نویسنده که برای یک دیدار دوستانه، چندین بار از اتریش روانه خاک ایالات متحده شده است، با یادآوری بازجویی های طولانی و خسته کننده، پر کردن فرم های متعدد، حضور در اتاق های مصاحبه و تفتیش وسایل همراه مسافرانی که بی خوابی و خستگی ناشی از پروازی طولانی را تجربه نموده اند، معتقد است که این واقعیت ها، بر خلاف همه تبلیغاتی است که مردم آمریکا را مردمی مهمان نواز و دارای برخوردی دوستانه با گردشگران معرفی می نماید. نویسنده در پایان با یادآوری این حقیقت که حملات ۱۱ سپتامبر در شکل گیری این وضعیت هیچ تأثیری نداشته است، از همه گردشگران دنیا می خواهد که برای رهایی از این کابوس، کشور دیگری را برای مسافرت انتخاب کنند.

بسیاری از مردم دنیا معتقدند که آمریکایی ها مردمی مهمان نوازند که همه جا با جهانگردان برخوردی دوستانه دارند. اما حتی در راهنماهای گردشگری نیز به ویژه برای مسافرانی که با هواپیما به این کشور مسافرت می کنند، محدودیت های کابوس واری درج گردیده است. بله، ما با یک کابوس وحشتناک روبه رو هستیم.

اجازه دهید که من حوادثی را که در سفرم به آمریکا با آن روبه رو شدم، شرح دهم. شاید شما هم تصمیم بگیرید که پول های خود را در سفر به کشوری دیگر هزینه کنید؛ چرا که اگر پس از سفری ۱۰ یا ۲۰ ساعته، در ساعات نیمه شب به یکی از فرودگاه های آمریکا وارد شوید و به دلیل ناراحتی های جسمی ناشی از پروازی طولانی، با بی خوابی هم روبه رو باشید، برخوردهای نامناسب مأموران فرودگاه، شما را درهم خواهد شکست.

وقتی شما به آمریکا می رسید، باید روانه بخش « مهاجرت» شوید. مسافران از هم جدا می شوند. شهروندان آمریکایی و دارندگان گرین کارت روانه یک بخش و من و شما باید روانه بخش دیگری شویم. این روندی استاندارد برای همه مسافران ورودی است.

در حالی که معمولا ۷ یا ۹ مأمور بخش مهاجرت،، برای بخش مربوط به کنترل مدارک آمریکایی ها در نظر گرفته می شوند، با وجود این که معمولا تعداد خارجی ها بیش از شهروندان آمریکایی است. برای بخش مسافران غیر آمریکایی، تنها چهار میز کنترل وجود دارد. بدین ترتیب، اگر چه آمریکایی ها تنها ۳۰ دقیقه برای انجام تشریفات ورودی معطل می شوند، ما باید حدود ۳ ساعت در صفوفی متراکم به انتظار بایستیم. البته این وضعیت ممکن است به قیمت از دست رفتن پرواز بعدی شما تمام شود. اما چه کسی به این موارد توجه می کند ؟

اگر شما به صورتی مداوم به ایالت متحده سفر می کنید، باید خود را برای سر و کله زدن با مأموران مهاجرت آماده کنید. و درخواهید یافت که، آنان هر کار دلخواه خویش را می توانند انجام دهند. شما در یک منطقه بدون قانون گرفتار شده اید. اگر فرد مصاحبه کننده روز بدی داشته باشد و یا از چیزی ناراحت باشد، ست به هر اقدامی خواهد زد. شما هم این امر را در می یابید، چرا که شما در اتاق مصاحبه قرار گرفته اید.

