ساده ترین دلیل بروز اکثر چاقی ها مصرف بیش از حد نیاز موادغذائی و رابطهٔ آن با تحرک بدنی می باشد. دریافت کالری بسیار زیاد بدون توجه به منبع آن، در صورت عدم اجراء تمرینات ورزشی و به مصرف نرساندن این کالری مازاد منجر به افزایش چربی بدن خواهد گردید. با وجودی که به طور معمول این مسئله به عنوان مسیر منتهی به چاقی می باشد ولی حامیان رژیم های غذائی گوناگون می گویند که این موضوع آن طور که به نظر می رسد ساده نمی باشد.

محققان بر روی تأثیرات هورمون های متفاوت و همچنین آنزیم ها بر روی فیزیولوژی سلول چربی تأکید دارند. در واقع آنها می گویند که به طور ساده این مشکل تنها در کالری مازاد نبوده و بلکه ناتوانی در خلاصی از دست این کالری ها به طور صحیح و کامل می باشد.

افراد چاق دارای مشکل متابولیسم نامنظم لیپید هستند که ترجیح می دهند به جای رهائی از دست آن، آن را به صورت بافت چربی در بدن ذخیره نماید.

افراد چاق حتی وقتی که به ورزش می پردازند اغلب در قیاس با افراد ماهیچه ای بدنشان برای تأمین انرژی کمتر سراغ چربی ذخیره شده می رود. بحث و مجادله اصلی بر سر یافتن علت دقیق بروز این مسئله می باشد.

در سال ۱۹۹۴ دانشمندان هنگامی که کشف کردند که در سلول های چربی یک نوع پروتئین به نام لیپتین (Leptin) تولید می شود فکر کردند که پاسخی برای این مسئله یافته اند.

در تحقیقات اولیه که بر روی موش ها (موش های صحرائی و موش های آزمایشگاهی) به عمل آمد گروهی از آنها به صورت مهندسی ژنتیک طوری پرورش داده شده بودند که چاق بشوند.

علت اینکه دانشمندان مجبور شدند این موش ها را با روش مهندسی ژنتیک به صورت چاق پرورش دهند این بود که موش های وحشی هرگز بدنشان بیشتر از ۱۰ درصد چربی نمی گرفت و این طور به نظر می رسید که این نوع از موش ها به لحاظ وجود لیپتین فقیر می باشند. محققین به بدن این موش های چاق پروتئین لیپتین تزریق کردند. و جالب است بدانید بدن این موش ها خیلی سریع و به صورت تقریبی تمام چربی را از دست داد.

هنگامی که این اطلاعات در رسانه ها منعکس گردید. از لیپتین به عنوان نویدی برای درمان چاقی یاد شد ولی در تحقیقات بعدی که بر روی انسان صورت گرفت نتایج به دست آمده باعث کمرنگ شدن این مهم گردید.

فقر ژنتیکی که منجر به پائین بودن لیپتین در بدن موش ها شده بود به ندرت و یا کلاً در انسان مشاهده نگردید. در واقع بدن افراد چاق در قیاس با افراد لاغر لیپتین بیشتری نیز تولید می کرد.

معلوم گردید که لیپتین در بدن انسان به صورت یک رگلاتور (تنظیم کننده) سلول های چربی عمل می نماید. و در بدن انسان این فقدان به دلیل عدم وجود لیپتین نبود. بلکه به دلیل ناتوانی سلول های چربی و مغز در برقرار کردن ارتباط با لیپتین بود. با این حال دانشمندان هنوز در حال تلاش برای یافتن علت این مسئله می باشند.

یک دلیل شایع دیگر برای وجود چربی اضافه در بدن انسان پائین بودن متابولیسم می باشد. بنابراین ایده فکری کالری سوزی در افراد چاق در یک نرخ قابل قبول و معقول صورت نمی گیرد. در این خصوص از آنجائی که هورمون تولید شده در غده تیروئید وظیفه کنترل متابولیسم در بدن را عهده دار است مقصر شناخته می شود. در حقیقت نه تنها افراد چاق به طور معمول دارای خروجی نرمال هورمون تیروئید هستند. بلکه دارای سرعت متابولیسم در حالت استراحت بیشتر از حد انتظار نیز می باشند. سرعت متابولیسم در شرایط استراحت مرتبط است با حجم ماهیچه ای (مثل عضله) و در نهایت معلوم شد که در زیر این همه چربی افراد چاق به قدر کافی دارای بافت عضلانی هستند که بتواند یک سرعت نرمال متابولیسم در شرایط استراحت و حتی بالاتر از آن را در بدن برقرار نماید.

