امروز نوجون ما به آرامش، آزادی، استقلال و در راس همه به امکان بروز احساسات نیاز دارد.

ممکن است شما پدر و مادر گرامی با خواندن این مطلب با خود بگویید که امروزه زیاد از حد به نوجونان بهاءداده می شود، مگر ما این! دوران را نداشتیم، چراما این گونه نبودیم؟چرا بچه های این دوران بی قرار، مغرور، لجباز و گاهی پرخاشگر شده اند؟

یک پاسخ این است؛ اولا ًکسی به نوجوان این زمانه خیلی بهاء نداده است، درثانی باور کنید که شما هم این دوران راداشتیدوحالافراموش کرده اید، ولی کمی که فکرکنید می بینید دوران امروز با گذشته خیلی فرق کرده است، از لحاظ اجتماعی، فرهنگی و حتی اقتصادی، چراکه باپیشرفت و رسیدن به عصر توسعه و تکنولوژی مشکلات برای همه ازجمله نوجوانان دوچندان شده است، پس کمی واقع بین باشیم.

امروز نوجوان مابه آرامش ،آزادی، استقلال و دررأس همه به امکان بروز احساسات نیاز دارد. آنهاوارد اجتماع بزگسالان شده اند؛ اجتماعی که هنوز آنها را به چشم بچه می نگرد و هیچ تفاوتی در این امر برای ۲جنسیت قائل نیست.

تحرک، نشاط، جنبش و احساسات همه در وجود نوجوان خلاصه شده است. کسی که تا دیروز صفت بچه را با خود یدک می کشید حالا به ناگاه وارد دنیای بزرگترها شده است، دنیایی که هنوز او را باور ندارند. وارد دورانی شده است مملو از تغییرات جسمی، روحی که درابتدا او را دچار سردرگمی و دوگانگی شخصیتی کرده است و نمی داند آیا واقعاً بزرگ شده است یا هنوز در دوران خوش بچگی سیر می کند جامعه که او را هنوز بچه می بیند، ولی خود تغییرات جسمی و نوع نگاهش به اطراف را حس کرده و می بیند.

هم می خواهد مانند بزرگترها رفتار کند وهم دوست دارد شیطنت دوران بچگی خود را داشته باشد. حال ما چگونه می توانیم به او کمک کنیم تاراه درست برایش هموارشود. اگر کمی نوع نگرش خودرا نسبت به نوجوانان باز کنیم می توانیم به وضوح آشفتگی درونی اشان راببینم که چگونه درحال مبارزه با حالت متغییرخودهستند.

ما باید مشکلات آنهارارفع کنیم اماچگونه؟ آیافکرکرده ایم که آنهاوارددوران رشدوتکامل شده اند؟ آیااصلابه وجود آنها اهمیت می دهیم؟ یا فقط می بینیم و اعتنا نمی کنیم؟

اگر پسر نوجوانی را با ظاهر آراسته و مرتب درحال خنده و شوخی بادوستانش ببینید اخم هایتان درهم فرومی رود وبا اکراه سرتاپای آنها را برانداز می کنید و پیش خود جملاتی می گویید نظیر: شکل و شمایلش را نگاه کن، هنوز پشت لبش سبز نشده است آن وقت عرض اندام می کند یه الف بچه چه کارهایی می کند و...و یا در نهایت سری از تأسف تکان می دهید و با پیش داوری های ناعادلانه به راه خودادامه می دهید.

درمورددختران نوجوان نیزهمین جملات درنوع مونث گفته می شود. البته خیلی شدیدتر، بعد بحث چند روزخانه ودرنهایت محافل می شود که بچه های این دوران عوض شده اند و خیلی باگذشته فرق دارند. البته درست فکر کرده اید این تفاوت وجود دارد، آن موقع که شما درحال انتقاد از آنها هستید، باور کنید حتی شما را حس نمی کنند و متوجه حضور و نگاه پراز شماتت و سرتکان دادن تأسف بارشما نیستند، چرا که درحال و هوای خود هستند و متوجه خوب وبدکارهای خودواطرافیان نمی شوند.

آنهامثل یک گیاه تازه درآمده ازخاک هستندکه احتیاج به مراقبت دارندتا قوی وبزرگ شوند، امااین مراقبت نبایدتا حدی باشدکه باعث لطمه زدن به آنان شود. محدودیت و گاه تعصبات بی جا وایرادهای بی ربط این اجازه رابه والدین می دهدکه شکوفه های تازه شکفته را پرپرکنند و اعتنایی به احساسات پاک وغرورهای شکسته شده نکنندوهرآنچه راکه فکرمی کنند عقلانی است می گویند و به عمق گفته ها و عواقب آن توجه نمی کنند چرا؟...آخر چرا ما نباید سن و دوران آنها را درک کنیم ؟چرا اجازه نمی دهیم و نمی گذاریم خواسته های شان را از خانواده و جامعه بخواهند؟

همه دست به دست هم داده ایم وناخواسته راهی را می رویم که احساس می کنیم درست است و ازگذشتگان به ما ارث رسیده است، همه فقط شعار می دهیم که نوجوان انسانی مملو از شادی و نشاط و عشق و احساسات است ولی کدام یک از ما به آنها ارزش داده ایم، خانواده یا جامعه؟! اگر نگاهی به رفتارهای خود بیندازیم می بینیم حتی به آنها اجازه نظر دهی نمی دهیم و اگر هم بدهیم سطحی است و ارزشی ندارد.

