۱. دارنده برات در مورد مطالبه وجه برات که در ايران بايد تأديه شود خواه به‌رويت و يا وعده باشد و خواه برات در ايران صادر شده باشد و يا در خارج از کشور مکلف است پرداخت يا قبولى آن را ظرف مدت يک‌سال از تاريخ برات مطالبه نمايد وگرنه حق مراجعه به برات‌دهنده و ظهرنويس‌ها را نخواهد داشت.


۲. هرگاه براى برات‌هاى صادره در ايران يا کشورهاى بيگانه مهلت بيشتر و يا کمترى تعيين شده باشد دارنده برات بايد در همان مدت، وجه برات را مطالبه نمايد والا مانند مورد اول حق رجوع به برات‌دهنده که وجه برات را به محال‌عليه رسانيده و هم‌چنين ظهرنويس‌ها را نخواهد داشت.


۳. اگر ظهرنويس براى تقاضاى قبولى مدتى معين کرده باشد دارنده برات در مدت مزبور تقاضاى قبولى نمايد در غير اين‌صورت و پس از انقضاء موعد نمى‌تواند از مقررات مربوط به بروات در مقابل ظهرنويس استفاده نمايد.


۴. اگر برات در ايران صادر شده باشد وليکن بايد در کشورهاى خارج پرداخت شود خواه به‌رويت يا وعده باشد و در موعدى که مقررّ شده دارنده برات نوشتن قبولى يا پرداخت وجه مندرج را مطالبه ننموده باشد حق او ساقط و منتفى خواهد شد.


۵. چنانچه بين دارنده برات و برات‌دهنده و يا ظهرنويس‌ها قرارداد ديگرى تنظيم شده باشد برابر مفاد قرارداد عمل خواهد شد.


۶. دارنده برات بايد روز وعده وجه برات را مطالبه نمايد.


۷. امتناع از تأديه وجه برات بايد ظرف مدت ده روز از تاريخ وعده برات به‌وسيله نوشته‌اى که اعتراض عدم تأديه ناميده مى‌شود معلوم گردد.


۸. اگر روز دهم تعطيل باشد اعتراض روز بعد آن به‌عمل خواهد آمد.


۹. در صورتى‌که قبول‌کننده برات قبل از وعده ورشکست شود حق اعتراض براى دارنده برات باقى است.


۱۰. دارنده براتى که به‌علت عدم تأديه به آن اعتراض شده است بايد ظرف مدت ده روز از تاريخ اعتراض، عدم پرداخت آن را به‌وسيله اظهارنامه رسمى يا نامه سفارشى دو قبضه به کسى که برات را به او واگذار نموده است اطلاع دهد.


۱۱. هر يک از ظهرنويس‌ها نيز ظرف مدت ده روز از تاريخى که ابلاغيه را دريافت نموده بايد چگونگى را به ظهرنويس سابق خود اطلاع دهد.


۱۲. هرگاه وجه برات بايد در ايران کارسازى و پرداخت شود و به‌علت عدم پرداخت اعتراض شده باشد دارنده برات بايد ظرف مدت يک‌سال از تاريخ اعتراض اقامه دعوى نمايد.


۱۳. چنانچه وجه بايد در کشورهاى خارج (مواد ۲۷۴ الى ۲۹۴ قانون تجارت) تأديه گردد اقامه دعوى بر عليه برات‌دهنده و يا ظهرنويس‌هاى مقيم ايران ظرف مدت دو سال از تاريخ اعتراض بايد به‌عمل آيد.


۱۴. پس از انقضاء مواعد مذکور دعواى دارنده برات و ظهرنويس‌ها بر عليه برات‌دهنده پذيرفته نخواهد شد. مشروط بر اينکه برات‌دهنده ثابت نمايد در سر وعده وجه برات را به محال‌عليه رسانيده است که در چنين صورتى دارنده برات فقط حق مراجعه به محال‌عليه را خواهد داشت.


۱۵. لازم به يادآورى است که پس از اقامه دعوى دادگاه مکلف است به مجرد تقاضاى دارنده براتى که به‌علت عدم تأديه مورد اعتراض قرار گرفته است معادل وجه برات را از اموال مدعى عليه به‌عنوان تأمين توقيف نمايد.