از سوی دیگر در تحقیقات اخیری که بر روی مواردی که تحت هورمون تیروئید درمانی قرار گرفته بودندمشخص شد که این رویه درمانی در سرعت بخشی به روند کاهش چربی بدن تأثیرگذار بوده است.

البته ترشح بیش از حد هورمون تیروئید منجر به افزایش درصد بیش از اندازه بافت ماهیچه ای شده و حتی در مورد حادتر نتیجه ای معکوس دارد (یعنی از دست دادن بافت عضله). بنابراین و به سادگی نمی توان کاهش سرعت متابولیسم در حالت استراحت را به تمایل بدن در افزایش لایه چربی تعمیم داد. پس نمی بایست گفت که افراد چاق در جهت عملکرد سلول های چربی شان به لحاظ هورمونی دارای فقر و یا اشکال می باشند. مشکل مطرح شده که پائین بودن سرعت متابولیسم به آن نسبت داده می شود این است که یک هورمون اشتباهاً مجرم شناخته شده است. اکثر دانشمندانی که در خصوص علت چاقی در انسان مشغول تحقیق و مطالعه می باشند. در حال حاضر بیشتر بر روی نقصان خاصیتی ترموژنتیکی بدن و باروشی که بدن از دست کالری مازاد خلاص می گردد و همچنین دوچندان شدن این مشکل با نقص در متابولیسم انسولین تأکید دارند.

به صورت خلاصه می توان این طور عمل کرد که چربی بیش از حد منجر به ضعیف تر شدن درجه حساسیت انسولین می گردد که بدین ترتیب ترشح انسولین در مقادیر بیشتر و در عوض در دفعات کمتر صورت می گیرد.

کنترل انسولین در تمامی رژیم های با کربوهیدرات پائین به صورت یک اصل قلمداد می شود. منتقدان این روش می گویند که انسولین باعث افزایش لایه اضافه چربی نخواهد گردید مگر اینکه با کالری افزوده همراه گردد. به هر حال این مسئله هم تنها در مورد افرادی سنخیت دارد که دارای سلول های چربی با سایز و تعداد نرمال می باشند و برای اکثر افرادی که دارای درصد چربی بالائی هستند صدق نمی نماید.

در ضمن تحقیقات اخیر نشان داده است که انسولین تنها وظیفه تنظیم میزان آزادسازی خود را در بدن های ماهیچه ای به عهده دارد.

به هر حال این تأثیر در افرادی که دارای چربی بیش از حد می باشند رنگ می بازد.

کشف اخیری که در خصوص پروتئین (Resistin) صورت گرفته را در نظر بگیرد. Resistin هم مثل لیپتین به طور مستقیم در داخل سلول های چربی تولید می گردد و اعث می وشد که سلول های چربی نسبت به انسولین حساسیتی نداشته باشند. تفکر بر این است که بین این پروتئین و شروع ابتلاء به بیماری دیابت ارتباطی وجود دارد. از آنجائی که سلول های چربی بزرگ شده مثل سلول های چربی سایز نرمال عمل نمی کنند بنابراین و خیلی ساده ایده های این چنینی درباره کالری و انسولین کاربردی ندارد. داشتن تعداد زیادی سلول چربی با سایز بزرگ امر چربی سوزی (کاهش چربی) را مشکل تر می سازد.

