بازی ایران – امارات در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ پرده برداری رسمی از ستاره جدید فوتبال ایران بود. مجاهد خذیراوی در آن بازی هر کاری که می توانست انجام داد تا خود را به عنوان تک خال جدید فوتبال به همه معرفی کند. بازیکنی که می گفتند تکنیک برزیلی در خون اوست، خیلی زود مسیر را رفت، اما متأسفانه این مسیر برعکس بود. کسی که قرار بود حتی تبدیل به بهترین بازیکن آسیا شود، تبدیل به «م.خ» مطبوعات زرد و جنجالی شد و فراموش شد و به تدریج تبدیل به یک بازیکن کاملاً معمولی شد. مجاهد به خاطر مصدومیت های مداوم، خانه نشین شد و کمتر کسی قیافه او را به یاد می آورد. صحبت ما در مورد این بود که چطور یک ستاره می تواند به این راحتی محو شود.

مهم ترین نکته در مورد تو نوسان بیش از حد است. یک موقع جزو بهترین فوتبالیست های ایران بودی، اما حالا هیچ کس از تو خبری ندارد و فقط دوستانت می دانند که با فولاد تمرین می کنی.

ـ ۱۸ سالم بود که آمدم استقلال. کلی زحمت کشیده بودم تا برسم به آنجا. فکر می کردم دیگر تمام آرزوهایم برآورده شده. اول استقلال بعد تیم ملی، اما تا می آمدم که در اوج باقی بمانم مصدوم می شدم. شش هفت سال است که پشت سر هم مصدوم می شوم و دیگر هم نتوانستم به اوج برگردم.

کلاً پتانسیل خوبی برای مصدوم شدن داشتی؟

ـ این هم از شانس ماست، چون رباط پایم را درست عمل نکردند. برای همین بود که وقتی امیر قلعه نویی مربی استقلال شد، دیگر مرا نخواست و رفتم فولاد. حاجی مایلی حسابی کمکم کرد و دوباره به اوج برگشتم. اما در بازی با پیکان از پشت مرا زدند و آسیب دیدم. شش ماه بیرون بودم. تا آمدم آماده شوم دوباره سر تمرین مرا زدند.

یعنی عمدی مصدومت می کردند؟

ـ نمی دانم. فوتباله دیگه، ممکنه.

با این همه مصدومیت چطور باز هم برای بازگشت به فوتبال انگیزه داری؟

ـ چون هیچ وقت به نتوانستن فکر نکردم. البته پیش می آمد که انگیزه ام کم شود، اما دوستان و خانواده ام پشت سر من بودند.

بحث تکنیک شد. تو یکی از تکنیکی ترین فوتبالیست های ایران بودی که والدیر ویرا سرمربی سابق تیم ملی حتی تکنیک تو را با روماریو مقایسه می کرد.

ـ آن موقع زیاد به من لقب می دادند، چون بازی ام را می دیدند. همین الان هم ایناسیو فقط ۱۰ دقیقه مرا در تمرین دیده، اما به من می گوید مارادونا. نمی دانم دلیلش چی بود، اما مربیان خارجی بیشتر از مربیان داخلی مرا قبول داشتند.

مثل چیرو؟

ـ چیرو که به نظرم بهترین مربی خارجی بود که به ایران آمد. رابطه اش با بازیکنان عالی بود و همه را مثل بچه هایش دوست داشت. حیف شد که با او نتوانستیم برویم جام جهانی.

خیلی ها بازی با امارات در مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ را بهترین بازی تو می دانند و حتی می گویند که مجاهد خذیراوی از آن بازی به بعد تبدیل به یک بازیکن مطرح شد.

ـ آن بازی من در اوج فوتبالم بودم و از بازی ام لذت می بردم. قبلاً زیاد به من بازی نمی دادند.

چرا؟

ـ نمی دانم. چیرو که دوست داشت من فیکس بازی کنم، اما بعضی ها نمی خواستند.

