علی دایی در شمایل یک مربی فوتبال خارج شده از فرم ایده آل اوج بازی اش با اضافه وزنی ناشی از این موضوع سعی دارد به هوا بپرد؛ مانند دورانی که پس از به ثمر رساندن هر گل مشت هایی را به هوا پرت می کرد. این بار مشت هایش ناشی از خستگی بود که سعی داشت با پریدن به هوا نیز همراه شود. اما اضافه وزن دایی مانع از این کار بود و چنین بود خشم فرو خورده سرمربی پرسپولیس. زیرا پرسپولیس یک گل از حریف عقب است و این دلیلی است بر خشم دایی. نه چون صمد مرفاوی که خون سرد می نماید؛ روی نیمکت استقلال و مجید نامجو مطلق پیش آمده در کنار خط طولی زمین. باشگاه استقلال ترجیح داده نامجو مطلق را فرد اول کادر فنی استقلال معرفی نکند؛ بنابه حساسیت و نگرانی امیررضا واعظی آشتیانی نسبت به احتمال پرسپولیسی بودن او. دقایقی بعد از گل استقلال، از دقیقه ۱۶ تا ۲۰ و خشم علی دایی که ظاهرا پایانی ندارد.

دقایق ابتدایی مسابقه یک بازی از نفس افتاده به تصویر می کشد؛ چون دقایق پایانی یک نبرد سخت. فعلا ستاره های مسابقه همان تماشاگرانی هستند که این بار عطش چندانی برای مسابقه ندارند، حضور نزدیک به ۶۰ هزار تماشاگر، در روزی که معمولا حضور ۱۰۰ هزار نفر در ورزشگاه غول آسای آزادی برآورده می شود.

و احتمالا نتیجه برنامه از پیش تعیین شده فدراسیون فوتبال است. مسابقه در بعد از ظهر چهارشنبه در فصل زمستان است گرچه گرما بر سرما برتری دارد. دقایق یک تا ۱۵ مسابقه است. یک دقیقه بعد استقلال با گل فرهاد مجیدی پیش می افتد و به گرمای هوا می افزاید، گرچه رنگ سرخ پرسپولیس ظاهرا یخبندان است!

یک متر فاصله جایگاه خبرنگاران با جایگاه طرفداران استقلال است. پس طبیعی است شنیدن شعارهای هواداران استقلال و خواه یا ناخواه شنیدنی است همه حرف ها. شادی آن ها بعد از گل مجیدی و شعارهایی که گاه روی اعصاب برخی از بازیکنان پرسپولیس، ازجمله هادی نوروزی است. او که در زمین مسابقه با مهدی امیرآبادی درگیر است. درست نزدیک جایگاه طرفداران استقلال. پس خشم طرفداران استقلال را به همراه دارد، در پس شادی بعد از گل، آن ها شعاری علیه نوروزی می دهند و بعد شعاری علیه عادل کلاه کج با این مضمون «حسن کچل». شادی طرفداران استقلال در یک متری جایگاه خبرنگاران ناخودآگاه شنیدنی است. پس شعاری نیز علیه علی دایی، سرمربی پرسپولیس می دهند که در جایگاه منتسب به روبروی جایگاه طرفداران دوآتشه پرسپولیس نشسته است، با فاصله ای به اندازه عرض یک زمین فوتبال به اضافه پیست تارتان دورتر از جایگاه خبرنگاران قرار دارد. صدای به گوش رسیده از روبروی جایگاه گنگ است و ناشنیدنی. در عین حال، احتمالا آن ها نیز علیه استقلالی ها شعار می دهند. دقایق ۱۶ تا ۳۵ مسابقه است.

شعار علیه هادی نوروزی کارساز نبود. او همان کاری را کرد که باید. گل دقیقه ۳۷ مهاجم پرسپولیس مترادف بود با شادی توأمان هواداران این تیم و خاموشی طرفداران استقلال. مشت های گره کرده دایی این بار از خشم نیست، از شادی است. این بار بر اضافه وزنی اش غلبه می کند و به هوا بلند می شود. در پی این شادی خاطره های تلخ داربی گذشته به ذهن خطور می کند، مساوی های تکراری، به خصوص با نتیجه یک یک. این بار خبری از امید روانخواه نیست و در نبود او، محسن خلیلی همان مهاجم همیشگی نیست. گلزن ها آن ها نیستند. حتی دلبستگی پرسپولیسی ها به گلزنی حوارمحمد فایده ای ندارد. در دقیقه ۴۴ ضربه سر او از کنار دروازه طالب لو بیرون می رود. در این لحظه دست های دایی بر سرش فرود می آید. چیزی نیست، حسرت است. دقیقه ۳۶ تا ۴۵ مسابقه است.

آرامش بعد از ۲ گل به نزد دو تیم و هوادارانشان نیز باز گشته است. همه چیز مساوی است. در پس آرامش ظاهری صمد مرفاوی که ظاهرا به نیمکت پیچ شده و گاه و بی گاه از نیمکت بلند می شود و دوباره می نشیند، سرمربی پرسپولیس به چمن ورزشگاه ورود می کند. در وجود دایی آرامش نیست و موقعیت های از دست رفته پرسپولیس، به او اجازه آرام و قرار نمی دهد. درحالی که استقلال در موقعیتی مناسب قرار دارد. ضربه سید صالحی اما استقلال را به گل نمی رساند. این بار مرفاوی هم خشم خود را بروز می دهد. دقایق ۴۶ تا ۷۵ مسابقه است.

تغییرات انجام گرفته است. حالا آرش برهانی در زمین مسابقه است و هادی نوروزی هم جای خود را به مجتبی زارعی داده است. بی قراری علی دایی را از سوی مهاجمانش پاسخی نیست. دقایق ۷۶ تا۸۵ نیز چنین می گذرد.

بی قراری های علی دایی را همشهری و هم بازی سابقش پاسخ می دهد؛ کریم باقری و شوتی از راه دور که ظاهرا گل پیروزی این تیم است. دایی برای بار دوم است که به هوا بلند می شود، این بار مطمئن تر از گذشته، زیرا پایان مسابقه نزدیک است. این بار صمد مرفاوی ترک عادت می کند، ظاهرا سرمربی استقلال به شکست ایمان آورده و به کنار زمین می آید. با تکان دست بازیکنانش را به جلو فرا می خواند، اما او بازنده است، یک نفر از جایگاه خبرنگاران می گوید: «کریم باقری توجیه نبود و گل زد.» این کنایه ای است به تساوی های تکراری. دقایق ۸۶ تا ۹۰ مسابقه است و اتمام مسابقه.

تنها جان واریو است که مثل یک بازیکن حرفه ای بعد از سوت مسابقه راهی رخت کن می شود، سایر بازیکنان استقلال روی زمین پهن شده اند و پرسپولیسی ها به سمت جایگاه طرفداران خود می روند. طرفداران این تیم ظاهرا قصد ترک ورزشگاه را ندارند و همین طور استقلالی ها. طرفداران استقلال شعار می دهند، شعارهایی از این دست: «امیر قلعه نویی دوستت داریم ما...»