این واقعیت که تعداد بی شماری از افراد در انجام این کار موفق بوده اند گواهی بر این است که می توان میزان چربی بدن را کنترل کرد. اگر الگوی سلول های چربی تان به شکلی است که مستعد بودن برای چاقی در آنها دیده می شود پس نیازمند این هستید که با نقصان در پاسخ های سمپاتیک (Sympathetic) هورمونی راهکاری برای آن بیابید. که آن خاصیت ترموژنیکی و فعالیت بیش از اندازه انسولین می باشد. به طور ساده کاهش میزان کالری دریافتی در طول روز منجر به از دست دادن چربی خواهد شد.

اما این شرایط همراه خواهد بود با گرسنگی و اشتهای شدید برای خوردن که باعث می شود دوران رژیم گرفتن بسیار مشکل شده و احتمال بازگشت به وزن قبلی قوت یابد. شما می توانید با پیروی از یک برنامه ورزشی منظم و صحیح و استفاده از مکمل های غذائی شخص بر نقصان خاصیت ترموژنیک فائق شوید. در تمرینات ایروبیک تمایل بر آزادسازی هورمون (Catecholamines) کامل شامل هورمون هائی همچون epinephrines norepinephrine می باشد این هورمون عملکردی شبیه به هورمو های غده آدرنال دارد یعنی بالابرنده ضربان قلب و افزایش دهنده قدرت.

که نه تنها باعث ارتقاء خاصیت ترموژنیک می شود بلکه به طور مستقیم با فعال کردن آنزیم سلول چربی همانند هورمون حساس لیپاز باعث آزاد شدن چربی از سلول های چربی می شود. افرادی که دارای درصد چربی بالائی هستند به دلیل فقدان انزیم های اکسیدکننده که برای چربی سوزی موردنیاز است می بایست در ابتدا تمرینات ایروبیک را در حد پائین و به صورت ساده اجراء کنند. و همین طور که پیشرفت می نمایند بایستی به تدریج بر شدت اجراء تمرینات بیفزایند و از روش های تمرینی همچون سیستم تمرینی اینتروال پیروی کنند. در تمرینات اینتروال شدت تمرین به چند قسمت تقسیم می شود که برای مثال می توان در یک مسافت ۴۰۰ متری آن را به این صورت اجراء کرد.

۱۰۰ متر دو با سرعت معمولی ۵۰ متر دوی سرعت دوباره ۱۰۰ متر دو با سرعت معمولی باز ۵۰ متر دوی سرعت و سپس ۱۰۰ متر دو با سرعت آهسته.

تمرین با این سیستم بیشترین تثیر را بر روی چربی سوزی دارد. همین طور که از درصد چربی بدن کاسته می شود هورمون هائی همچون هورمون رشد به نحو مؤثرتری ترشح می شوند. در تحقیقات به عمل آمده معلوم شد که الگوی ترشح هورمون رشد در اکثر افراد چاق به صورت نامنظم و کمتر از حد معمول آن بوده که این امر خود به عنوان یک کمک در تداوم چاقی قلمداد می شود. تأثیر هورمون رشد بر روی سلول های چربی عکس تأثیر هورمون انسولین بر روی این سلول ها می باشد. یعنی اینکه عملکرد هورمون رشد به جای ذخیره چربی در جهت افزایش متابولیسم چربی می باشد.

اجراء تمرینات با وزنه و از آنجائی که منجر به بیشترین افزایش حجم بافت ماهیچه و عضلات می شود نیز یک امر واجب برای کنترل درصد چربی بدن به شمار می آید. همانطور که پیش تر ذکر شد بافت ماهیچه تعیین کننده سرعت متابولیسم بدن در شرایط استراحت می باشد. علاوه بر موارد فوق اجراء منظم تمرینات با وزنه باعث حساس تر شدن هورمون انسولین نیز می گردد. که در نهایت منجر به بهتر شدن کنترل هورمون انسولین و مدیریت ساده تر چربی بدن می گردد. مکمل مورد استفاده برای تصحیح نقصان سیستم ترموژنیک در افرادی که دارای درصد چربی بالائی هستند معمولاً شامل افدرا و یا افدرین، کافئین و مواد دیگری همچون چای سبز می باشد.


شما در حال مطالعه صفحه 1 از یک مقاله 2 صفحه ای هستید. لطفا صفحات دیگر این مقاله را نیز مطالعه فرمایید.