الآن چه تن تان است؟ ممکن است این جمله شبیه حرف های مرد منحرفی باشد که پشت تلفن به کسی بگوید اما به آن فکر کنید؛ الآن چه به تن دارید؟ الآن من یک تاپ هوگو باس پوشیده ام، با شلوار جین دُلچی گابانا، کمربند گوچی و کفش های کانورس.

اگر کم هوش نباشید، تا به حال فهمیده اید این مقاله درباره چیست. در یک کلام، مُد. طراحان مُد لباس های مرا طراحی کرده اند و خودِ مُد بر شیوه لباس پوشیدنِ من اثر گذاشته است. همه این ها خیلی هم عالی است؛ من از طرفداران پر و پا قرص لباس های طراحان مُد هستم و اما نمی خواهم درباره لباس ها با شما حرف بزنم.

می خواهم از این وسواس درباره ی وزن حرف بزنم که با مُد همراه است، این نیاز دایمی به لاغر بودن. می خواهم درباره این به شما اطلاعاتی بدهم.

این ممکن است لزوماً تقصیر طراحانِ مُد نباشد، اگر چه درباره این بحث زیاد است. این مسأله را بیشتر رسانه ها درست کرده اند. در این روزگار، یک ایدئولوژی داریم که می گوید لاغر و استخوانی بودن سکسی است و این را به ما حقنه کرده اند. هر جا که نگاه می کنم، زن های لاغر و استخوانی را دور و برم می بینم. از وقتی که با رفقایم می روم آکسفورد استریت برای خرید تا وقتی که تلویزیون تماشا می کنم.

می دانم که دخترهای زیادی که در سن و سالِ من هستند، می خواهند آن چیزی باشند که در خیابان یا تلویزیون می بینند؛ این ها از شکل شان بدشان می آید، از باسن هاشان و از انحناهای تن شان. من دخترهای پنج ساله ای را دیده ام که اسیر این ذهنیت هستند.

مُد و تصویر آن در رسانه ها می تواند چنان تأثیر پر زوری بر مردم داشته باشد که آن ها را وادار می کند خودشان را کاملاً تغییر بدهند. تغییر کردن طبیعی است اما وقتی این قدر زیر نفوذ و تأثیر شدید بیرونی باشد که دگرسانی کاملی پیدا کنی و تبدیل به آدمی کاملاً متفاوت شوی، نگران کننده می شود.

این روزها مردم می خواهند به هر شکل ممکن لاغر بشوند. مردم می روند زیر تیغ جراحی تا اندازه شکم شان را کوچک کنند؛ به این می گویند بای پسِ معده ای. آن وقت رژیم های غذایی افراطی می گیرند. رژیم اتکینز از آن رژیم هایی بود که مردم کربوهیدرات ها را کاملاً کنار می گذاشتند. ده ها رژیم گیاهی داریم که مردم فقط با خوردن سبزیجات زندگی می کنند، رژیم سوپ را هم داریم که در آن چیزی جز سوپ نمی خوری.

من خودم شخصاً یکی را می شناسم که آن قدر به وزن بدن اش و جرمِ آن وسواس داشت که یکی از این رژیم های متداول سوپ را اختیار کرد. دو روز این کار را کرد و روز سوم از حال رفت و بلافاصله بردندش بیمارستان تا به هوش بیاید. شانس آورد که جان سالم به در برد، اما این کاری است که مردم می کنند. به خودشان گرسنگی می دهند.

به جایی می رسند که بدن شان دیگر هیچ چربی ای ندارد و از ماهیچه هاشان تغذیه می کند و این همان جاست که شدیداً خطرناک می شود. قلب یک ماهیچه است، و چون بدن هیچ ماهیچه ی خاصی را برای تغذیه انتخاب نمی کند، ممکن است از قلب تغذیه کند تا جایی که منجر به مرگ شود!

این نوک کوهِ یخ است، خطرهایی که این کار برای سلامتِ آدم دارد بالاتر از فهم ماست. مردمی که این رژیم های فشرده را اختیار می کنند و زیر تیغ می روند از خطرهای آن برای سلامتی شان آگاه اند. کسانی که بی اشتهایی روانی دارند فشار بسیار زیادی روی بدن شان می آورند.

اما قبل از این که به این ها بپردازیم، چند نفر از شما واقعاً می دانید بی اشتهایی روانی چیست و چطور روی بدن های ما اثر می گذارد؟ بگذارید نگاهی بکنیم:

«بی اشتهایی روانیِِ» تشخیصی روان پزشکانه است که اختلالی در خوردن را توصیف می کند که مشخصه های آن وزن پایین بدن و اعوجاج شکلِ تن است، با هراس وسواس گونه از افزایش وزن. افرادی که دچار کم اشتهایی روانی هستند اغلب وزن بدن شان را با گرسنگی کشیدن اختیاری، پاکسازی، استفراغ، ورزش اضافی، یا روش های کنترل وزن مثل قرص های رژیمی یا داروهای مُدِر کنترل می کنند. این بیماری عمدتاً در دختران نوجوان غربی مشاهده می شود و در میان شرایط روانی، یکی از بالاترین میزان های مرگ و میر را دارد که تقریباً ۱۰ درصد از مردمی که این وضعیت در آن ها تشخیص داده می شوند نهایتاً به علت عوامل مرتبط می میرند. بی اشتهایی روانی وضعیتی پیچیده است و مؤلفه های روانی، عصبی زیستی و جامعه شناختی را در بر دارد.