در همه این بخش های امنیتی و کنترل، شما احساس خواهید کرد که آنان اصولا خارجی ها را دوست ندارند. هر چند شما در همین حال باید مراقب از دست ندادن پرواز بعدی تان هم باشید. البته شما شخصا خواهان انجام این سفر شده اید و این تصمیم خودتان بوده است، هر چند مدت هاست که دوستانتان از انجام سفر به آمریکا سرباز می زنند. شما هرچه بیشتر در این صفوف معطل بمانید، به این نکته بیشتر خواهید اندیشید که آیا این سفر ارزش این همه خرد شدن و مشکل و دردسر را دارد و یا خیر ؟

اگر شما به قاره های مختلف مسافرت کرده باشید، به خوبی می دانید که در هیچ جای دنیا با شما چنین برخوردی نمی شود. شاید این واقعیت را تنها بتوان در بلوک شرقی دهه های جنگ سرد یافت. در آن دوره، سفر به این نقاط، همانند راه رفتن روی پوست تخم مرغ بود.

برخلاف تبلیغاتی عوام فریبانه که ایالات متحده را « سرزمین آزادی و خانه شجاعان» می خواند، آنها با شما رفتاری مادون انسان دارند. چیزی شبیه به سفر به اتحاد جماهیر شوروی! اما چنین مقایسه ای نکنید، چرا که شما باید همواره رفتاری شجاعانه داشته باشید.

سرانجام شما روانه اتاق مأمور مهاجرت می گردید. هم اینک هم ممکن است شما پرواز بعدی تان را از دست داده باشید. اما نباید هرگز عصبانیت خود را بروز دهید، چرا که در این صورت، شما به یک متهم بدل می شوید.

در اینجا شما با یک گردن قرمز طرف هستید. البته درخاک آمریکا بسیاری از این افراد را خواهید دید. آنها از شما علت سفرتان را خواهند پرسید، ولی در هر حال، به شما به خاطر دیدارتان از ایالات متحده، فخر خواهند فروخت.

نها به شما بی توجهی و بی محلی می کنند، اما شما باید تحمل کنید. همچنان باید لبخند بزنید و او را نجات بخش خود بدانید. رفتاری دقیقا همانند کاری که یک زن روسپی انجام می دهد!

مأمور مهاجرت سرانجام بر پاسپورت شما مهر تأیید می زند و باید به سراغ مأموران گمرک بروید.

البته باید اطمینان داشته باشید که حوادث ۱۱ سپتامبر در این وضعیت هیچ تأثیری نداشته است. باید یک بار به عنوان توریست روانه آمریکا شده باشید تا این رفتارهای دهشتناک را درک کنید. من با مأموران زن و یا مرد فرودگاه ها به مدت ۱۵ یا ۲۰ دقیقه گفت و گو کرده ام. آنها رفتارهایی نظیر سران دیکتاتور۷۰ سال پیش اروپا دارند. گویی آنها بی خبرترین و بی اطلاع ترین انسان های زیر این آسمان هستند. و دقیقا به همین دلیل است که مسافران به خاک آمریکا، این تجربه را ناخوشایندترین حادثه زندگی شان می دانند، چرا که در بسیاری از کشورها، شما با نشان دادن پاسپورتتان، از گیشه فرودگاه عبور می کنید.

آیا شما هرگز در هنگام ورود به یک کشور خارجی با چنین تجربه ای روبه رو بوده اید؟ و آیا هیچ کسی در هنگام ورود به اتحادیه اروپا، با چنین تجربه ای روبرو بوده است ؟

البته علی رغم اینکه ممکن است شما چنین فکر کنید که این اقدامات کنترلی دست و پاگیر، کاملا قانونی است، باید بدانید که هنوز هم بیش از نیمی از مکزیکی های ورودی به خاک ایالات متحده، به صورتی غیرقانونی قدم به این کشور می گذارند.

همچنان آمریکایی ها با خارجی ها به گونه ای رفتار می کنند که این سفر را به بدترین تجربه زندگی شان بدل می نمایند. رسانه های ما باید این اصل را بپذیرند که سفر به ایالات متحده یک فاجعه است ؟