● افتخار

«فابیو کاپلو» مربی فوتبال ایتالیایی و بازیکن سابق این کشور است که اخیرا با امضای قراردادی از تاریخ هفتم ژانویه ۲۰۰۸ مربی تیم ملی انگلیس شد. او که یکی از بهترین مربیان فوتبال دنیاست، در هر تیمی که بوده، سعی کرده آن تیم، تیم برتر لیگ شود. کاپلو یکی از معدود مربیانی است که چهار تیم از شهرهای بزرگ اروپا یعنی میلان، مادرید، رم و تورین را قهرمان کرد.

زمانی که مربی رئال بود، به خاطر به بازی نگرفتن دیوید بکام و رونالدو مورد انتقاد قرار گرفت. او بعد از این که بیشتر طول فصل گذشته را در مقام دوم لالیگا بود، توانست با نتیجه برابر، بارسلونا را شکست دهد ولی علیرغم پیروزی، سرپرست رئال مادرید در پایان فصل ۲۰۰۷ او را اخراج کرد. بعد از این که فابیو کاپلو به سمت مربی تیم ملی انگلستان منصوب شد، اعلام کرد این آخرین شغل او در حرفه مربیگری خواهد بود.کاپلو کار حرفه ای خود را به عنوان یک فوتبالیست در پست هافبک باشگاه SPAL در سال ۱۹۶۴ شروع کرد و البته قبل از آن در کنار پدر خود به تمرین فوتبال می پرداخت. بعد از سه فصل، او وارد باشگاه رم شد و برای اولین بار کاپ ایتالیا را به دست گرفت. مدتی بعد به یوونتوس فروخته شد و دهه هفتاد را در آن باشگاه گذراند. او سرانجام بازی های حرفه ای خود را با باشگاه «آث. میلان» و در سال ۱۹۸۰ به پایان رساند و پس از آن وارد وادی مربیگری شد.

● انگلیس

پس از عزل «استیو مک کلارن» چند تن از مربیان برجسته از جمله فابیو کاپلو، خوزه مورینیو و مارچلو لیپی کاندیداهای مربیگری تیم ملی انگلیس شدند و سرانجام کاپلو گوی سبقت را از دیگران ربود و به شغل رویایی خود دست یافت. تخمین زده شده که درآمد سالانه او در این سمت شش میلیون پوند است.

● کاپلو و مواد نیروزا

فابیو کاپلو، مربی جدید انگلیس در دوران بازی فوتبال خود مواد نیروزای خطرناکی مصرف می کرد. او در سال ۲۰۰۴ و زمان مربیگری باشگاه یوونتوس در مصاحبه ای اعتراف کرد که در جوانی زمانی که فوتبال بازی می کرد، نوعی مواد نیروزا و محرک به نام «میکورن» مصرف می کرد. او اظهار داشت: «همه ما از آن مواد مصرف می کردیم. حتی وقتی برای تیم ملی هم بازی می کردم، از این دارو می خوردم. آن وقت ها این چیزها غیرقانونی نبود، بعدا ممنوع شد. تازه در سال ۱۹۸۵ معلوم شد که «میکورن» برای سلامتی مضر است و از بازار جمع آوری شد. ما سال ها از این مواد مصرف می کردیم بدون این که کسی به ما بگوید این مواد مضر هستند ولی هیچ ناراحتی هم پیدا نکردیم. آزمایش های ضددوپینگ هم معنا نداشت.»

● پدر در زندان آلمان ها

پدر فابیو کاپلو قهرمان جنگ و مردی فوتبالدوست بود. «گورینو کاپلو» که از اردوگاه های ترسناک آلمان نازی در جنگ جهانی دوم جان سالم به در برده بود، به پسرش می آموخت که سختکوش باشد، همه چیز را خوب و درست فرابگیرد و از هیچ چیز نهراسد ولی موضوعی که همواره بر آن تاکید داشت، «اهمیت شاد زیستن» حتی در سخت ترین شرایط بود.

