نگاهی به اولین بازی های ایران در جام های جهانی, چالش سخت نخستین

وارد سرزمینی بیگانه می شویم دنیایی میان دنیاها منطقه عبوری که ممکن است متروک و خالی از سکنه یا در جاهایی سرشار از زندگی باشد

«وارد سرزمینی بیگانه می شویم. دنیایی میان دنیاها. منطقه عبوری که ممکن است متروک و خالی از سکنه یا در جاهایی سرشار از زندگی باشد. وجود موجودات دیگر را احساس می کنید. نیروهای دیگری با تیغ ها یا چنگال های تیز که از مسیر منتهی به گنج محافظت می کنند. اما اکنون برگشتی در کار نیست و همه آن را احساس می کنیم. خوب یا بد، ماجرا آغاز شده».کریستوفر ووگلر، نویسنده کتاب «سفر نویسنده» شروع ماجراجویی قهرمان را به این شکل ترسیم می کند. اولین قدم ها. اولین مراحل. اولین درهایی که قهرمان باید از آن عبور کند. قهرمان یا در همان اولین آستانه تن به تسلیم می دهد یا با عبوری مقتدرانه خودش را به خوبی در مسیر موفقیت قرار می دهد. بازی های اول جام جهانی برای هر تیمی همان حکم عبور از اولین آستانه در سفر قهرمان را دارد. می گویند شروع تورنمنت بسیار مهم است. برای همه تیم ها. اما بازی اول جام جهانی روسیه برای ما از همیشه مهم تر است. می دانیم که اگر مراکش را شکست دهیم چقدر امیدوار می مانیم و اگر نتیجه نگیریم تقریبا جام جهانی را از دست داده ایم. به همین بهانه می خواهیم نگاهی بیندازیم به اولین بازی های ایران در ادوار گذشته جام جهانی.

جام جهانی ۱۹۷۸

ایران برای اولین بار در جام جهانی حاضر می شود. می گویند آن زمان مردم فکر می کردند که تیم می تواند در جام جهانی به موفقیت برسد. رژیم پهلوی این جو را راه انداخته بود. ایران بازی های دوستانه زیادی قبل از مسابقات برگزار کرد و با روحیه ای خوب راهی مسابقات شد. همه می گفتند که اگر بتوانیم یک تساوی مقابل هلند آماده بگیریم می توانیم به صعود امیدوار باشیم. اما نتیجه خیلی متفاوت تر از چیزی بود که فکر می کردیم. تابستان ٥٧ بود و امواج انقلاب آغاز شده بود. کاپیتان تیم (پرویز قلیچ خانی) هم به نشانه همراهی با انقلاب ملت ایران، حاضر نشد ایران را در جام جهانی رهبری کند. باخت سنگین سه بر صفر مقابل لاله های نارنجی امیدهای ما را برای درخشش بسیار کمرنگ کرد.

جام جهانی ۱۹۹۸

ما بعد از ٢٠ سال به آن شکل دراماتیک با پیروزی مقابل استرالیا دوباره به جام جهانی رسیده بودیم. قبل از شروع مسابقات حواشی زیادی گریبانگیر تیم بود. ایویچ اخراج شد و طالبی آمد. تیم ۹۸ یکی از آماده ترین تیم های دوران فوتبال ما بود. بازی اول مقابل یوگسلاوی. مربی آلمان، دیگر تیم همگروه ایران در آن دوره، قبل از بازی گفت که اگر یوگسلاوی ایران را ببرد یک توپ فوتبال را قورت خواهد داد. تیم بازی خوبی به نمایش گذاشت. یوگسلاوی پرقدرت حرف زیادی برای گفتن نداشت. اما یک ضربه کاشته و هنرنمایی میهایلویچ و اشتباه نکیسای جوان باعث شد بازهم ما با باخت جام جهانی را آغاز کنیم.

جام جهانی ۲۰۰۶

گروه بدی نداشتیم. می گفتیم با یک تساوی مقابل مکزیک و شکست احتمالی مقابل پرتغال و برد جلوی آنگولا می توانیم شانسی برای صعود داشته باشیم. بازی را هم خوب شروع کردیم و مکزیک را تحت تاثیر قرار دادیم. گل خوردیم و گل زدیم. تا دقیقه ٧٦ که کعبی و میرزاپور و رحمان رضایی آن اشتباه سلسله وار را انجام دادند و گل دوم را خوردیم. بعد هم ضعف بدنی و از هم پاشیدگی ذهنی باعث شد بلافاصله گل سوم را هم بخوریم و تقریبا مطمئن شویم که این بار هم از گروه مان صعود نمی کنیم.

جام جهانی ۲۰۱۴

نیجریه حریف خوبی برای شروع بود. امتیاز گرفتن از این تیم محال نبود و می توانست ما را برای ادامه امیدوار نگه دارد. کی روش هم به خوبی این را می دانست. با یک بازی بسته و محکم و درگیرانه موفق شدیم برای اولین بار جام جهانی را بدون شکست آغاز کنیم. نیجریه هیچ فرصت خطرناکی نتوانست روی دروازه ما پدید بیاورد. برای اولین بار بعد از بازی اول نسبت به ادامه مسابقات ناامید نشده بودیم.