در دسته بندی، از ال کارنیتین به عنوان یک محصول ثانوی آمینواسید به دلیل قابلیت سنتز شدن آن در صورت حضور موادغذائی مشخصی نام برده می شود. از عمده آمینواسیدهای مورد نیاز می توان به lysine و methoin اشاره کرد که البته حضور یکسری مواد غذائی همچون ویتامین C و آهن نیز از اهمیت خاصی برخوردار است. عمده ترین عملکرد ارنیتین کمک به حمل زنجیره های بلند اسیدهای چرب به داخل سلول های پروئینی یا همان میتوکندری می باشد.

از آنجائی که اکسید شدن چربی در داخل میتوکندری به وسیله پروسه بتا اکسیداسیون صورت می گیرد. بدون کارنیتین. چربی نمی تواند وارد سلول گردد و بدین ترتیب هیچ چربی سوزی و یا اکسید چربی انجام نمی شود. این خاصیت کارنیتین باعث شهرت آن به عنوان یک مکمل چربی سوز شده است.

مشکل اصلی در حمایت از کارنیتین به عنوان یک چربی سوز این است که دکتر افراد به اندازه کافی در بدنشان سنتز تولید کارنیتین جهت کمک به روند اکسید شدن چربی صورت نمی گیرد. حتی مشخص شده که بدن افراد چاق تمایل زیادی برای تولید بیشتر کارنیتین در قیاس با افراد ماهیچه ای دارد. شاید این به این خاطر باشد که افراد چاق نیازمند پروسه بیشتر چربی هستند.

کارنیتین برای اولین بار در سال ۱۹۰۵ از طریق گوشت استخراج شد. عمده کارنیتین در عضله ذخیره می شود. به گونه ای که میزان ان در عضله حدود ۵۰ تا ۲۰۰ برابر بیشتر از کارنیتین موجود در پلاسمای خون می باشد. بهترین منبع تأمین کارنیتین از طریق رژیم غذائی گوشت و محصولات لبنی می باشد.

مقدار متوسط دفع کارنیتین از طریق بدن به صورت روزانه حدود ۶۰ میلی گرم است که عمدتاً از راه ادرار و صفرا این کار صورت می گیرد در صورتی که فرد در رژیم غذائی اش از گوشت و محصولات لبنی استفاده نکد این میزان دفع تا کمتر از ۲۰ میلی گرم در روز کاهش می یابد. برخی شواهد دال بر این است که کولین Choline دارای ساختار شیمیائی مشابه با کارنتین می باشد و به نظر می رسد به حفظ کارنیتین در بدن کمک می کند.

هنوز بر سر مکمل کردن کارنتین به عنوان یک اکسید کننده چربی بحث و جدل وجود دارد. اما این ماده غذائی دارای خواصی است که کمتر شناخته شده اند. اینها خواصی هستند که باعث افزایش بازدهی تمرین می گردند.

کارنتین به کاهش سطح لاکتیت Loctate در طول تمرین کمک می کند و بدین ترتیب منجر به کاهش خستگی و افزایش استقامت در تمرین می شود. تحقیقات زیادی نشان داده است که کارنتین باعث ارتقاء روند ریکاوری پس از تمرین با شدت می شود. به افرادی که به صورت روزانه و برای مدت ۳ هفته ۳ گرم کارنتین داده شده بود درد عضلانی کمتری را پس از تمرین تجربه کرده بودند. ضمن اینکه میزانانزیم عضله مربوط به آسیب دیدگی عضلات بر اثر تمرین نیز در آنها کاهش یافته بود.

(تصور بر این است که این تأثیر از طریق افزایش استواری غشاء بین سلولی به وسیله کارنتین موجود در عضله صورت می گیرد.

کارنتین همچنین به کاهش تأثیر رادیکال های آزاد کمک می کند. رادیکال های عضلات محصولات ثانوی هستند که بر اثر متابولیسم اکسیژن ایجاد می گردند و موجب تورم عضلانی و تأخیر در ریکاوری کامل عضلانی می شوند. تمرینات سخت باعث می شود که به صورت موقتی سیستم ایمنی بدن تنزل پیدا کند و زمانی که این شرایط بروز نماید بدن مستعد ابتلاء به هر نوع بیماری عفونی می گردد. به نظر می ِس کارنتین در کمک به پایداری و افزایش قدرت سیستم ایمنی بدن پس از تمرین نقش مهمی دارد.

یکی از فواید دیگر کارنتین کمک به ارتقاء تسعه سلول ها قرمز ون جدید در بدن می باشد که بدین ترتیب بر میزان حمل اکسیژن به داخل عضلات نیز افزوده می شود. دوز صرفی کشنده کارنتین حدود ۶۳۰ گرم در روز می باشد که خوشبختانه شانس اینکه یک نفر بخواهد این مقدار را دریافت کند تقریباً غیرممکن است چون این احتمال وجود دارد که تنها در صورت دریافت ۶ گرم کارنتین دچار اسهال شوید.

میزان توصیه شده کارنتین دریافتی به صورت روزانه حدود ۲ تا ۴ گرم می باشد که می بایست آن را نیز تقسیم کرده و در وعده های مجزا دریافت کرد مصرف ۲ گرم کارنتین پس از تمرین هم به روند ریکاوری کمک می نماید و هم از احساس درد عضلانی بیش از حد پس از تمرین می کاهد.