چگونه می توان قهرمان جام جهانی شد

آیا برای رسیدن به مسابقه نهایی جام جهانی و فتح آن, فرمول مشخصی وجود دارد آیا دستورعملی برای موفقیت وجود دارد

209 کشور در سرتاسر دنیا عضو فیفا هستند و با این حال 20 تیم از 24 تیمی که در 50 سال گذشته به فینال رقابت های جام جهانی رسیده اند، تنها از 5 کشور برزیل، آرژانتین، ایتالیا، آلمان و هلند بوده اند. این کشورها به همراه انگستان، فرانسه و اسپانیا، تنها سرزمین هایی هستند که بعد از جایگزینی رینگو استار به جای پیت بست در گروه The Beatles، به فینال جام جهانی پای گذاشته اند.

آیا برای رسیدن به مسابقه نهایی جام جهانی و فتح آن، فرمول مشخصی وجود دارد؟ آیا دستورعملی برای موفقیت وجود دارد؟ و اگر چنین است، راه های رسیدن به قله دنیا چیست؟ چرا هیچ گاه کشورهایی مثل غنا، ژاپن، آمریکا و یا حتی تیم ملی کشورمان، امیدی به فتح جام جهانی ندارند و هر یک در حد وسع خود، صعود از مرحله گروهی یا حضور در جمع 8 تیم نهایی را برای خود هدف گذاری می کنند؟

در مورد فاکتورهای موفقیت، هیچ کدام کافی نیست، ولی هر چه قدر بیشتر در موارد هشت گانه زیر پیشرفت کنید، امید قهرمانی جهان در کشور شما بیشتر خواهد شد. ESPN این موارد را انتخاب و به قلم گابریله مارکوتی، معرفی کرده و طرفداری ترجمه آن را در 3 بخش، تقدیم می کند:

یک - جمعیت کل کشور

هر چه افراد بیشتری در یک کشور وجود داشته باشند، احتمال پیدا کردن 11 نفر مناسب که بتوانند با غلبه بر حریفان، جام قهرمانی جهان را بالای سر خود ببرند، بالاتر می رود. 7 کشور از 8 کشوری که در بالا اشاره شد، جزو 30 کشور پرجمعیت جهان هستند و تنها استثنا در این مورد، هلند است.

تعداد جمعیت بیشتر، احتمال ظهور سوپر استاری که بتواند جریان هر بازی را تغییر دهد هم را بالاتر می برد. در سال 1986، دیگو مارادونا یک تنه توانست آرژانتین را بر بام جهان بنشاند. علاوه بر این، او دو گل در یک چهارم نهایی مقابل انگلیس و دو گل دیگر در مرحله نیمه نهایی مقابل بلژیک، به ثمر رساند. در نهایت هم این شماره 10 افسانه ای سابق ناپولی و بارسلونا بود که پاس گل مربوط به گل برتری تیمش به خورخه بوروچاگا در مقابل آلمان غربی را ارسال کرد تا آنها 3 بر دو پیروز شوند.

شاید اکنون فکر کنید که اگر فاکتور جمعیت اهمیت دارد، پس تکلیف اندونزی و هند و چین و بنگلادش و پاکستان چه می شود؟ آنها روی هم، جمعیت نیمی از کره زمین را تشکیل می دهند، ولی روی هم فقط یک بار به جام جهانی رسیده اند. فاکتور بعدی مساله را روشن تر می کند.

دو - خط تولید

پنج کشوری که در ابتدا ذکر شدند، در مجموع صاحب یک و نیم میلیون نفر بازیکن ثبت شده فوتبالی هستند. این رقم یک پنجاهم جمعیت آن 5 کشور در مجموع است. قسمت اعظم بازیکنانی که در جام جهانی می بیند، همین مسیر را طی کرده اند. آنها در کودکی بازی را در خیابان، پارک یا حیاط های منازل شروع کرده و معمولا قبل از 16 سالگی، به یک باشگاه رسمی منتقل شده اند.

این باشگاه می تواند رده های تیمی رئال مادرید و یا بخش جوانان یک باشگاه محلی دسته چندمی باشد، ولی این باشگاه، نهادی منظم و صاحب استعدادیاب بوده است. این افراد می توانند استعدادیاب های حرفه ای، مربیان و یا والدینی باشند که در باشگاه های بزرگ تر، آشنایانی دارند که در پرورش استعدادهای نو، دستی در کار دارند.

بدون این مرحله، خط تولید ناقص است. فوتبال، به خصوص در کشورها و مناطق در حال توسعه، مملو از جوانان با استعداد و ورزشکار است که به راحتی خارج از سیستم قرار می گیرند. آنها شناخته نمی شوند، پیشرفت نمی کنند و هیچ گاه به قله نمی رسند.

به قلم گابریله مارکوتی از ESPN