پل های عابر پیاده را برای عبور آسان عابران از عرض خیابان های شلوغ و بزرگراه ها تعبیه می کنند. آدمی نیز برای انجام امور خود، به دنبال آسانترین راه می گردد. پس نتیجه می گیریم که مردم، باید از پل های هوایی برای عبور از عرض سوارروهای پرتردد استفاده کنند اما آیا این چنین است.

● پله های زیاد، وقت کم

بیشتر کسانی که از پل عابر پیاده استفاده نمی کنند وقت گیر بودن آن را اظهار می دارند. در میدان انقلاب تهران، خیلی ها این دلیل را می آورند مانند «امیر سهیلی» که دانشجوی حقوق است. او می گوید: «عبور از عرض خیابان کارگر یک سوم عبور از پل عابر پیاده این خیابان، زمان می خواهد. حال، من که می خواهم زودتر خود را به محل کار یا دانشگاه برسانم به ویژه صبح ها، چه باید بکنم.»

خانمی که خود را «مژگان صالحی» معرفی می کند نیز می گوید: «پله های برخی پل های عابر پیاده به ویژه در بزرگراه ها خیلی زیاد است. نفس آدم می برد اوگر کسی بخواهد از این پله ها بالا و پایین برود.»

این خانم میانسال ادامه می دهد: «عبور از این پل ها برای کودکان کم سن و سال و پیرها خیلی سخت است. ای کاش پل ها زیرزمینی شود چون ارتفاع پل های زیرزمینی کمتر از نوع هوایی است و در نتیجه تعداد پله ها هم کمتر خواهد شد.»

● بالابر مخصوص پیر و جوان

به نظر می رسد که پله برقی هم راهکار خوبی است باتوجه به اینکه هزینه ساخت پل های زیرزمینی طبق گفته کارشناسان امر، چند برابراحداث نوع هوایی آن است.

بر تعبیه پله های برقی، خیلی ها تاکید می کنند مثل «حسین زاهدی راد» که خود را پارچه فروش معرفی می کند. «خدیجه مصطفی تهرانی» اما سخن دیگری دارد: «افرادی مثل من که سن و سالشان بالا است موقع ورود و خروج از پله های برقی، نمی توانند تعادل خود را حفظ کنند. بهتر است برای آنها آسانسور بگذارند.»

این نظر را با مردم مطرح می کنم یک معلم پاسخ می دهد: خوب است در کنار پله های برقی، بالابرهایی تعبیه شود تا سالمندان، خردسالان و معلولان هم بتوانند از پل های عابر پیاده استفاده کنند به شرطی که جوان ها از آن استفاده نکنند.»

«علی شرفی معروف» که در دبستان، تدریس می کند می افزاید: «کابین های تک نفره ای وجود دارد که به کنار پله های برقی متصل شده و فرد استفاده کننده می تواند با نشستن درون آن بالا برود و با کابین مشابهی از سوی دیگر پل، پایین بیاید.»

«نظری» که دستفروش است و مدتی هم در میدان ۷ تیر به این شغل پرداخته اما می گوید: «کابین های یک نفره به درد پل های هوایی تهران نمی خورد باید بالابرهایی که ظرفیت حداقل ۴ نفر را داشته باشد تعبیه شود.»

● فرهنگ سازی و اجبار توأمان

به استثنائات استفاده از پله های برقی پرداختیم اما پرواضح است که اکثر مردم، می توانند از پل های هوایی استفاده کنند اما گویی، فرهنگ آن نهادینه نشده است.

یک افسر پلیس در چهارراه مخبرالدوله درباره استقبال کم مردم از پل های عابر پیاده می گوید: «با اینکه پیاده روها به وسیله نرده ها محصور شده اما مردم ترجیح می دهند تا آخر نرده ها پیاده بروند و بعد از عرض خیابان بگذرند تا از پل عابر پیاده استفاده نکنند.

دلیل این امر هم ضعف فرهنگی است. مردم باید بدانند که پل عابر پیاده بخشی از مسیر آنها است چون خیابان شلوغ است و امکان عبور عابرپیاده نیست.»

او وجود نواقص و کمبودها را در پل های عابر پیاده قبول می کند اما می افزاید: «جوان ها هم کمتر از پل های عابر پیاده استفاده می کنند. آنها هم توانش را دارند و حتی وقتش را اما چون عادت نکرده اند از آن استفاده نمی کنند.»

یک دانشجو هم حرف های این افسر وظیفه اهل ساری را تکمیل می کند: «پلیس باید مثل بحث کمربند ایمنی و کلاه ایمنی موتورسیکلت ها مردم را تشویق و در مواقعی مجبور به استفاده از پل های عابر پیاده کند و تمهیداتی برای عبور سالمندان و خردسالان از عرض خیابان درنظر بگیرد.»

«سعید شیخی» ادامه می دهد: «رسانه ها هم بیشتر به این مسئله بپردازند و فرهنگ سازی کنند البته تجربه نشان داده فرهنگ سازی و اجبار باید توأمان باشد والا نتیجه بخش نخواهد بود.»

از دیگر دلائل عدم استفاده از پل های هوایی، درست تعبیه نشدن آن به لحاظ مکانی است که مردم جز دلائل چندم خود اظهار می کردند.

یک سالمند که معمولاً از پل های عابر پیاده استفاده می کند درباره مشکلات این وسیله در فصول سرد بویژه در مناطق سردتر شهر تهران یا شهرهای سردسیر می گوید: «صبح های زود بویژه مواقعی که باران یا برف می آید پله ها آنقدر لغزنده می شوند که استفاده از پل هوایی را بسیار خطرناک می کند. این وضعیت زمانی که برف بصورت یخ زده درمی آید بدتر می شود بنابراین باید تمهیداتی برای رفع این مشکلات هم اندیشیده شود.»

اینها حرف های رضا طاهری شیرازی است که خود را بازنشسته بانک و ۶۳ساله معرفی می کند.

عبور از پل های عابر پیاده برای جلوگیری از حوادث مرگبار خیابان ها و بزرگراه ها و روان سازی ترافیک سواره روها لازم است. این مسئله را مسئولان پلیس راهور تأکید کرده اند اما باید درپی به حداقل رساندن و حتی صفر کردن گریز مردم از این وسیله تسهیل کننده آمد و رفت پیاده ها بود.