از اين نوع بيمه در مواردى استفاده مى‌شود که مسئوليت مطمئن و قطعى نيست. در حوزهٔ فعاليت، مؤسسه‌هاى تجارتى متعددى وجود دارند که وضعيت فعاليت افراد در چنين مکان‌هائى به‌طور مستقل مشخص نيست.


از نظر تجارتي: افراد و مؤسسه‌ها را مى‌توان در چنين سيستمى به‌عنوان مقاطعه‌کاران مستقل محسوب کرد ولى از نظر مسئوليت شايد به‌سادگى تشخيص‌دادنى نباشند. در برخى از موارد به‌سادگى مى‌توان مسئول را شناسائى کرد و چون شخص به‌عنوان کارمند فعاليت مى‌کند، بنابراين بهتر است که مالک، محل فعاليت مسئوليت خود را بيمه نمايد که بدين ترتيب، مسئوليت حرفه‌اى بيمه‌گذار بيمه خواهد شد. مؤسسه‌هائى که توليدات خود را از طريق بازاريان و فروشندگان به مشتريان خود عرضه مى‌کنند، صرف‌نظر از نحوهٔ فروش آن، اعم از اينکه فروشنده مستقلاً خود اقدام به خريد و فروش مجدد کالا نمايد يا اينکه فروشنده به‌عنوان مستخدم توليدکننده فعاليت کند، توليدکنندهٔ اصلى در مقابل اشخاص ثالث، مسئول خسارت وارده است و اين مسئوليت در اين قرارداد بيمه مى‌شود.


در قرارداد بيمه بايد اين مطلب قيد شود که آيا فروشنده مقاطعه‌کار مستقل تلقى مى‌شود يا اينکه به‌عنوان خدمهٔ توليدکننده فعاليت مى‌کند؟ قرارداد بيمه تحت عنوان دوشرط، يکى به‌عنوان مسئوليت مقاطعه‌کار مستقل و ديگر به‌عنوان مسئوليت براى مقاطعه‌کار مستقل، صادر مى‌شود. بنابراين در يک حالت، بيمه‌گذار مسئوليت جرح بدنى يا خسارت‌وارده به شخصى را که در قرارداد به‌عنوان مقاطعه‌کار مستقل از او نام برده شده دارد که پوشش بيمه‌اى خواهد داشت؛ در حالت دوم، تعهد بيمه‌گر مسئوليت بيمه‌گذار در مقابل خسارت‌وارده به اشخاص ثالث بر اثر حادثه‌اى است که منشاءِ آن فعاليت بيمه‌گذار است (مقاطعه‌کار مستقل يا کارکنان او اين فعاليت را به‌نام او اداره مى‌کنند). اين مسئوليت براى ناشران در مورد توزيع روزنامه و جرايد ناشى از قرارداد توزيع، براى نانوائى‌ها در خصوص توزيع نان، و براى توليدکنندگان بستني، در مورد شير و ساير فعاليت‌هاى مشابه وجود دارد.