بی اشتهایی روانی وضعیتی است که تهدید جانی دارد و می تواند فشار جدی روی بسیاری از اندام های بدن و منابع فیزیولوژیکِ آن وارد کند. بی اشتهایی روانی فشار خاصی روی ساختار و کارکردِ قلب و سیستم قلب و عروق می گذارد و از همان ابتدا باعث نبض ضعیف (bradycardia) و دراز شدن بازه QT می شود. افرادی که بی اشتهایی روانی دارند به طور معمول تعادل الکترولیتی آشفته ای دارند و به ویژه میزات فسفات شان پایین است که با نارسایی قلبی، ضعف عضلات، اختلال سیستم ایمنی، و مرگ نابهنگام مربوط است.

کسانی که پیش از بلوغ دچار بی اشتهایی روانی می شوند ممکن است روند رشدشان با اختلال مواجه شود و سطح پایینی از هورمون های لازم را داشته باشند (از جمله هورمون های جنسی را) و سطح کورتیزول شان به طور مزمن افزایش پیدا کند.

در ۳۸ تا ۵۰ در صد موارد نیز ممکن است به خاطر بی اشتهایی روانی، پوکی استخوان نیز رخ بدهد، زیرا تغذیه بد منجر به رشدِ پریشان ساختارهای لازم برای استخوان و چگالی آلی استخوان پایین می شود. این وضعیت به همه افراد به یک شیوه صدمه نمی زند. تغییراتی در ساختار و کارکردِ مغز نشانه های اولیه این وضعیت هستند. گمان می رود که بزرگ شدن بطنِ مغز به این گرسنگی کشیدن مربوط است و وقتی که وزن عادی بر می گردد به طور جزیی این روند معکوس می شود.

بی اشتهایی روانی همچنین با کاهش جریان خون در نرمه های گیجگاهی مرتبط است، اگر چه از آن جایی که این یافته ارتباط مستقیمی با وزن فعلی ندارد ممکن است که یک خصوصیت ریسک باشد تا عارضه گرسنگی کشیدن.»

حالا همه ما می دانیم بی اشتهایی روانی چی ست و این چیزی است که خیلی از مردم خود را دچار آن می کند فقط برای این که شبیه چیزی باشند که در تلویزیون می بینند.

حالا که به بی اشتهایی روانی پرداختیم، بگذارید به همراه آن یعنی بیماری «جوع» نیز بپردازیم که با بی اشتهایی روانی همراه است. «جوع» اساساً بالا آوردن بعد از هر غذاست، با امید پرهیز از افزایش وزن. این را پاکسازی هم می نامند که معمولاً به صورت استفراغ است اما می تواند به صورت استفاده افراطی از مسهل ها، تنقیه و سایر داروها نیز باشند.

من شخصاً افراد زیادی را می شناسم که این وضعیت را دارند. اصلاً انگار برای شان مهم هم نیست که این مشکلی جدی است. عده ای هم واقعاً از آن لذت می برند، بعضی ها هم نه. بعضی ها از آن نفرت دارند و این کار را می کنند که در مدرسه کسی به خاطر اندکی اضافه وزن سر به سرشان نگذارد یا برای این که در جمع گوسفندانی که از این جریان تبعیت می کنند، پذیرفته شوند. حالا بیایید به پیامدهای «جوع» نگاه کنیم .

این بلایی است که این همه مردم سر خود می آورند. اگر چند تا را نام ببریم: ناباروری، پوکی استخوان، سرطان و نارسایی قلبی. «جوع» معمولاً شانه به شانه بی اشتهایی روانی می آید. در نتیجه با فشار شدیدی که این دو وضعیت روی اندام های درونی و بدن تان می آورد، معجزه ای است که افراد دچار این عارضه زنده می مانند.

در پایان، امیدوارم باعث افزایش آگاهی شما درباره این موضوعات شده باشد و امیدوارم که وقتی این مقاله را تمام می کنید به فکر فرو بروید. این مشکلی بسیاری جدی است که دختران زیادی در جهان غرب به آن مبتلا هستند. یک چیز را به عهده تشخیص شما خوانندگان می گذارم. به نظر شما تقصیر کیست؟ تقصیر صنعتِ مُد است؟ تقصیر رسانه هاست؟ یا خودِ مردمی که دچارِ این ها هستند؟ شما بگویید