تهران به تقاطع ارتباطی بسیار شلوغی مبدل شده است كه ارتباطات اجتماعی در آن به شیوه ای متفاوت به وقوع می پیوندد.

بافت اجتماعی این كلانشهر از فئودالی و روستایی به سرمایه داری و خرده بورژوایی تغییر شكل داده و ارتباطات پدرسالارانه حاكم بر جوامع سنتی و نیازهایی كه در آنها برآورده می شد، در حال حاضر در تهران به شیوه های نوین ارتباطی تبدیل شده است.

در پی تغییر شكل ارتباطات اجتماعی، شیوه قدیمی زندگی پاسخگوی نیازهای موجود نیست و رفع این نیازها كه در گذشته تحت حمایت جامعه پدرسالارانه و خانواده برآورده می شدند، امروز ضرورت های خاص دیگری می طلبد.

تهران، شهر مهاجرپذیری است كه در آن فرهنگ های بسیاری در تعامل با یكدیگر قرار دارند و در این تعامل، بافت سنتی از بین رفته و فرهنگ جداگانه و جدید شكل گرفته است كه در آن خانواده ها از شكل بزرگ و گسترده كه در محدوده فامیلی تاثیر متقابل بسیاری بر یكدیگر داشتند، به واحدهای مستقل تبدیل شده اند و ارتباطات منطقی تری را در بر می گیرند.

یكی از نتایج اجتماعی این مساله، بالا رفتن سن ازدواج و رواج زندگی مجردی در تهران است. در شكل قدیمی ازدواج كه در جامعه سنتی قدیم در سنین پایین و بر اساس تصمیم خانواده صورت می پذیرفت، خواسته های افراد، به ویژه زنان مورد توجه قرار نمی گرفت و این شكل تشكیل خانواده بیشتر جنبه غریزی داشت، در حالی كه امروزه افراد، تحت تاثیر آگاهی ها و اطلاعات جدیدی كه از جهان پیرامون خود كسب می كنند، خواستار ازدواج آگاهانه همراه با عشق، انتظار و شناخت بیشتر از آینده هستند. در این بافت اجتماعی، انسان ها با منافع و نیازهای خود آشنایی دارند و چون ازدواج به شیوه سنتی را با این نیازها سازگار نمی بینند، در نتیجه به ازدواج دیرهنگام رو می آورند و در فاصله زمانی ایجاد شده، به دلیل تفاوت خواسته های آنها با خانواده كه هنوز ذهنیت سنتی خاص خود را دارد، زندگی مجردی را انتخاب می كنند.

این شیوه، شروع یك زندگی جدید و یك خواسته طبیعی در افراد است كه به آنها كمك می كند زندگی را پیش از به عهده گرفتن مسوولیت های بزرگ تر، به طور مستقل تجربه كنند. اگرچه این شیوه زندگی، در بسیاری جوامع اتفاق افتاده اما در جامعه ما هنوز پذیرفته شده نیست. ذهنیت و عرف حاكم بر جامعه ایران كه یك فضای در حال گذار است، گرایشات سنتی خاصی را در تقابل با زندگی مجردی قرار می دهد و این مساله كه بسیاری از جوان ها به تنهایی می توانند شرایط تحصیلی، شغلی و زندگی بهتری داشته باشند، در فضای اجتماعی ترس ایجاد می كند. عرف جامعه ما تنها به مضرات و معایب این نوع زندگی توجه دارد و منافع آن تابه حال مورد توجه و حمایت قرار نگرفته است. افرادی كه زندگی مجردی را برمی گزینند، به دلیل برخوردار نبودن از حمایت جامعه، اغلب نمی توانند زندگی بهنجاری در محل مناسب داشته باشند زیرا در اغلب مواقع این امكان به آنها داده نمی شود. در نتیجه زندگی مجردی از دیدگاه عرف، شكل قابل قبولی به خود نمی گیرد.

تضاد و واهمه ای كه این شیوه زندگی در عرف ایجاد كرده، دیدگاه اجتماعی را نسبت به زندگی مجردی به سمت مخالفت و عدم حمایت سوق داده است. این در حالی است كه در حال حاضر افراد متعدد با نیازها و منافع گوناگون در این شكل زندگی در تعادل قرار گرفته اند. به این ترتیب، نحوه برخورد با آنها باید آگاهانه، منطقی و با توجه به ویژگی های هركدام صورت بگیرد. اگرچه علاوه بر جوانانی كه زندگی مجردی را برگزیده اند، گروهی از زنان مطلقه و حتی مردان متاهل نیز به این شیوه زندگی می كنند اما به دلیل تفاوت نیازهای هر یك از این گروه ها و دلایلی كه آنها را به این انتخاب سوق داده است، شكل برخورد با آنها نیز باید متفاوت باشد.

برای نمونه، جوانان نیازمند راهنمایی و حمایت فكری ـ اجتماعی و تامین شغلی هستند و گروه های دیگر به حمایت مادی، آگاهی بخشی و هدایت روانی احتیاج دارند.

رواج زندگی مجردی در تهران یك جریان طبیعی شكل یافته بر اساس خواسته های امروز افراد است كه تنها برخورد آگاهانه و فراهم آوردن امكانات فكری و مادی لازم و آموزش به افراد در خصوص ابعاد این نوع زندگی، آن را به رفتار عادی تری تبدیل می كند و به این ترتیب جامعه می تواند از حركت این جریان به سمت كجروی های اجتماعی جلوگیری به عمل بیاورد.