نکته مهمى که در ماده مزبور (ماده ۴۲۴ قانون تجارت) مورد توجه قرار گرفته فرار از دين است. حال ببينيم فرار از دين چيست. دين به معنى بدهى فردى به فرد ديگر مى‌باشد. به اين‌ جهت کسى که دين يا قرض يا بدهى بر عهده او است مديون و کسى که طلبکار است دائن ناميده مى‌شود و منظور از فرار از دين اين است که کسى از پرداخت بدهى يا دين خود شانه خالى نمايد و بخواهد با طفره رفتن و توسل و تمسک به وسايل مختلفى آن را به دائن خود نپردازد براى انجام چنين مقصودى گاهى اوقات معاملاتى به‌عنوان فرار از دين واقع مى‌شود که از ديدگاه قانون مدنى چنين معاملاتى باطل مى‌باشد همچنان‌که ماده ۲۱۸ قانون مدنى مى‌گويد:


هرگاه معلوم شود که معامله با قصد فرار از دين به‌طور صورى انجام شده آن معامله باطل است اما ماده ۴۲۴ قانون تجارت معامله تاجر را قبل از توقف براى فرار از اداء دين يا اضرار به طلبکاران در صورتى‌که متضمن ضررى پيش از ربع قيمت زمان وقوع معامله باشد قابل فسخ مى‌داند.


که ماده اخيرالذکر تصريح به اين دارد که اگر تاجرى قبل از توقف براى اينکه بدهى خود را به طلبکارها نپردازد يا براى ضرر وارد آوردن به آنها معامله‌اى نموده باشد که بيشتر از ربع يعنى يک‌چهارم معامله ضرر داشته است مثلاً جنسى را که دو ميليون تومان ارزش دارد به يک ميليون و چهارصد هزار تومان فروخته باشد. چنين معامله‌اى از ديدگاه قانون تجارت قابل فسخ است که با صدور حکم دادگاه و با طرح دعوى از طريق مدير تصفيه يا ساير کسانى که ذينفع هستند به جريان مى‌افتد و هرگاه طرف معامله قبل از صدور حکم تفاوت قيمت را بدهد دعوى منتفى خواهد بود.