در جامعه مثل برخی مدارس متأسفانه برخورد مسئولان با دانش آموزان نوجوان جالب نیست. در مدارس دخترانه مدام به دانش آموز گوشزد می شود چرا می خندی؟ چراصدایت بلنداست؟چراحجابت درست نیست؟ چرا اینگونه راه می روی؟ چرا اینگونه می پوشی؟ و چراهای دیگرکه ازضوابط و قانون های مدرسه است و هیچ تغییری درآن جایز نیست.

درمدارس پسرانه نیزبه شیوه خاص خود تذکر داده می شودوحتی گاهی کار به توبیخ و تنبیه هم می رسد. این همه خشم وجذبه برای چیست؟ آیافکرمی کنید برای تربیت لازم است؟ آیاجامعه مانسلی خشک وعاری از احساس می خواهد؟ یا قراراست افرادی را عقده ای و یا منزوی و بیمار تحویل جامعه دهیم؟!

آن وقت می گوییم چراجوانان افسرده شدند؟، چراآنها بی حوصله وخشمگین هستند؟ چرازندگی های مشترک به شکست برمی خورند؟مسلماًجواب کامل وواضح است. همه جواب ها برمی گرددبه همین دوران طلایی نوجوانی که حال بایدمشکل حل شودتا نتیجه اش آینده ای سالم باشد.

اگرامروزمابتوانیم آنهاراباورکنیم به علایق آنهااهمیت دهیم واوقات بیشتری را برای شان درنظربگیریم و از راه درست و منطقی به راهنمایی و ارشاد آنها بپردازیم و بتوانیم ریشه های مذهبی و اخلاقی آنها را پرورش دهیم، آن وقت مطمئن می شویم که درآینده افرادی بانشاط و پرتحرک و مملو از احساس داریم.

اگر امروز سرگرمی نوجوانان وجوانان طرزلباس و مدل مو و تقلید از الگوهای نادرست است، بایدچاره کار را پیدا کنیم به طور مثال مشکل بزرگی که به تازگی گریبانگیر جامعه شده است انواع گوشی های همراه است که دردست اغلب نوجوانان وجوانان به عنوان سرگرمی دیده می شود smsهای بی ربط وبی معنی که فقط جنبه طنزداردو عکس ها و فیلم های غیراخلاقی که جز فساد اخلاقی چیزی دربرندارد، همه جز سرگرمی به حساب می آید، چرا نباید سرگرمی آنها در جامعه فراهم باشد و ما نتوانیم از سرگرمی های سازنده به نفع جامعه و توسعه و پیشرفت کشور کمک بگیریم؟

چرا نباید خلاقیت های آنها مورد تمجید قرارگیرد نوجوانان و جوانان این کشورکم نیستند و باید برای آنها وقت گذاشته شود. بهتر است ابتدا ریشه را ترمیم کنیم تا بتوانیم به مراقبت بپردازیم نوجوان امروز احتیاج به رشد و شکوفایی دارد، احتیاج به تفریحات سالم وفضایی برای آرامش دارد، آنهاراجدی بگیریم ونگذاریم به حال خودرهاشوندکه به ناگاه چشم بازکنیم وآنهارابزرگ شده ببینیم وافسوس بخوریم که هیچ رابطه دوستانه ای بین ماوآنهاوجودنداردودیگرنتوانیم این ارتباط رابرقرارکنیم.

آن موقع متوجه می شویم که چقدردیرشده است دراین میان نسلی ازبین رفته وسوخته است .گاهی رفتارهای غلط ما باعث آزارروح لطیف وشکننده نوجوان می شود.

به طورمثال فرزندهمسایه رابه رخ نوجوان خودمی کشیم که این کارهم اشتباه است شایدخواسته ماروشن کردن حس حسادت ورقابت اوست ولی شماکه نمی دانید فرزندهمسایه که مایه سربلندی و افتخار والدینش شده واقعا خوشحال است که اگر باشد والدین راه درست را انتخاب کردند و فرزندشان موفق است، ولی شاید او هم برای فرار از کمبودها، خود را به درس خواندن مشغول کرده است و اینگونه مایه دلخوشی پدر و مادرش شده است اما از درون فنا شده و ویران است، پس مقایسه بی جا نکنیم در همه قشری ممکن است مشکل وجود داشته باشد که یادمان رفته باشد فرزندمان وارد سن نوجوانی «یعنی آغاز رشد و تکامل» شده است.