رويدادها و پيشامدهاى هستى هنگامى‌‌که زيان‌آور و گرفتارکننده باشند، نام ”خطر“ به‌خود مى‌گيرند. ولى واقعيت اين است که سازمان و ساختار طبيعت و اجتماع انسانى از مجموعهٔ پديده‌ها و پيشامدهائى تشکيل شده است که برخى از آنها مساعد و سودبخش و بعضى ديگر نامساعد و زيان آور هستند و اين دسته از پيشامدها را به‌طور اصطلاحى خطرآفرين يا خطرناک مى‌گوئيم. در واقع، باشندگان و هستيوران جهان پيوسته در معرض آفت هستند و يورش خطرهائى هستند که سلامت، آسايش و جان و مال و دارائى آنان را تهديد مى‌کنند و آنان را در موقعيتى ناکامياب و ناخرسند قرار مى‌دهند. انسانِ سلامت‌خواه و هستى‌گرا و آسايش‌طلب، براى روياروئى با اين تهديدکننده‌ها پيوسته در انديشه و تلاش و تکاپو است. او يا مى‌کوشد که از وقوع اين خطرها پيشگيرى کند و يا آنکه براى روياروئى با پيامد زيانبار پيشامدهاى زندگى به پس‌انداز، امداد و کمک‌رسانى و هميارى سازمان‌يافته (بيمه و تأمين‌گري) دست مى‌يازد.


از ميان اشکال گوناگون مبارزه و روياروئى با پيامد زيانبار پيشامدها و خطرها، ”نهاد بيمه“ نقشى کارساز در ايجاد تعادل و آرامش اقتصادى و مالى زندگى آدميان دارد. اما براى آنکه اين نهاد کارساز و سودمند به‌ شکل کنونى درآيد راه دور و درازى را پيموده است. هسته‌هاى نخستين و عوامل و عناصر سازندهٔ اين نهاد، در سرشت و آفرينش انسان و جامعه‌هاى انسانى نهفته‌اند که به‌ حکم قانون ابدى تغيير و تحول و تکامل، به‌تدريج و در درازناى زمان به ‌رشد و رسائى رسيده‌اند.