آنچه از روسیه به سوغات آورده ایم

آنچه که تیم ملی از روسیه با خود به ارمغان آورد, انصافاً شایسته تحسین است, اما آیا به واقع ما و تیم ملی نباید بزرگتر فکر کنیم

جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه با نمایش تحسین برانگیز ملی پوشان فوتبال کشورمان به پایان رسید و آنچه از این جام برای ما به یادگار مانده است، قاب های لذت بخش و تاریخی همچون گل پیروزی بخش برابر مراکش ، دفاع حماسی و عاشقانه سربازانمان در دیدار مقابل اسپانیای آکنده از ستاره در مقابل خط دروازه و خیمه سه نفره بیرانوند ، رضاییان و عزت اللهی روی توپ، لایی تحقیرآمیز وحید امیری به جرارد پیکه، مهار پنالتی CR7 توسط علیرضا بیرانوند به ناحق زیر فشار انتقادات رفته و بسیاری صحنه های ناب، غرورآفرین و ماندگار دیگر بود.

اما در سوی مقابل ، ما روسیه را با چند حسرت بزرگ نیز ترک کردیم، حسرت گل مردودمان و خوشحالی نیمه تماممان برابر ماتادورها ، حسرت گل عجیب و تصادفی که از اسپانیا دریافت کردیم و صدالبته حسرت دقیقه ۹۵ دیدار سرنوشت ساز برابر پرتغال و فریاد یک ملت که تا آستانه انفجار رفت، اما پای غیرتخصصی مهدی طارمی که الحق و الانصاف در این تورنمنت عالی بود، آن را حداقل برای چهار سال دیگر در سینه ها حبس کرد.

اما این جام یک علامت سوال نیز با خود برای ما به همراه داشت و آن این بود که آیا واقعاً پسران ما تنها و تنها همین سبک فوتبال دفاعی و تخریبی را می توانند ارائه دهند؟ آیا برای فوتبالی که بزرگترین و ماندگارترین اسطوره هایش ستاره هایی مثل علی دایی ، علی کریمی ، مهدی مهدوی کیا و خیلی های دیگر بوده اند که همگی بازیکنانی تهاجمی و زهرداری به شمار می رفته اند که نام و آوازیشان رعشه بر تن هر حریفی می انداخت زشت نیست که ۹۰ دقیقه کامل صرفا به دفاع فکر کند؟

البته که باید جنبه انصاف را رعایت کرد و از دستاوردهای فوق العاده کارلوس کی روش در تیم ملی فوتبال کشورمان همچون صعود دوگانه و مقتدرانه به جام جهانی، تبدیل کردن تیم ملی کشورمان به قدرت اول آسیا، ثبت رکوردهای فوق العاده و برتری مطلق برابر حریفان آسیایی همچون کره جنوبی که تا همین چندی پیش همواره با ترس و ناکامی مقابلشان صف آرایی می کردیم، سازماندهی یک تیم ملی یکدست ، متحد و متعصب بعد از سالها و از همه مهم تر مقابله با بازیکن سالاری به معنای واقعی کلمه به راحتی نگذشت.

اما سوالی که در این بین مطرح می شود اینست که با وجود همه این دستاوردهای فوق العاده و رشک برانگیز ، اما آیا واقعاً این مطالبه به حق مردم از تیم ملی فوتبال کشورشان که همواره با تمام قلب و جان خود از آن حمایت کرده اند نیست که خواهان فوتبال زیباتر ، شجاعانه تر و جذاب تری از تیم محبوبشان باشند؟

و آیا اینکه واقعاً کارلوس کی روش با فلسفه فوتبالی خاص خود ، فردی هست که بتواند این نقیصه آشکار را برطرف کند؟

محمد حسین عباسپور

متافوتبال