان يک شرکت بيمه نبود و فقط راهنمائى و مشاورهٔ اعضاء را به‌عهده داشت. با گذشت زمان‌که اعضاءِ سازمان رفته‌رفته زيادتر شدند احساس نياز به بيمه در ميان آنان قوت گرفت. آنها تشخيص دادند که بازرسي، حفاظت و نياز به بيمه در ميان آنان قوت گرفت. آنها تشخيص دادند که بازرسي، حفاظت و نگهدارى همراه با داشتن پوشش بيمه‌اى ترکيب خوبى براى حمايت از مالکان و استفاده‌کنندگان ديگ بخار است. ولى همهٔ اعضاء موافق بيمه نبودند لذا تعدادى از اعضاء که به داشتن بيمهٔ مهندسى تمايل داشتند نخستين شرکت بيمهٔ مهندسى را به‌نام ”شرکت بيمهٔ ديگ‌هاى بخار“ در سال ۱۸۵۴ تأسيس کردند. وجود اين شرکت مبنائى شد براى تأسيس شرکت مشابه ديگرى در اين زمينه. اين شرکت کار خود را فقط در رشتهٔ بيمهٔ بويلر آغاز کرد و رفته‌رفته که دامنهٔ فعاليت شرکت گسترش يافت، انواع ماشين‌هاى بخار نيز به آن اضافه شد. بيمهٔ ماشين بخار از سال ۱۸۷۲ آغاز شد و متعاقب آن بيمهٔ تجهيزات الکتريکى و بيمهٔ مهندسى انواع کارخانه‌هاى توليدى متداول گرديد.


در سال ۱۸۸۲ قانون انفجار ديگ‌هاى بخار و متعاقب آن قانون ديگرى در سال ۱۸۹۰ به تصويب رسيد که به ‌موجب آن بازرسى علت انفجار بويلرها، جز بويلرهائى که براى مقاصد خاص مصرف داخلى دارند، الزامى شد؛ براى افراد مقصر هم که مسئوليت انفجار بويلر متوجه آنها مى‌شد مجازات‌هائى پيش‌بينى گرديد. بيمه‌هاى مهندسى مشوق ديگرى نيز پيدا کرد و آن تصويب قانون سال ۱۹۰۱ بود که دارندگان بويلرها را موظف مى‌کرد که هر ۱۴ ماه يکبار بويلرها را به‌نظر کارشناسان متخصص برسانند و گزارش آن را در فرم مخصوص نگهدارى کنند. قوانين ديگرى نيز بعداً وضع شد که از جملهٔ آنها مى‌توان به قانون نيروگاه‌ها در سال ۱۹۶۵ و مقرراتى دربارهٔ ادارات، مغازه‌ها، راه‌آهن و ساختمان‌ها (بالابرنده و آسانسورها) در سال ۱۹۶۸ اشاره کرد. وضع اين قوانين ميزان پرتفوى بيمهٔ مهندسى شرکت‌هاى بيمه را افزايش داد. هر مقدار که دامنهٔ بازرسى و ارائه خدمات، نگهدارى و حفاظت کارخانه‌هاى صنعتى و ماشين‌آلات آنها گسترش مى‌يافت ايمنى اين مراکز بالاتر مى‌رفت، توليدات آنها تداوم بيشترى مى‌يافت و در نهايت، اين فراگرد خدماتى در درجهٔ نخست به نفع مالک و دارندهٔ کارخانه و مآلاً به سود کل جامعه تمام مى‌شد. لازم است يادآور شويم که همهٔ قوانين در زمينهٔ اجبارى ‌بودن بازرسى بود و بيمه در تمام مراحل فوق اختيارى بوده است. منتها نهايت تلاش شرکت‌هاى بيمهٔ عرضه‌کنندهٔ بيمهٔ مهندسى اين بود که خدمات بيمه‌اي، متناسب با نيازهاى واقعى آنها باشد و در اين خصوص حتى شرکت‌هاى بيمه پوشش بيمه‌اى که شامل ارائه خدمات بازرسى کارشناسان و مهندسان متخصص آنها باشد نيز پيشنهاد مى‌کردند. افزون بر انگلستان، بيمهٔ مهندسى در ديگر کشورهاى اروپائى نيز با تغييراتى مختصر همان مراحل را طى کرده است. در آلمان و سوئيس، بيمهٔ مهندسى با بيمهٔ شکست ماشين‌آلات در سال ۱۹۰۰ شروع شد.


امروزه انواع مختلف بيمه‌نامه‌هاى مهندسى صادر مى‌شود.