این بعضی ها که خدایی نکرده علی دایی نبودند؟

ـ نه بابا. اون بیچاره که همیشه پشت سر من بود. از بالا می گفتند که مجاهد فیکس نباشد. بالاخره در پست من مهدی مهدوی کیا بازی می کرد که حسابی از من با تجربه تر بود. هیچ وقت یادم نمی رود که رفته بودیم عراق برای بازی. مهدی منو کشید کنار و گفت من دیگه دارم از تیم ملی می روم و سمت راست دیگر می شود مال تو. اما نشد دیگه وگرنه برای مربی خارجی که اسم مهم نبود. آنها می خواستند من همیشه بازی کنم، چون مرا دوست داشتند.

رابطه ات با هم تیمی هایت خوب بود؟

ـ آره. با هم خیلی خوب بودیم.

فکر نمی کردی که آنها از پیشرفت تو ناراحت شوند؟

ـ نمی دانم، چون اصلاً به این موضوع فکر نکردم، اما الان که از این مسائل در فوتبال ما زیاد است.

چرا همیشه در مورد بازیکنان خوزستانی این بحث وجود دارد که آنها زود در فوتبال اشباع می شوند و دیگر انگیزه ندارند؟

ـ از اول هم خیلی ها مخالف بازی کردن خوزستانی ها در تیم ملی بودند. می گفتند حق بداوی یا علوی نیست که در تیم ملی باشند. فقط به من گیر نمی دادند.

شایع شده بود که همین علی بداوی تا به پول رسیده دیگر انگیزه اش برای فوتبال بازی کردن تمام شده.

ـ اتفاقاً خوزستانی ها از نظر مالی هیچ کم و کسری ندارند. همین بداوی زمین هایی دارد که هیچ کس ندارد.

پس چرا این همه حرف پشت سر شما بود؟

ـ به خدا نمی دانم. می گفتند ما باند درست کردیم و فقط عربی صحبت می کنیم تا بقیه متوجه حرف هایمان نشوند. اگر این جوری است که باید به آن نفراتی هم که در اردو ترکی صحبت می کردند، گیر بدهند.

هیچ وقت شد که فکر کنی در تیم ملی می خواهند خرابت کنند؟

ـ نه. اصلاً. اما بازی برگشت مقابل بحرین قرار بود من فیکس بازی کنم، اما یک ساعت از قبل بازی سیروس رفت جای من بازی کرد.

دلیلش را نپرسیدی؟

ـ نه چون خجالتی بودم. راستش را بگویم فارسی ام زیاد خوب نبود و نمی توانستم صحبت کنم. حتماً باید مترجم کنار دستم بود تا حرف هایم را ترجمه کند.

به همین دلیل است که تا به حال فقط یک مصاحبه بلند داری؟

ـ آره. آن هم به خاطر خواهش علی دایی بود، وگرنه خودم نمی خواستم بروم. خبرنگارها فکر می کردند خودمو می گیرم، اما به خدا این جوری نبود.

پس مشکل چی بود؟

ـ همان داستان فارسی صحبت کردن من. تازه خجالتی هم بودم. عادل فردوسی پور آمده بود اردوی تیم ملی تا مرا ببرد برنامه ۹۰، اما قبول نکردم، چون خجالتی بودم. ولی الان همه راحت می روند برنامه عادل.

شد که روزنامه ای به تو پیشنهاد بدهد که در ازای گرفتن پول از تو تعریف کند؟

ـ آره اما من قبول نکردم، چون می خواستم با بازی خوبم، خودم را به مردم نشان بدهم.

قبول داری دوره اوج فوتبال تو خیلی کوتاه بود؟

ـ این هم از بدشانسی من است. در استقلال که حقم را خوردند. من آس صنعت نفت بودم، اما وقتی آمدم تهران یک سال ذخیره شدم. بعدش هم که خیلی کم به من بازی می دادند.

مگر با تو مشکل داشتند؟

ـ نمی دانم. اما شاید به خاطر بارسلونا به من بازی نمی دادند. تیم آماتور بارسلونا دنبال من بود و قرار بود بروم آنجا، اما مصدوم شدم و یکی از بهترین شانس هایم را از دست دادم.

