تیم ملی کشتی آزاد ایران نتوانست در رقابت های جهانی باکوی آذربایجان به توفیق برسد تا با ناکامی ۵ پله در کشتی دنیا عقب نشینی کرده باشد .

مقامی که به هیچوجه در شأن و برازنده کشتی ایران نیست ، آن هم با این همه پشتوانه و استعداد در جای جای میهن اسلامی .

بارها گفته ایم و باز هم می گوییم که اگر در کشتی هوشمندانه عمل کنیم و برنامه ریزی فنی ما دقیق و بی نقص باشد و از اصحاب فن درست و در جای خود استفاده نماییم ، می توانیم کشتی ایران را همیشه در اوج و در بین سه تیم اول دنیا رویت کنیم . امروز خوشبختانه فدراسیون کشتی با مدیریت محمدرضا یزدانی خرم مرد امتحان پس داده و استخوان خرد کرده ورزش ، از هیچگونه حمایت و پشتیبانی های لازم و سرویس دهی مناسب به تیم های ملی کشتی در سطوح مختلف دریغ ندارد و به جرأت می توان گفت که هیچ زمان به کشتی اینقدر توجه نشده است .

هرچند که شاید عده ای بخواهند تبعات شکست را متوجه علیرضا حیدری سرمربی جوان تیم ملی کشتی آزاد کنند ، اما قطعاً دور شدن از دلایل شکست خواهد بود اگر خواسته باشیم یک نفر را مقصر ناکامی دانسته و از دیگر عوامل و فاکتورهای موفقیت و پیروزی غافل شویم . همانطور که شکستن تمام کاسه و کوزه های ناکامی را بر سر منصور برزگر مدیر فنی تیم ، جایز و منطقی نمی دانیم . باید قبول کنیم که برنامه ریزی فنی ما ایراد دارد و نتوانسته ایم از تمام امکانات بالقوه خویش بهره برداری درستی داشته باشیم . متأسفانه آفت بزرگ کشتی ایران این است که قهرمانان آن یکدیگر را نفی می کنند و حاضر نیستند زیر یک سقف با یکدیگر کار کنند . همین عامل باعث شده تا کشتی ایران نتواند از تمام موجودیت فنی خود بهره مند شده و استفاده بهینه از آنان داشته باشد . مهمتر از همه پرورش قهرمانان زبده و فنی است که این مسأله متأثر از فقر فنی و تکنیکی در نزد مربیان – اگر نگوییم همه آنها ، بلکه قریب به اتفاق آنها – است . در حقیقت قهرمانان زبده نزد مربیان زبده پرورش می یابند . بی شک مربی یی که قهرمان آسیا و جهان نبوده و مدارج قهرمانی را پشت سرنگذاشته ، نمی تواند شاگردان قهرمان جهانی را تربیت کند . روی این اصل باید تلاش کرد سطح دانش روز مربیان داخلی را افزایش داد و قهرمانان اسبق کشتی ایران را به این سمت و سو سوق داد که در روز ساعتی را به آموزش کشتی گیران در باشگاههای مختلف بپردازند . حرفی نیست که فلان قهرمان کشتی نماینده شورای شهر و مجلس شورای اسلامی شود و یا به تجارت بپردازد ، اما قطعاً این انتظار زیادی نخواهد بود که از آنان انتظار داشته باشیم ، در هفته سه بار در سالنهای کشتی لباس تمرین پوشیده و تجارب فنی ، تکنیکی و مبارزاتی خود را به نوجوانان و جوانان پراستعداد ایرانی آموزش داده و منتقل سازند .

اینکه چون فلانی امروز در رأس تیم ملی کشتی آزاد است ، من نیستم ، نه تنها دردی را دوا نمی کند ، بلکه باعث خواهد شد که کشتی نتواند تمام و کمال از موجودیت فنی قهرمانان دیروز و امروز خود استفاده کند . امروز اگر روس ها در کشتی سرآمد هستند ، این مسأله جدا از برنامه ریزی درست فنی ، مرهون قهرمانان و ستارگان دیروز کشتی این کشور است که تلاش دارند همواره ستارگان جدیدی را به دنیای کشتی معرفی کنند .

نتیجه نیز این می شود که اگر " ساجید ساجیداف " روس با مدال های جهانی صاحب پیراهن تیم ملی نمی شود ، جوانی تکنیکی و جسور بنام " کیتایف " بخوبی جای وی را در وزن ۸۴ کیلوگرم پرکرده و قهرمان جهان می شود و جوانی چون " ماخاچ مرتضی علی اف " جای خالی " بوایساسایتی اف " را با کلیکسیونی از مدال های جهانی و المپیک در وزن ۷۴ کیلو گرم پر می کند و از سکوی نخست دنیا صعود می کند ، یا همینطور " بلال ماخوف " جوان در سنگین وزن .

مخلص کلام اینکه باید منیت ها را در کشتی کنار گذاشت و با شیوه های درست آموزشی و تمرینی روز ورزش ، موجودیت خود را در این رشته مضاعف سازیم .