«بیانکو شوپرانو» خواهر ۶۶ ساله کاپلو پس از انتخاب برادرش به سمت مربیگری تیم انگلستان گفت: «بابا همیشه می گفت انگلستان یکی از بهترین مردمان فوتبالدوست دنیا را دارد و برادرم همیشه آرزو داشت یک روز مسئولیتی در انگلستان داشته باشد تا روح پدر از او شاد شود. سال پیش، جشن تولد شصت سالگی فابیو را گرفتیم. یادم هست که آن شب گفت در عالم فوتبال تنها یک آرزو برای او باقی مانده و آن این که مربی انگلستان شود و بالاخره به آرزویش رسید. اگر پدرمان زنده بود، از شنیدن این خبر غرق شادی می شد.»

هرچند وقتی گورینو کاپلوی مجارستانی الاصل به ارتش ایتالیا پیوست و راهی جنگ جهانی دوم شد، فابیو هنوز متولد نشده بود ولی تجارب زیادی را از تعریف های پدر در آن دوران آموخته بود. گورینو در زمان حمله آلمان و ایتالیا به یوگسلاوی سابق در آوریل ۱۹۴۱ در واحد توپخانه فعالیت می کرد و وقتی ایتالیا در سال ۱۹۴۳ از جنگ عقب نشینی کرد، گورینو هم در میان سربازانی بود که به محاصره نیروهای آلمانی درآمد. در آن زمان نزدیک به شصت هزار اسیر جنگی ایتالیایی در اردوگاه های نازی جان خود را از دست دادند ولی گورینو خوش شانس بود که زنده ماند.

● دهکده ای پرغرور

آخرین باری که مردم دهکده، فابیو کاپلو را دیدند، هنوز شلوارک به پا داشت و به همراه مادرش «اولینا» پیاده به سوی دبستان می رفت. حالا پنجاه سال از آن زمان گذشته ولی فابیو همچنان پسر محبوب دهکده «پیریس» واقع در بیست کیلومتری مرز اسلوونی است. اگر کسی وارد قهوه خانه های این دهکده شود، حتما صحبتی از کاپلو به گوشش می خورد زیرا مردم این دهکده همیشه از او حرف می زنند.

یکی از همکلاسی های سابق کاپلو می گوید: «خانه پدر کاپلو حدود صد متر با مدرسه مان فاصله داشت. فابیو کوچولو و خواهرش «بیانکو» هر دو در همان آپارتمان کوچک، بزرگ شدند ولی الان مدت هاست که آنها را ندیده ام. او پسر خیلی دوست داشتنی بود و ما به او افتخار می کنیم.»

«اولینا» مادر فابیو هنوز هم در همان آپارتمان کوچک و محقر زندگی می کند و اوقات خود را در کنار دوستان همسن و سال خود سپری می کند. با این که پسرش الان بسیار ثروتمند است ولی اولینا نمی پذیرد آن دهکده و آن آپارتمان را ترک کند. اولینا تمام عمر خود را در این مکان بوده و دوستان زیادی دارد که سابقه آشنایی شان به قبل از جنگ جهانی دوم برمی گردد.

فابیو از شانزده سالگی یعنی از زمان آغاز زندگی فوتبالی خود این دهکده را ترک کرده است. «آلفردو بولیان» یکی از اولین مربیان فابیو که الان ۷۵ سال دارد، با چشمانی که از اشک پر شده اند، می گوید: «حالا که فابیو مربی انگلستان شده، مطمئنم که آنها می توانند قهرمان دنیا شوند و این باعث غرور و مباهات ماست. او همیشه پسر خوبی بود، بازیکن خیلی خوبی هم بود. این پاداش زحمات اوست.»

«گورینو» پدر فابیو کاپلو، معلم ریاضیات مدرسه دهکده بود ولی در اوایل دهه پنجاه در کنار تدریس به شغل مربیگری تیم فوتبال «آث پیریس» هم می پرداخت. بریده های روزنامه هایی که در کتابخانه دهکده به چشم می خورد، حاکی از آینده نگری درستی درباره فابیو کاپلوی نوجوان است. روزنامه نگاران از همان سال ها او را مردی مقتدر در دنیای فوتبال آینده می دیدند.در این دهکده تنها ۲۵۰۰ نفر زندگی می کنند، ولی تک تک این مردم وقتی نام کاپلو را می شنوند، چشمان شان از غرور می درخشد. آنها از این که کاپلو مربی انگلستان شده به خود می بالند. به نظر می رسد که ذات زحمتکش، مشتاق و تشویق گر پدر، تاثیر بسزایی در آینده کاپلو داشته است. وقتی او به مدرسه می رفت، ریاضیاتش از همه بهتر بود. وقتی بزرگ تر شد، در رشته هندسه ادامه تحصیل داد و همواره نگاهی خاص و ویژه به فوتبال داشت.