بعد هم که قضیه م. خ به وجود آمد.

ـ آن قضیه را روزنامه ها بزرگ کردند. اگر روزنامه ها این قدر روی این قضیه حساس نبودند، همان موقع همه چیز حل می شد، چون واقعاً هیچ چیز نبود.

ببخشید، اما باور حرف هایت کمی سخت است.

ـ من فقط یک جشن تولد ساده رفتم. مطمئن باشید اگر چیز دیگری بود که من دیگر نمی توانستم به فوتبال برگردم.

پس آن بحث خانه (...) چه بود؟

ـ بابا من اصلاً خانه نداشتم و در خوابگاه زندگی می کردم. چند روز موبایلم روی پیغام گیر بود و مادر و خواهرم بهم زنگ زدند. آنها هم عربی صحبت می کردند. اما خب خیلی ها فکر کردند که از امارات به من زنگ می زنند.

چرا قضیه همان موقع حل نشد؟

ـ روزنامه ها قضیه را خیلی بزرگ کردند. من هم که مصدوم بودم و نه خودم رفتم دنبال کارهایم نه باشگاه.

پس الکی قربانی شدی؟

ـ شاید می خواستند من درس عبرتی شوم برای بقیه. خیلی ها همان موقع گفتند که دوستان مجاهد او را بردند پارتی، در حالی که اصلاً اینطوری نبود. من فقط رفته بودم جشن تولد.

برخورد مردم که از آن به بعد با تو عوض نشد؟

ـ اصلاً، چون همه می دانند که من بی گناه بودم. می خواهی همین الان با هم برویم در خیابان تا ببینید مردم چطور با من رفتار می کنند. دیروز یک جانباز مرا در خیابان دید گفت هنوز ستاره ای.

برای ازدواج هم که مشکلی نداشتی؟

ـ نه. چون خانواده همسرم هم مرا می شناختند.

اما بالاخره این مسئله باعث شد که تو محو شوی.

ـ این موضوع را قبول ندارم، چون من دوباره برمی گردم. تازه مگر به علی کریمی درمورد فوتبالش گیر نمی دهند. خدا وکیلی به نظر شما این حرف ها درست است؟

چه زمانی دوباره به اوج بر می گردی؟

ـ با پشتکاری که دارم فکر کنم تا یک سال دیگر تبدیل به ستاره فوتبال ایران شوم. اما برای دیدن مجاهد واقعی باید تا جام جهانی ۲۰۱۰ صبر کنید.

آرزویی داشتی که تا به حال برآورده نشده؟

ـ خیلی. هنوز به فکر بازی در اسپانیا هستم. می دانم که توانایی بازی در آنجا را دارم.

حتماً می خواهی رونالدینیو شوی؟

ـ نه، من که مثل خودم هستم، اما سبک بازی ام شبیه فیگو است.

با هم بازی های سابقت در ارتباط هستی؟

ـ یک موقعی با نکونام و هاشمی نسب رفت و آمد داشتم، اما الان همه دنبال کار خودشان هستند.

چرا استادیوم نمی روی؟

ـ دیدن فوتبال از تلویزیون راحت تر است. استادیوم هیاهو زیاد دارد.

بازی های برادرت (احمد) را در استقلال دنبال می کنی؟

ـ بله، فعلاً که بدشانسی آورده و مصدوم است.

حتماً برایش راهنمایی های زیادی داری؟

ـ اگر بتواند راه مرا دنبال کند خیلی خوب است، به شرطی که اسیر حاشیه هایی که من شدم نشود، چون نمی خواهم مثل برادرش قربانی شود.

از زندگی ات راضی هستی؟

ـ بله. می خواهم با کمک همسرم تحصیلاتم را ادامه بدهم. فعلاً که سیکل دارم، اما هنوز کلی جا برای پیشرفت دارم.

دلت برای قدیم ها و شهرت تنگ نشده؟

ـ نه، چون گذشته تمام شده. اما مطمئن باشید که من بر می گردم و بهتر از سابق می شوم.

نویسنده : رامین طبرسی، پویان امیری