نایب رییس باشگاه «آث پیریس» درباره او می گوید: «از وقتی چند سانتیمتر قد داشت، او را می شناسم. باعث شرمندگی است که این روزها او را زیاد نمی بینیم ولی فابیو حسابی گرفتار است. او بهترین مربی دنیاست. او برنده است و همه این پیروزی ها را از پدرش دارد. یادم می آید پدرش آن زمان ها مربی تیم فوتبال مردان، جوانان و بچه ها بود. او با دست های خودش تخم چمن را روی زمین گل آلود می پاشید تا زمین فوتبال چمن برای بچه هایش درست کند.»

پدر کاپلو بیست سال پیش در ۶۷ سالگی از دنیا رفت ولی بعد از مرگ او، کاپلو همچنان با مادرش رابطه نزدیکی دارد. با این که در سال های اخیر او در چهار شهر مختلف (تورین، رم، میلان و مادرید) و در چهار باشگاه بزرگ دنیا مربی بوده ولی هنوز هم هرازگاهی همسرش «لورا» را به خانه پدری خود می برد.

● کوتاه از فابیو کاپلو

تاریخ تولد کاپلو هجدهم ژوئن ۱۹۴۶ است.

او پس از چهل سال زندگی مشترک با «لورا کاپلو» به همه ثابت کرد همسری وفادار است و به تک همسری اعتقاد دارد.

آنها پسری به نام «پی یر فیلیپو» دارند که وکیل و مدیر برنامه های پدرش است.

همانقدر که کاپلو به فوتبال علاقه دارد، از هنر و اوپرا هم لذت می برد. او در سالن اوپرا به شدت احساس آرامش می کند و یک کلکسیون هنری به ارزش ده میلیون پوند برای خود دارد.

کاپلو در عالم فوتبال علاقه ای به دوست یابی ندارد و فقط به موفقیت می اندیشد. او به جز روش های خود، هیچ روشی را نمی پسندد. شعار همیشگی کاپلو این است: «پیروزی بر هر چیزی ارجحیت دارد.»

کاپلو چهل سال پیش در اتوبوس شماره پنج شهرش با لورا (همسرش) آشنا شد. لورا در آن زمان در رشته حقوق تحصیل می کرد و کاپلو در رشته نقشه برداری درس می خواند.

او در باشگاه تورین به «پروفسور کوچک» معروف بود زیرا اوقات فراغتش را به مطالعه فلسفه و تماشای فیلم های «فلینی» می پرداخت، به آهنگ های «باخ» و «الا فیتزجرارد» گوش می کرد و نقاشی های «گئورگیو دوچیریکو» را می ستود.

کاپلو در مصاحبه ای گفت دوست دارد در جام جهانی ۲۰۱۰ و در فینال بین انگلیس و ایتالیا، حاضرباشد.

مردم ایتالیا نمی توانند تصور کنند روزی با غذاهای انگلیسی و آب وهوا و آداب و رسوم آن کشور خو بگیرند ولی کاپلو چنین مشکلی ندارد. او می تواند خود را خیلی خوب با عرف یک جامعه وفق دهد. وقتی در مادرید بود، به ندرت اسپاگتی می خورد و بیشتر ترجیح می داد به رستوران برود و غذاهای اصیل اسپانیایی بخورد.

وقتی پسر کاپلو اعلام کرد پدرش در لندن به دنبال خرید خانه است تا همسرش به او بپیوندد، مطبوعات ایتالیایی همگی نقشه هایی از شهر لندن را چاپ کردند که در آن، محله «می فیر» که احتمال می دادند کاپلو آنجا را برای سکونت انتخاب کند، با رنگ دیگری مشخص شده بود.